Του Javier Sillés
Μέσω του ταλέντου, η Μαδρίτη έλυσε όσο καλύτερα μπορούσε μια
θλιμμένη μονομαχία του Champions League που επηρεάζει την ανησυχητική κατάσταση
που μεταδίδει το ποδόσφαιρό της. Δεν έχει σημασία ο αντίπαλος, δεν έχει σημασία
το πλαίσιο. Η ομάδα του Αντσελότι χαρίζει έδαφος, προτιμά να επιτίθεται στο
χώρο αντί να ελέγχει τη μπάλα και παραπαίει σε όλες τις γραμμές. Αυτή τη στιγμή
ζει απ’την ατομική έμπνευση των Βινίσιους και Μπενζεμά, και οι δύο σε άλλο
επίπεδο. Το έχει κάνει επίσης κι απ’την εγγύηση των Militão και Alaba στο
κέντρο της άμυνας, αλλά κόντρα στη Shakhtar οι δυο τους ολοκλήρωσαν ένα ματς που
είναι δύσκολο να κατανοηθεί. Χωρίς την εδαφική πρωτοβουλία, αποφασισμένη να οπισθοχωρήσει
για να απειλήσει μετά στη μετάβαση, η Μαδρίτη άφησε ανοιχτό τον δρόμο για το ξεθάρρεμα
της ουκρανικής ομάδας, με περίσσεια ποιότητα.
Η απερισκεψία ήταν τόσο αμελής όσο η απόδοσή της χωρίς μπάλα. Αν πίεζε, τις λίγες φορές που το έκανε, ακυρωνόταν και στο κέντρο και στις πλευρές. Ο Μόντριτς κι ο Κρος αμέλησαν την πλάτη τους, όπως κι ο Καρβαχάλ μπροστά στην επικροτούμενη ξεδιαντροπιά του Mudryk που. Η Μαδρίτη παραδόθηκε στη Σαχτάρ και δεν της αρνήθηκε ποτέ τους χώρους. Η αποδιοργάνωση εξομάλυνε τις ουκρανικές επιθέσεις, οι οποίες κατέληξαν σε λίγες ευκαιρίες είτε λόγω του Κουρτουά είτε λόγω αφέλειας στις εκτελέσεις. Η Μαδρίτη έπαιξε με τη φωτιά, σωσμένη ξανά απ’την εξαιρετική ποιότητα των επιθετικών σημαιοφόρων της. Δεν αρκεί η δικαιολογία του Αντσελότι για τον φόρτο των αγώνων για να κατανοήσουμε την ύφεση του λευκού ποδοσφαίρου αυτόν τον μήνα. Τα αποτελέσματα βραχυπρόθεσμα το νομιμοποιούν, αλλά για αργότερα δεν φαίνεται η κατάλληλη πορεία.
Διαφανής
Ο Matvienko βγαίνει απ’τη σπηλιά χωρίς να σταματήσει κανείς
την κούρσα του. Οι εσωτερικοί μέσοι της Σαχτάρ εμφανίζονται πίσω απ’τους λευκούς
μέσους. Ο Φερνάντο κερδίζει τον χώρο απ’τον Μιλιτάο και τον Αλάμπα ανάμεσα στην
απόλυτη παθητικότητα της Μαδρίτης.
