Θα μπορούσαμε να ακούσουμε τους φοβισμένους: «Μα τι θα κάνει
ο Ζιντάν, μέσα σε τρεις μέρες...». Μην υποτιμάτε τη δύναμη ενός χαμόγελου. Με τα
δύο που παρουσίασε πριν απ’το παιχνίδι υπνώτισε τους, μόλις πριν από μία βδομάδα,
απογοητευμένους οπαδούς, που θα του’χαν δώσει τα κλειδιά του αυτοκινήτου τους,
αν Zizou τους το ζητούσε προσωπικά μετά το παιχνίδι. Χωρίς να κάνει τίποτα, με
μόλις τέσσερις προπονήσεις και μια 11άδα, το Bernabeu τον επευφήμησε σαν το
βολέ του στην Γλασκώβη να έγινε χθες. Οι
κερκίδες που είχαν βαρεθεί κι άδειαζαν κάθε αγωνιστική, γέμισαν με μάτια με την
ίδια σπίθα με την οποία η μάνα ανακοινώνει το αναμενόμενο turrón στον γιο της
για τα Χριστούγεννα.
Υπήρξε επίσης μια αλλαγή στη στάση των παικτών. Ακούγεται
σκληρό, αλλά το ρόστερ της Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται ένα συνάδελφο, όχι έναν
προπονητή. Κάποιον να τους πει «βγείτε να παίξετε» και να μην έχουν να
ανησυχούν αν απομακρυνθούν 9 μέτρα και 50 εκατοστά απ’την πίσω γραμμή ή να τους
κράζει κολλήστε, αν είναι 10 μέτρα και 2 εκατοστά. Βγήκαν για να παίξουν, να ψυχαγωγήσουν
και να ψυχαγωγηθούν, να διασκεδάσουν και να διασκεδάσουν οι ίδιοι όπως δεν
είχαν κάνει εδώ και καιρό. Ούτε στις νίκες με πολλά γκολ. Είδαμε μια κάθετη
Μαδρίτη, στο τρέξιμο και στην επίθεση κι έναν προπονητή που επευφημούσε την ανεξέλεγκτη
επίθεση των δικών του. Αν ο Ζιντάν θέλει η ομάδα του να παίζει έτσι, θα
διασκεδάσουν μέχρι και οι σεκιουριτάδες που είναι 90 λεπτά με την πλάτη στο
γήπεδο.
Ήρθε η νίκη και ήρθαν τα σχόλια του "Μ’αυτούς τους
παίκτες κερδίζω κι εγώ". Ο Μπενίτεθ έδειξε πως όχι. Και για τον Ζιντάν θα
πρέπει να περιμένουμε τα μεγάλα ματς για να τον μετρήσουμε, φυσικά. Το χθεσινό
της Deportivo ήταν μια μπουκάλα ψευδαίσθησης σε μια έρημο της απομόνωσης και
της πλήξης, αλλά δεν θα αξίζει το ίδιο με μάχες εναντίον των Ατλέτικο,
Μπαρτσελόνα, Σεβίλλη ... Μέχρι να έρθουν τα παιχνίδια που αξίζουν τίτλους, ο madridismo
θα τροφοδοτείται απ’την ψευδαίσθηση κάθε φορά που ο προπονητής του θα βγαίνει
στην οθόνη με ένα φιλικό πλατύ χαμόγελο. Χαμόγελο στο χαμόγελο.
