Του Javier Sillés
Η Μαδρίτη επέζησε απ’τον εαυτό της, όχι απ’την Λίβερπουλ ή απ’αυτό
το απαθές Άνφιλντ. Πέρασε απ’το φρενάρισμα στη διαχείριση, ίσως θύμα της
εξάντλησης πολλών από τα πιο σημαντικά κομμάτια της. Ήταν μια πράξη υπερβολικού
συντηρητισμού που δεν είχε κανένα κόστος λόγω των αποκρούσεων του Courtois, των
αστοχιών του Salah και την πτώση μιας Λίβερπουλ που δεν μοιάζει καθόλου με αυτό
που ήταν. Το χαμηλό μπλοκ της Μαδρίτης -41,5 μέτρα μέσης θέσης-, με μια άψογη
άμυνα στην περιοχή απ’τους Militao και Nacho, ήταν ένας αδύνατος τοίχος για τη λιγοστή
φαντασία ενός αντιπάλου που έδειξε τα δόντια του μόνο στις λίγες περιπτώσεις
στις οποίες βγήκε στη μετάβαση. Ούτε η είσοδος ενός ασταθούς Thiago, ούτε οι
κινήσεις του Klopp στα πλάγια άλλαξαν το πανόραμα. Η ομάδα του Zidane ενώθηκε, παραχώρησε
γήπεδο και προσπάθησε να κοιμίσει το παιχνίδι με μεγάλες κατοχές που στερούνταν
επιθετικής θέλησης. Ως εκ τούτου, διέπραξε κάποιες επικίνδυνες απώλειες που
διαφωνούσαν με το γενικό σκηνικό της μονομαχίας και θα μπορούσαν να δώσουν
φτερά στη Λίβερπουλ αν ήταν σωστή στα τελευταία μέτρα. Με τους Kroos και Modric
(19 απώλειες) αγνώριστους, περισσότερες αποτυχίες από ποτέ, επέλεξε μόνο να
αντισταθεί.
Καθηλωμένη στην red κυριαρχία θέσης, η Μαδρίτη επέλεξε τη γενική ομαδοποίηση στο δικό της μισό. Οι μόνες ρωγμές εμφανίστηκαν στα αριστερά απ’τη χαλαρή περιφρούρηση του Vinicius στον Alexander-Arnold. Του άφηνε πάντα μια ανοιχτή πόρτα στις εσωτερικές πάσες και δεν τον κυνηγούσε μόλις απελευθέρωνε την πρώτη μπάλα. Στο άλλο προφίλ, το ξήλωμα της δεξιάς πλευράς ο Zidane το διόρθωσε με τον Valverde, ακόμη και γνωρίζοντας ότι θα μείωνε την ικανότητά του να δραπετεύει στο κουβάλημα της μπάλας. Ο Ουρουγουανός υπέφερε απ’την αρχή με τον Μανέ μέχρι που συνήθισε στον αμυντικό ρόλο και βοήθησε τη Μαδρίτη να ζήσει στο χαράκωμα. Γι’αυτό επρόκειτο η λευκή επίσκεψη στο Άνφιλντ. Για έναν επικίνδυνο τρόπο, αφιερώθηκε στη διαχείριση του άξιου προβαδίσματος απ’το πρώτο σκέλος. Αν κι έπαιξε με τη φωτιά, είναι καλύτερη απ’αυτή τη Λίβερπουλ και γι’αυτό εξακολουθεί να στέκεται όρθια στην Ευρώπη. Και, σε αυτό το σημείο, κανείς δεν μπορεί να της αρνηθεί την ταμπέλα του φαβορί. Ο Zidane είναι ο ιδανικός διαχειριστής.
Η συνέχεια
Ο Vinicius αμύνεται στην πρώτη πάσα στον Alexander-Arnold,
αλλά στη συνέχεια δεν επιμένει στην επιτήρηση και αφήνει ελεύθερο τον μπακ της
Liverpool. Ο Βραζιλιάνος παραμέλησε αυτήν την ευθύνη πάρα πολλές φορές.
