Του Javier Sillés
Όσο κι αν επαναλαμβάνεται, δεν παύει να’ναι ασυνήθιστο.
Είναι ένα μυστήριο από μόνο του. Η διαρκής ασπίδα της Μαδρίτης στο Τσάμπιονς
Λιγκ της επέτρεψε να συνεχίσει κάτι περισσότερο από ζωντανή στο νοκ άουτ μετά
το πρώτο ημίχρονο στο οποίο φοβήθηκε το χειρότερο για τα συμφέροντά της. Πιο
σημαντική από οποιεσδήποτε τακτική προσαρμογή που έκανε ο Zidane μετά τα αρχικά
προβλήματα ήταν η συναισθηματική ανταπόκριση μιας ομάδας που ανταγωνίζεται
ακόμα κι όταν τα πράγματα της πάνε άσχημα. Δεν την νοιάζει αν είναι κατώτερη,
ακόμη και να αισθάνεται κατώτερη, γιατί ξέρει ότι η στιγμή της θα’ρθει. Με
αυτόν τον Benzema, είναι επίσης όλα πιο εύκολα. Το πρωτόκολλο του ματς εγκαταστάθηκε
στο σχέδιο του Tuchel. το αξίωμα της Τσέλσι, όλο και περισσότερο ομάδα, ήταν να
προσελκύσει τη Μαδρίτη στο γήπεδο της για να απογειωθεί στη συνέχεια στο transition.
Και η λευκή ομάδα, με τρεις στόπερ και τον Marcelo έξω απ’τον ρυθμό της αναμέτρησης
στην αριστερή λωρίδα, τσίμπησε το δόλωμα.
Η προσπάθεια του να αμυνθεί περιμένοντας διευκόλυνε την επεξεργασμένη
έξοδο της μπάλας σε μια Τσέλσι που εξουδετέρωσε την ιδέα του να παίξει με τον
τρίτο άντρα. Ταχύτητα στην κυκλοφορία (0,8 πάσες ανά επαφή), συνεχείς
υποστηρίξεις και προσεκτικές εξελίξεις. Ο Kanté αντέκρουσε για άλλη μια φορά τη
γενικευμένη αντίληψη που υπάρχει για αυτόν και φόρτωσε την αδύναμη αμυντική πλευρά
των Kroos και Marcelo με τους Pulisic και Azpilicueta υπέρ της δουλειάς. Στο
άλλο προφίλ, ο Casemiro πήγαινε στον Jorginho και οι κατεβασιές του Mount τρυπούσαν
τη λευκή δομή. Μόνο η σταθερότητα στις μεμονωμένες μονομαχίες του Militao, η
μπλε αφέλεια στην τελική πάσα και η αστοχία του Werner απελευθέρωσαν τη
Μαδρίτη.
Σε αυτά εμφανίστηκε η ιδιοφυΐα του Benzema. Η Τσέλσι συνειδητοποίησε ότι δεν της ήταν αρκετό να είναι καλύτερη για να κερδίσει και μετρίασε την κυριαρχία της. Πήρε λογικές προφυλάξεις όπως έκανε κι ο Ζιντάν μετά το ημίχρονο. Η Μαδρίτη υποχώρησε σε ένα πιο συντηρητικό σύστημα 5-3-2 για να μην αιφνιδιαστεί. Ήταν μια δουλειά καθαρής διαχείρισης των χρόνων. Η μονομαχία μείωσε την ένταση, εξισορροπήθηκε και συνέβησαν πολύ λίγα. Αυτή η διακόσμηση ταιριάζει στη Μαδρίτη αντί για τα συνεχή σοκ του πρώτου ημιχρόνου. Επιβίωσε, το οποίο δεν είναι λίγο. Δεν παραβίασε τον γενετικό της κώδικα στο Champions League και δεν παρασύρθηκε ποτέ. Ακόμα και στο αποθεματικό βγαίνει μπροστά. Είναι το μυστικό της.
Το ρίσκο
Ο Casemiro βγαίνει απ’τη ζώνη του για να πιέσει και να επιτηρήσει
τις πρώτες επαφές του Jorginho. Όλη η πλάτη του μένει ελεύθερη ώστε η Τσέλσι να
μπορεί να κινείται κάθε φορά που βγάζει τη μπάλα ελεγχόμενη από πίσω.
