Του Carlos Carpio, υποδιευθυντή της Marca
Ας ξεκινήσουμε αναγνωρίζοντας τα προφανή: αυτή η Τσέλσι
είναι περισσότερο ομάδα απ’τη Μαδρίτη. Όπως κι απ’τους λευκούς, της λείπει ένας
matador στην κορυφή, αλλά η ταχύτητα με την οποία κυκλοφορεί τη μπάλα σε τριγωνάκια,
ο ρυθμός με τον οποίο πιέζει και η ένταση που δίνει στο ποδόσφαιρό της είναι
πολύ πάνω από αυτό που μπορεί να προσφέρει η Μαδρίτη. Αν σ’αυτό προσθέσουμε το
γεγονός ότι αντιμετώπισε μια εξαντλημένη ομάδα σε αυτό το σημείο μιας πολύ
περίπλοκης σεζόν λόγω τραυματισμών, πανδημίας και περισσότερων τραυματισμών, η πρόκρισή
της στον τελικό θεωρείται λογική. Κι αν προσθέσουμε επίσης ότι ο Zidane δεν πέτυχε
ούτε με το σύστημα, στο οποίο καταδίκασε τον Vinícius ως μπακ χαφ, ούτε με την είσοδο
των Sergio Ramos και Hazard, που μόλις είχαν βγει από σοβαρούς τραυματισμούς και
το ραντεβού του έπεσε μεγάλο, ο αποκλεισμός των λευκών εξηγείται καλύτερα. Το
κακό δεν ήταν ότι και οι δύο συνέβαλαν ελάχιστα, αλλά ότι η αναγκαστική ένταξή
τους παραμόρφωσε τη θέση πολλών παικτών που ήταν σε καλύτερη κατάσταση, όπως για
παράδειγμα των Militão ή Vinícius.
Αλλά ας είμαστε δίκαιοι κι ας πούμε ότι η Ρεάλ Μαδρίτης,
παρά το ότι ήταν πολύ κατώτερη, έπεσε με τιμή, έδωσε όλα όσα της απέμεναν και
δεν είναι δυνατόν να θέσουμε ούτε ένα αλλά. Είχε δύο καλές ευκαιρίες στο πρώτο
ημίχρονο μέσω του Benzema και 10 λεπτά πριν το τέλος, ήταν ένα γκολ μακριά απ’το
να στείλουν το ματς στην παράταση παρά την προσβλητική κυριαρχία μιας Τσέλσι,
στην οποία ο Καντέ έδωσε ξανά ένα ρεσιτάλ σωματικής και τεχνικής εμφάνισης, καλά
υποστηριζόμενος απ’τους συμπαίκτες του. Όλοι αυτοί απενεργοποίησαν εντελώς τους
Casemiro, Kroos και Modric και επέβαλαν τη σωματική τους διάπλαση, την τεχνική
και την έντασή τους. Πάρα πολύ για μια άξια αλλά εξαντλημένη Μαδρίτη.
