News Update :

powered by Agones.gr - livescore

Η Ρεάλ Μαδρίτης πίστεψε για νεκρή την Atlético, αλλά ο Griezmann της έδωσε μια ανάσα ζωής

Κυριακή, 9 Απριλίου 2017

Του Jesús Garrido

Ο Γάλλος έκλεψε ένα βαθμό απ’το Μπερναμπέου στο 85'

Οι λευκοί, με την καλή εντεκάδα, φόρεσαν το κουστούμι των καλύτερων περιστάσεων κι έκαναν και πάλι έναν καλό αγώνα που κατέληξε να ξεφύγει λόγω των αποτυχιών στην επίθεση, στην κερδοσκοπία και στις αλλαγές



Πως έχει αλλάξει το ντέρμπι. Αν βάλεις αυτό το παιχνίδι στο πρόγραμμα πριν από πέντε χρόνια, η Μαδρίτη θα το’χε κερδίσει με φερεγγυότητα και θα’χε ταπεινώσει, όπως συνηθίζονταν, τον γείτονα. Πάει καιρός που αυτό δεν συμβαίνει πλέον, όχι πάντα όπως πριν. Προς το παρόν για να κερδίσει η Μαδρίτη την Atleti πρέπει να της καρφώσει ένα στιλέτο στην καρδιά και να βεβαιωθεί ότι σταμάτησε να χτυπάει, δεν πρέπει ποτέ να εφησυχάζει. Μια μέρα στην οποία οι rojiblancos έχουν ξεπεραστεί απ’το παιχνίδι κι από ευκαιρίες, άντεξαν μέχρι το τέλος με το κεφάλι ψηλά, τις πιθανότητες άθικτες, και με τον Griezmann, ο οποίος Griezmann κάνει πάντα ν’ανεβαίνουν οι πιθανότητες να καταφέρει κάτι θετικό, μια πολύτιμη ισοπαλία σ’αυτήν περίπτωση.

Αυτή η Ρεάλ Μαδρίτης εξαπατά. Το κάνει γιατί υπάρχουν μέρες στις οποίες κερδίζει, επειδή είναι αυτό στο οποίο αφοσιώνεται, να παίρνει τους βαθμούς, αλλά παρά τη συγκομιδή των βαθμών, δεν εκπλήσσει κανέναν, δεν γοητεύει ούτε κάποιον ανήσυχο να δεχθεί αγάπη. Αυτές τις μέρες κάνει αυτό που πρέπει να κάνει και, όταν έχει περισσότερη αξία, το κάνει επίσης, προσθέτοντας σ’αυτήν την επίτευξη του στόχου μια αρετή στο ύψος λίγων συνόλων στον πλανήτη: να παίζει καλά εναντίον των καλύτερων. Τη Μαδρίτη την παρακινεί να βρίσκει προκλήσεις στην πορεία. Το φυσιολογικό είναι να κερδίζει το 95% των ομάδων που αντιμετωπίζει, αλλά δεν χρειάζεται να’ναι τόσο εύκολο ενάντια σ’εκείνες τις ομάδες που έχουν τις ίδιες φιλοδοξίες στην σεζόν. Κάθε φορά που έχει παίξει απέναντι σ’έναν αντίπαλο του δικού της μεγέθους, έχει ανταποκριθεί με το παραπάνω κι έχει κερδίσει σχεδόν πάντα. Το «σχεδόν» είναι το κλειδί.

Από τότε που τέλειωσε το σερί των αήττητων 40 παιχνιδιών, η Μαδρίτη είχε λίγες μέρες ποδοσφαιρικής λαμπρότητας κι αυτές έχουν συμπέσει ακριβώς με τα παιχνίδια ενάντια στις ισχυρότερες ομάδες. Η Ατλέτικο είναι μία απ’αυτές, ένα επίπεδο που έχει φτάσει με την δική της αξία τα τελευταία χρόνια στα οποία τα ντέρμπι είναι περισσότερο από αξιοπρεπή. Μάλιστα, η πρωτοπορία των merengues δεν τους χορηγούσε αυτομάτως τον ρόλο του φαβορί, ούτε το έκανε το να παίζουν στο σπίτι. Τώρα υπάρχουν πάντα αμφιβολίες. Αμφιβολίες που διαλύονται όταν βγαίνει στο γήπεδο και εκτιμάται αμέσως ότι είναι εκείνοι που φορούν τα λευκά αυτοί που είναι καλύτερα τοποθετημένοι, περισσότερο συγκεντρωμένοι στην αναμέτρηση και που αναζητούν πιο επίμονα το αντίπαλο τέρμα.

Με την καλή ενδεκάδα

Έτσι ήταν για μεγάλες φάσεις του παιχνιδιού. Η Μαδρίτη φόρεσε το καλό της φόρεμα, τόσο με τον τρόπο που μπήκε στο ματς όσο και σ’επίπεδο εντεκάδας. Δεν έπαιζε ο Isco, προφανώς. Κάθε φορά που ο Ζιντάν έχει στη διάθεσή τους έντεκα που έπαιξαν στον τελικό του Champions League του 2016, τους χρησιμοποιεί, ειδικά όταν το αξίζει η περίσταση, κι ένα ντέρμπι το αξίζει. Δεν υπάρχει καμία συζήτηση γι 'αυτό μέσα στον Λευκό Οίκο. Οι τρεις μπροστινοί, οι τρεις μέσοι και οι τέσσερις πίσω. Συν τον Keylor, που εκεί, εκτός, υπάρχουν αμφιβολίες, ποτέ στο εσωτερικό της Μαδρίτης. Και δεν υπήρξε διαφοροποίηση στην Atleti. Οι ίδιοι που ήταν στο Μιλάνο, βγήκαν στο Μπερναμπέου, με την διαφοροποίηση του Carrasco στον Augusto.


Αλλά λίγη ή καθόλου σχέση είχε αυτό το ματς μ’εκείνο. Σ’αυτό που έμοιαζε ήταν στο τελικό αποτέλεσμα, χωρίς να μετράμε τα πέναλτι, φυσικά. Αυτή τη φορά, η Μαδρίτη βρήκε την ισορροπία που μερικές φορές της λείπει με τους τρεις επιθετικούς και τοποθετήθηκε στο rojiblanco μισό για να κλείσει την έξοδο και να προσπαθήσει να κλέψει μπάλες πολύ ψηλά. Δεν έκανε το ίδιο η Atleti, τρόπος με τον οποίο σε πολλές περιπτώσεις έχει βάλει σε μπελάδες τον γείτονα. Δεν ήταν, ωστόσο, ένας αγώνας υπερβολικής επιτυχίας, μάλλον το αντίθετο. Ίσως η ώρα, η εγγύτητα μιας αναμέτρησης του Champions League, η αλλαγή της θερμοκρασίας στην πρωτεύουσα της Ισπανίας... ή απλά δεν ήταν η μέρα. Κανείς δεν ήταν ακριβής. Ούτε ο Koke, ούτε ο Γκάμπι, ούτε ο Modric κι ο Kroos, εκείνοι που είναι πάντα σωστοί με τη μπάλα στα πόδια. Συνεχείς απώλειες, προερχόμενες εν μέρει απ’την πίεση, αλλά περισσότερο κατά λάθος.

Σ’αυτό το πήγαινε έλα των χαμένων μπαλών του αντιπάλου, η Μαδρίτη συνηθίζει πάντα να’χει το πλεονέκτημα λόγω της μεγαλύτερης ατομικής ποιότητας των παικτών της. Ο Μπενζεμά, ο οποίος είναι σε μια γλυκιά στιγμή, δημιούργησε τις καλύτερες ευκαιρίες για τους λευκούς, που θα μπορούσαν να πάνε στο ημίχρονο μ’ένα χαλαρό προβάδισμα αν δεν ήταν το ότι ο Jan Oblak ενήργησε και πάλι ως ένας απ’τους τρεις καλύτερους τερματοφύλακες στον κόσμο. Κι όταν δεν ήταν αυτός, σε μια προσωπική ενέργεια του Κριστιάνο Ρονάλντο, ένας φύλακας άγγελος που ονομάζεται Savic έβαλε το κεφάλι του ακριβώς τη στιγμή που το Bernabéu ετοιμάζονταν να τραγουδήσει το πρώτο.

Ο Griezmann την όρεξη απ’το Bernabeu

Η Atlético χρειάζεται λίγα, αυτό το γνωρίζουμε ήδη. Το να κυριαρχούν εναντίον της και να της δημιουργούν κινδύνους δεν σημαίνει κανένα τραύμα, ούτε καν μια μικρή ανησυχία. Δεν ήταν άνετη, αυτό ήταν προφανές, αλλά εδώ και χρόνια έχει δημιουργήσει στην δυσφορία τις μεγαλύτερες επιτυχίες της. Μ’αυτόν τον τρόπο, κάθε ενέργεια της colchonera επίθεσης προκαλούσε φόβο στις κερκίδες, γνωρίζοντας καλά ότι ο Griezmann μπορεί να κάνει ό, τι θέλει με μισή μπάλα. Είχε μισή κατά το πρώτο ημίχρονο και για λίγο εκμεταλλεύτηκε το ότι ο Keylor δεν ήταν τοποθετημένος καλά, όπως συνηθίζει να του συμβαίνει. Είχε άλλη μια μισή (εντάξει, μια ολόκληρη) όταν τέλειωνε η αναμέτρηση και σίγησε τον madridismo μ’ένα γκολ που άξιζε ένα χαμένο βαθμό.


Το δεύτερο ημίχρονο είδε πως η Μαδρίτη εμφανίστηκε στο γήπεδο σα να μην είχε περάσει γ’αυτήν το τέταρτο της ξεκούρασης. Για το ότι έγινε στην πρώτη μεγάλη ώρα της αναμέτρησης, θα μπορούσαν κάλλιστα να’χουν εξασφαλίσει τη νίκη με το παραπάνω, χωρίς να χρειάζεται να περάσουν τα προβλήματα λόγω των οποίων κατέληξαν τελικά ν’αφήσουν δύο βαθμούς από χρυσάφι. Το γκολ του Πέπε ήταν υπέροχο, ένα τελείωμα με το κεφάλι άξιο για έναν madridista που μπορεί να’χει παίξει το τελευταίο του ντέρμπι, αλλά που έφυγε, πληγωμένος φυσικά, με μια επευφημία που ακούστηκε σαν αποχαιρετιστήρια. Αλλά ήταν επίσης αποτέλεσμα της επιμονής. Μια ομάδα της merengue επιθετικής ισχύς αργά ή γρήγορα καταλήγει να σκοράρει. Το κάνει 52 παιχνίδια διαδοχικά κι αυτό εξασφαλίζει βαθμούς.


Αυτό που δεν τους εξασφαλίζει είναι η αστάθεια μέσα σ’ένα ίδιο ματς. Σε συγκεκριμένες στιγμές, η Μαδρίτη αποσυνδέεται. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις στις οποίες η ομάδα που προπονεί ο Ζιντάν φτάνει στο τέλος υποφέροντας για να διατηρήσει το προβάδισμα. Μερικές φορές το έσωσε, ενάντια στην Ατλέτικο αυτές οι πιθανότητες να βγει νικήτρια απ’την ταλαιπωρία μειώνονται δραστικά. Ο προπονητής έβαλε τον Isco βγάζοντας τον Kroos, μια παράξενη αλλαγή και που αποδείχθηκε καταστροφική. Ο Simeone ήταν τόσο ανήσυχος στο να βρει ευκαιρίες στην επίθεση που σχεδόν έβαλε τον Cerci. Ο Griezmann πήρε το όνειρο του αγοριού να κάνει ντεμπούτο αυτή τη σεζόν στο πρωτάθλημα σ’ένα ντέρμπι, αλλά λίγοι colchoneros θα διαμαρτυρηθούν γι 'αυτό.

Η σελίδα της στήλης στο facebook:

https://www.facebook.com/%CE%9A%CE%B1%CE%BB%CF%80%CE%AC%CE%B6%CF%89%CE%BD-%CE%A3%CF%85%CE%BD%CF%84%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%AC%CF%81%CF%87%CE%B7%CF%82-813906908747714/

@suntagm_puskas
Share this Article on :
 

© Copyright Opadoi Live 2010 -2011 | Design by Herdiansyah Hamzah | Published by Borneo Templates | Powered by Blogger.com.