Του Enrique
Ortego
Κασίγιας. Τα τρία Ευρωπαϊκά Κύπελλα του τον εγκρίνουν με
ειδική μνεία για την απόδοσή του στον τελικό της Γλασκώβης (2002), όταν
αντικατέστησε τον τραυματισμένο César και έκανε δύο αποκρούσεις του Πρωταθλήματος.
Marquitos. Τόσο ως στόπερ όσο κι ως μπακ ήταν ένας απ’τους
πυλώνες εκείνης της Μαδρίτης των πέντε συνεχόμενων Ευρωπαϊκών Κυπέλλων. Κέρδισε
πέντε, αλλά όντας τραυματίας, δεν ήταν στον τελικό του 1958. Σκόραρε μέχρι κι ένα
καθοριστικό γκολ στον πρώτο τελικό.
Sanchis / Hierro / Santamaria. Μέγιστος ανταγωνισμός και
παρόμοια πλεονεκτήματα. Οι δύο πρώτοι ήρθαν να μοιραστούν την ομάδα και είχαν
την τιμή να κερδίσουν το τρόπαιο 32 χρόνια αργότερα. Ο Santamaria, γεννημένος
στην Ουρουγουάη, ήταν μια ακόμα απ’τις σημαντικές μεταγραφές του Santiago
Bernabeu. Κέρδισε το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο κι έφτασε ακόμη και στο
έκτο, αν και δεν έπαιξε στον τελικό.
Sergio Ramos. Η εξέχουσα θέση του στους τελευταίους δύο
τελικούς, του δίνει μια θέση στην ιστορία του συλλόγου. Το βάρος των γκολ σ’αυτά
τα παιχνίδια και περισσότερο όντας ένας κεντρικός αμυντικός δίνει προστιθέμενη
αξία.
Ρομπέρτο Κάρλος. Μια ασφάλεια ζωής στην αριστερή πλευρά
από τότε που ήρθε στην Ρεάλ Μαδρίτης και πάντα πρωταγωνιστής στα τρία Champions
League που κέρδισε.
Zarraga / Redondo. Δύο στυλ και δύο εποχές. Ο πρώτος κέρδισε
τα πρώτα πέντε Κύπελλα απ’τη θέση του, του αμυντικού μέσου. Ο κλασικός παίκτης του
club. Ο Fernando πρόσθεσε δύο απ’την κομψότητα του παιχνιδιού του και την αδιαμφισβήτητη
ηγεσία του.
Ζιντάν. Δεν είχε κερδίσει το Champions League με την
Γιουβέντους και ήρθε στη Ρεάλ Μαδρίτης για να το κάνει ... μ’ένα απ’τα καλύτερα
γκολ στην ιστορία των τελικών. Το βολέ του στη Γλασκώβη θα’ναι πάντα επίκαιρο.
Ραούλ. Ένας άλλος μύθος της Ρεάλ Μαδρίτης παρόν στην
επιδίωξη του έβδομου, όγδοου κι ένατου, σκοράροντας στα δύο τελευταία. Αξέχαστο
το γκολ του στο Παρίσι εναντίον της Βαλένθια.
Κριστιάνο Ρονάλντο. Χωρίς τα γκολ του σ’όλο το τουρνουά, η
ομάδα του δεν θα’χε φτάσει στον τελικό στη Λισαβόνα και στο Μιλάνο κι επίσης
σκόραρε σ’αυτούς, αν κι απ’το σημείο του πέναλτι.
Di Stefano. Πέντε τελικοί, πέντε τίτλοι ... επτά γκολ.
Σκόραρε σ’όλους. Ένα σε κάθε έναν απ’τους πρώτους τέσσερις τελικούς και τρία στον
πέμπτο, στο Hampden Park εναντίον της Άιντραχτ Φρανκφούρτης, όπου ο Puskas
σκόραρε τέσσερα. Κανείς όπως αυτός, δεν έχει σκοράρει σ’όλους τους τελικούς.
Gento. Έξι Ευρωπαϊκά Κύπελλα. Ο μοναδικός παίκτης στην
ιστορία με αυτό το παλμαρέ. Στην αξία του προστίθεται ότι μεταξύ του πρώτου
(1955-1956) και του τελευταίου (1965-1966) πέρασαν δέκα χρόνια.
