Του Santiago Siguero
Η Μαδρίτη, η οποία κέρδισε ήδη εκεί στην φάση των ομίλων, επιδιώκει να το κάνει σ’ένα νοκ άουτ για να προσθέσει το κόκκινο στάδιο στη μακρά λίστα της των κατακτημένων εδαφών
Η Ρεάλ Μαδρίτης ψάχνει για τους ημιτελικούς του Champions League 20-21 σ’ένα έδαφος που
κατέκτησε ήδη, αλλά όχι εκεί όπου για πολλούς βρίσκεται το πραγματικό Ευρωπαϊκό
Κύπελλο, το οποίο παίζεται χωρίς το δίχτυ ασφαλείας των ομίλων και με το
μαχαίρι ενός πιθανού αποκλεισμού κοντά στο τράχηλο.
Το 0-3 εναντίον της Λίβερπουλ στη φάση των ομίλων 14-15 (δύο
απ’τον Benzema κι ένα απ’τον Cristiano) είναι ένα από τα μεγάλα παιχνίδια του
κύκλου των τεσσάρων Champions League σε πέντε χρόνια, αν και περιέργως ήρθε στο
μοναδικό που δεν κατάκτησε η Μαδρίτη απ’το 2014 μέχρι το 2018.
Εκείνη ήταν η δεύτερη επίσκεψη της Μαδρίτης στο Άνφιλντ. Η πρώτη ήταν η περίφημη κατηφόρα του 2009, το μοναδικό προηγούμενο σε ευρωπαϊκά νοκ άουτ ανάμεσα στους λευκούς και τους κόκκινους, που πήγε ξεκάθαρα στην αγγλική πλευρά.
Για τη Μαδρίτη, πρόκειται για την υπεράσπιση ενός προβαδίσματος
δύο γκολ σε ένα γήπεδο που χάνει μυστήριο χωρίς τους οπαδούς, και στο οποίο η
Pool έχει υποφέρει υπερβολικά αυτή τη σεζόν. Ένα έδαφος που πρέπει να
κατακτηθεί στα ευρωπαϊκά νοκ άουτ, όπως συνέβη πριν και με τους πιο
επιλεγμένους χώρους στο ηπειρωτικό ποδόσφαιρο.
Στην κορυφή αυτής της λίστας βρίσκεται, δικαιωματικά, το νέο
στάδιο της Μπάγερν, το υπέροχο Allianz Arena, το οποίο η Μαδρίτη έχει
επισκεφθεί και κατακτήσει τρεις φορές: 0-4 το 13-14, 1-2 το 16-17 και 1-2 το
17-18. Το δεδομένο αποκτά την πραγματική διάστασή του όταν θυμόμαστε τα μαρτύρια
που υπέφεραν οι λευκοί στις επισκέψεις τους στο παλιό Ολυμπιακό Στάδιο του
Μονάχου.
Επίσης το Camp Nou, το γήπεδο του μεγάλου αντιπάλου των madridistas,
έχει υποκύψει ενάντια στους λευκούς. Δύο φορές, αμφότερες στους ημιτελικούς,
1-3 το 59-60 και 0-2 το 02-01. Και οι δύο νίκες προηγήθηκαν νικών της Μαδρίτης
στον καθοριστικό αγώνα.
Ομοίως είχε βραβείο με τη μορφή της κούπας με τα μεγάλα
αυτιά η νίκη της Μαδρίτης στο Old Trafford, το λημέρι της Μάντσεστερ
Γιουνάιτεντ, στους προημιτελικούς του Champions League 99-00. Η Μαδρίτη
επανέλαβε τη νίκη στο «Θέατρο των ονείρων» το 12-13 με εκείνο το μαστίγιο απ’τον
Modric που προμήνυε όλα όσα ήταν να’ρθουν απ’τον Κροάτη.
Πλέον με τον Ζιντάν, η Μαδρίτη κατέκτησε άλλα δύο προπύργια
στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο, το Παρκ ντε Πρενς (1-2 εναντίον επί της PSG το 17-18)
και το Juventus Stadium (0-3 την ίδια σεζόν, με εκείνο το αυτοκρατορικό
ψαλιδάκι απ’τον Cristiano).
Στο ιστορικό των λευκών, υπάρχουν επίσης ευρωπαϊκοί θρίαμβοι
σε άλλους διάσημους χώρους, όπως στο Das Antas (τώρα Dragao), το Olímpico της
Ρώμης, το San Paolo (τώρα Diego Armando Maradona, στη Νάπολι) ή το Amsterdam
Arena, τώρα Johan Cruyff, μάρτυρας του Έβδομου κι ενός θριάμβου εναντίον του
Ajax το 18-19 που δεν εμπόδισε την πανωλεθρία στο Bernabéu. Η Μαδρίτη έχει
αφήσει το στίγμα της σε άλλα μυθικά στάδια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, όπως το
Heysel (Βρυξέλλες), το Prater (Βιέννη), το Nepstadion (Βουδαπέστη) ή το θρυλικό
Hampden Park, το οποίο φιλοξένησε τους τελικούς του Πέμπτου και του Ένατου.
Ο Valverde δηλώνεται
Στη μάχη του Anfield και στις πύλες ενός νέου ευρωπαϊκού
ημιτελικού, ο οποίος θα’ταν ο ένατος στις τελευταίες έντεκα εκδόσεις του Champions
League, η Μαδρίτη φτάνει με μια άμυνα που δεν έχει καμία σχέση με την ιδέα του
Zidane. Μια κατάσταση παρόμοια με αυτή που έχει ο Klopp στη Λίβερπουλ.
Απ’το κουαρτέτο βάσης του Zidane πίσω, σώζεται μόνο ο Μεντί.
Καθοδόν έχουν μείνει οι Carvajal, Ramos και Varane, καθώς κι ο Lucas Vázquez, η
μεγάλη αποκάλυψη της σεζόν ως δεξιός μπακ.
Αυτή η πτώση κομματιών κάνει τον Zidane να σταυρώνει τα
δάχτυλά του, έτσι ώστε ο Fede Valverde, ακόμα κι αν είναι με ένεση, να μπορέσει
να παίξει στο Anfield. Ο Pajarito είναι έτοιμος.
