Του Santiago Segurola
Το ποδόσφαιρο συνηθίζει να αποκαλεί Ζώνη Cesarini την περίοδο της μέγιστης αγωνίας που περιστρέφεται γύρω απ’το τελευταίο λεπτό, όπου μια ομάδα βάζει το καθοριστικό γκολ. Ο όρος τιμά τον Ιταλό-Αργεντινό Renato Cesarini, ένα αστέρι τη δεκαετία του 1920 και του 1930 και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, γνωστός για την ακρίβειά του στο να πετυχαίνει γκολ in extremis. Κάτι, ή πολύ, απ’τον Cesarini έχει ο Zinedine Zidane, ο οποίος βρίσκει πάντα έναν τρόπο να βάλει τη Ρεάλ Μαδρίτης στο καθοριστικό σπριντ της σεζόν. Κάθε φορά που έχει ηγηθεί της ομάδας απ’την αρχή της σεζόν (το 2018-2019 αντικατέστησε τον Santiago Solari), ο Zinedine Zidane δεν έχει αποτύχει ποτέ. Έχει κερδίσει πάντα μια διοργάνωση: το πρωτάθλημα ή το ευρωπαϊκό κύπελλο, ή και τα δύο ταυτόχρονα.
Η ικανότητά του να πλέει με την ομάδα μέσα από κάθε είδους
κατάσταση και να βρίσκει μια διέξοδο είναι απαράμιλλη. Αυτή η σεζόν είναι
αποκαλυπτική της ικανότητας του Zidane να ξεπερνάει εμπόδια, να αψηφά τα προγνωστικά,
να αποφεύγει τις καταρρεύσεις και να επιτυγχάνει στόχους που έμοιαζαν
απαγορευμένοι. Κανείς δεν θυμάται τις δύο ήττες με την Shakhtar στην πρώτη φάση
του Champions League, ούτε τα δύο γκολ της τελευταίας στιγμής (καθαρή Cesarini)
που επέτρεψαν την ισοπαλία στο Mönchengladbach, ούτε τις γκέλες με τις Cádiz και
Alavés στο Valdebebas, για να μην μιλήσουμε για τον αποκλεισμό στο Κύπελλο απ’την
Αλκογιάνο.
Όλα αυτά έχουν συμβεί αυτή τη σεζόν, με τον Zidane να υποβάλλεται μερικές φορές σε έντονη κριτική, και με το πόστο υπό αμφισβήτηση. Ποιος θυμάται τη βδομάδα πριν την τριλογία εναντίον των Σεβίλλης, Borussia Mönchengladbach και Ατλέτικο της Μαδρίτης; Η αμφιβολία δεν ήταν στις δυνατότητες της Ρεάλ Μαδρίτης να κερδίσει έναν τίτλο, οι οποίες έμοιαζαν πλασματικές, αλλά στην παραμονή του προπονητή. Ο Ζιντάν πήδηξε σαν γάτα πάνω από εκείνη τη φωτιά. Η Μαδρίτη κέρδισε και τα τρία παιχνίδια και η πίεση μειώθηκε, αλλά δεν εξαφανίστηκε. Το παιχνίδι του Alcoy και το πρώτο μέρος του derbi madrileño τον έβαλαν και πάλι σε μια λεπτή κατάσταση. Για άλλη μια φορά, ο Zidane έχει επιλύσει προβλήματα που για άλλους προπονητές θα’ταν ανυπέρβλητα.
Δύο απ’τα τρία ευρωπαϊκά κύπελλα που εμφανίζονται στο παλμαρέ
του Ζιντάν ως προπονητής, η Μαδρίτη τα κέρδισε αφού πέρασε από κρίσιμες
στιγμές, αποκλεισμένη απ’το Κύπελλο ή εκτός μάχης πρόωρα στον αγώνα για τον
τίτλο του πρωταθλήματος. Πέρυσι έφτασε στον εγκλεισμό πίσω απ’τη Barça. Όταν ξανάρχισε
το πρωτάθλημα, η Μαδρίτη κέρδισε τον τίτλο με το ρεαλιστικό ποδόσφαιρο που εξάσκησε
εναντίον της Barça. Καλή άμυνα, λίγες παραχωρήσεις και εξαιρετική αξιοποίηση στην
αντίπαλη περιοχή.
Ο Zidane δεν ορίζεται από ένα μοντέλο ποδοσφαίρου.
Χαρακτηρίζεται απ’την πονηριά του για να επιβιώνει και να κερδίζει σε ακραίες
συνθήκες, με τα προγνωστικά εναντίον του. Αυτή η ποιότητα έχει πολλαπλασιαστεί
σε μια εποχή τεράστιας σωματικής και ψυχολογικής απαίτησης, χωρίς την
υποστήριξη του Bernabéu και με έναν εντυπωσιακό κατάλογο απουσιών. Η Μαδρίτη, η
οποία νίκησε τη Barça με πολλή άμυνα και γρήγορες αντεπιθέσεις, ολοκλήρωσε το Clásico
με τους Οντριοθόλα, Μιλιτάο, Μαρσέλο, Ίσκο και Μαριάνο στο γήπεδο.
Όλοι τους έμοιαζαν χαμένοι για τον σκοπό. Είχα υπάρξει για
μήνες η λοιδορημένη Μονάδα Β της Ρεάλ Μαδρίτης, άχρηστη και μόλις που χρησιμοποιούταν
απ’τον προπονητή. Όταν έρχεται η στιγμή, κι αυτή αρχίζει να παραπέμπει στη Ζώνη
Cesarini, η Ρεάλ Μαδρίτης βρίσκεται με ένα ευχάριστο πλεονέκτημα έναντι της
Λίβερπουλ στους προημιτελικούς του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου, έχει νικήσει τη Barça
και επιτίθεται στον τίτλο του πρωταθλήματος. Πως έχει συμβεί; Με τον Zidane επικεφαλής
ενός πλοίου που έχει περάσει από τεράστιες καταιγίδες και τώρα πλέει με τις μηχανές
στο φουλ. Εάν αυτό δεν είναι η Ζώνη Zinedine, τι άλλο είναι;
