Σχεδίαση Πικάσο πάνω σε φόντο σκούρο γκρι

Του Santiago Segurola

Δύο ομάδες, δύο εποχές, δύο τρόποι παιχνιδιού συγκρούστηκαν στο Stamford Bridge, ένα παλιομοδίτικο γήπεδο, χωρίς καμία απ’τις ανέσεις που σχετίζονται με το πολυτελές ποδόσφαιρο. Πάνω σ’ένα άψογο γρασίδι, ασυνήθιστο σε ακόμη πρόσφατες εποχές, η Τσέλσι κατέστρεψε τη Ρεάλ Μαδρίτης με έναν τέλειο συνδυασμό ταχύτητας, σταθερότητας, τεχνικών πόρων, σθένους και φιλοδοξίας. Στη Μαδρίτη δεν εκτιμήθηκε καμία απ’αυτές τις ιδιότητες, εκτός από κανά δυο λεπτομέρειες απ’τον Benzema, το μόνο νήμα ελπίδας μιας ομάδας που δήλωσε τη γήρανσή της και εκδήλωσε όλες τις υποψίες για μερικούς νέους που δεν σηκώνουν την πτήση, όχι τουλάχιστον στο κορυφαίο ανταγωνιστικό πλάνο.

Η Μαδρίτη έχει προχωρήσει περισσότερο απ’το αναμενόμενο σε μια σεζόν με πολλά περιστασιακά προβλήματα και σοβαρά διαρθρωτικά ελλείμματα. Ο σύλλογος μείωσε ένα ρόστερ που επλήγη σοβαρά απ’τις τεράστιες απαιτήσεις του προγράμματος Covid το 2020 και το 2021. Η επιστροφή του Odegaard ήταν η μόνη καινοτομία το περασμένο καλοκαίρι. Τον Ιανουάριο πήγε δανεικός στην Άρσεναλ. Είναι δύσκολο να το πιστέψεις, μπροστά στην τεράστια φθορά που έχουν υποστεί οι Modric, Casemiro και Kroos, τρία μεγάλα θύματα της αναμέτρησης με την Chelsea.

Επέστρεψε ο Odriozola, ένας άλλος δανεικός, αλλά μόλις που έχει χρησιμοποιηθεί. Ο Ζιντάν μόλις που τον εμπιστεύτηκε. Στο Stamford Bridge δεν έπαιξε. Προτίμησε να διατηρήσει τη διάταξη του πρώτου παιχνιδιού, αλλά ο πίνακας ήταν Πικάσο με την πρώτη ματιά: ο Vinícius, δεξί μπακ χαφ· τρεις στόπερ, ένας απ’αυτούς (Sergio Ramos) χωρίς να δοκιμάσει την κατάστασή του τις τελευταίες βδομάδες· ο Mendy, στην άλλη λωρίδα, ερχόμενος ​​από έναν τραυματισμό· ο Hazard επιτελικός μέσος, ​​μετά από ενάμισι χρόνο σωματικού και πιθανώς ψυχολογικού βασανιστηρίου. Το σχέδιο δεν ακουγόταν καλό, όχι με τόσες δοκιμές.

Ήταν μια φρικτή βραδιά για όλους: για όσους επέστρεφαν οριακά -ιδίως ο Mendy κι ο Hazard-, για τον Vinícius, ο οποίος έδωσε όλα τα πιθανά σημάδια άγνοιας της δουλειάς του, για την τριάδα των μέσων, συγκλονισμένοι απ’τη ζωτικότητα των αντιπάλων τους, καθοδηγούμενοι απ’τον εντυπωσιακό Ngolo Kanté, και για τον Benzema, εγκαταλελειμμένος Ροβινσώνας Κρούσος στο ξερονήσι που σχημάτισαν οι Christensen, Thiago Silva και Rüdiger. Έκανε αρκετά με ένα εντυπωσιακό σουτ, που απέκρουσε θαυματουργά ο τερματοφύλακας της Τσέλσι.

Όλα όσα μπορούσαν να πάνε στραβά πήγαν στραβά στη Ρεάλ Μαδρίτης. Στην αρχή της σεζόν δεν θεωρούταν φαβορί στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Απ’αυτή την άποψη, η απάντησή της έχει βελτιώσει τις προβλέψεις, χάρη στο εξαιρετικό πρώτο της ημίχρονο εναντίον της Λίβερπουλ στο Valdebebas. Ωστόσο, οι ήττες εναντίον της Σαχτάρ και η αγχωτική ισοπαλία με τη Monchengladbach σηματοδότησαν την πραγματική κατάσταση της ομάδας, που στηρίχτηκε απ’τους Κασεμίρο, Modric, Κρος και Μπενζεμά.

Ο Modric θα γίνει 36 το επόμενο έτος. Ο Benzema, 34. Ο Kroos, 32. Ο Casemiro θα μπει στα 30 του. Μόνο ο Valverde έχει δώσει κάποιο σημάδι ανταγωνισμού. Είναι πολύ λίγο για μια ομάδα που γερνάει ορατά. Μετά από δύο σεζόν τραυματισμών και απογοήτευσης, ο Hazard παραπέμπει στον Bale στην καλύτερη περίπτωση. Είναι κρίμα, αλλά επικρατεί η πραγματικότητα. Και δεν είναι και παιδί (30 ετών).

Η Μαδρίτη προτίμησε να πουλήσει τον Achraf παρά να απαιτήσει την επιστροφή του. Ο Odegaard φαίνεται να’χει σπάσει τη συναισθηματική του σχέση με τον σύλλογο. Η αποχώρησή του εξηγήθηκε τόσο άσχημα όσο η φωτοβολίδα της Super League. Χωρίς τον Benzema, το γκολ αποκτά τη μορφή μιας χίμαιρας. Το αντίο του Marcelo ανακοινώνεται σύντομα. Εάν η ομάδα ήταν έκφραση μιας φαεινής ιδέας, ο σχεδιασμός του ρόστερ επίσης.

Ποιοι είναι υπεύθυνοι για αυτό το πιεστικό πρόβλημα; Στη Μαδρίτη, αυτό είναι ένα μυστήριο. Είχε και δεν είχε αθλητικούς διευθυντές, manager αγγλικού στυλ -ο Mourinho ανέλαβε αυτό το πόστο δημόσια μετά την απόλυση του Valdano το 2011- και ένα επακόλουθο νεφέλωμα που ποτέ δεν έχει θεωρηθεί υπεύθυνο για τις κακές αποφάσεις. Το 2019, η Ρεάλ Μαδρίτης ξόδεψε 300 εκατομμύρια στις μεταγραφές των Hazard, Militão, Jovic, Mendy και Rodrygo. Εκτός απ’τον αναδυόμενο ρόλο του Militão, οι υπόλοιποι δεν έχουν παράξει τίποτε άλλο πέρα από αδιαφορία, στην καλύτερη περίπτωση.