Ο Cazorla καθηλώνει τη Μαδρίτη και μας γεμίζει νοσταλγία

Του Santiago Segurola

Χωρίς νέα στη Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία αναπαρήγαγε εναντίον της Βιγιαρεάλ το συνηθισμένο ματς που την έχει καταδικάσει στην απογοητευτική της πορεία στα τελευταία πρωταθλήματα. Παραμένει εγκατεστημένη στην κατάστασή της ως ειδική σε σύντομες διοργανώσεις, πάνω απ’όλα στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, χωρίς εκτίμηση για την απαίτηση της καθημερινότητας, ελάττωμα που επιτίθεται στην ουσία της ομάδας που εγγυόταν προσπάθεια, θάρρος κι αντίσταση στην ήττα. Ήταν άλλες εποχές, όπως επίσης ήταν άλλη εποχή αυτή στην οποία πρωταγωνιστούσαν εκείνοι οι μικροί θαυματουργοί στην εθνική που κέρδισε δύο Euro και το Mundial το 2010. Ένας απ’αυτούς ήταν ο Cazorla, ο οποίος την Πέμπτη πρόσφερε στο πρώην Madrigal μια συγκλονιστική παράσταση.

Έχουν περάσει δέκα χρόνια απ’τη νίκη της Ισπανίας στο Euro που κέρδισε στην Αυστρία, οκτώμιση απ’το Mundial στη Νότια Αφρική, σχεδόν μια αιωνιότητα στις σημερινές γρήγορες εποχές του ποδοσφαίρου, όπου τα πάντα καταναλώνονται ιλιγγιωδώς. Λέγεται και πάλι, όπως λεγόταν το 1998 ότι το μέλλον του παιχνιδιού θα καθορίζεται απ’το ποδόσφαιρο που εφάρμοσε η Γαλλία στο Mundial της Ρωσίας: παίκτες με μια ακαταμάχητη δύναμη, εκφοβιστικής σωματικής διάπλασης, συντριπτικοί στην τριβή και καλύτερα διατεθειμένοι να κάνουν κατάχρηση στους μεγάλους χώρους παρά στους μειωμένους. Φυσικά αν στην ομάδα υπάρχει ένας Mbappé, τόσο το καλύτερο.

Λέγεται ότι το τελευταίο Mundial έχει σημάνει το πιστοποιητικό θανάτου του ισπανικού μοντέλου. Πρέπει, ως εκ τούτου, να δούμε την παράσταση του Cazorla εναντίον της Μαδρίτης για να εκτιμήσουμε το τεράστιο ταλέντο εκείνων των μοναδικών παικτών, μια εξαίρεση στο ποδοσφαιρικό πανόραμα εκείνων των εποχών. Εκείνη η αντιπολιτισμική εθνική μάγεψε τον κόσμο και ξαπόστειλε μονομιάς διάφορους μύθους που βάραιναν στο ισπανικό ποδόσφαιρο. Οι περισσότεροι από εκείνους τους παίκτες έχουν αποσυρθεί ή κλείνουν τις καριέρες τους στο εξωτερικό, περιπτώσεις των Ινιέστα και Τσάβι, αλλά παραμένουν ακόμα ορισμένες από εκείνες τις ιδιοφυΐες, απ’ότι φαίνεται ανεπανάληπτες.

Ο David Silva έχει υπάρξει σημαντικός στις επιτυχίες της Μάντσεστερ Σίτι. Ο Santi Cazorla ήταν μορφή στην Arsenal, όπου το όνομά του είναι σεβαστό. Πολλοί αναλυτές του αγγλικού ποδοσφαίρου αμφέβαλλαν για τη σημασία του στην Premier League, το πρωτάθλημα όπου έχουν λειτουργήσει περισσότερα τα κλισέ. Δεν έμοιαζε το κατάλληλο σκηνικό για τις λεπτότητες ενός μέσου που δεν φθάνει το 1,70, δεν συγκρούεται, δεν πηδάει και περιφρονεί τα τάκλινγκ. Δεν χρειάστηκε ούτε ένα λεπτό για να πείσει τους σκεπτικιστές. Ο μικρός Santi Cazorla έχει υπάρξει ένας απ’τους μεγαλύτερους παίκτες των τελευταίων δέκα ετών της Premier League.

Η νέα γενιά των Ισπανών οπαδών, ηλικίας 13-18, πιθανότητα δεν θα φαντάζεται το είδος των παικτών που ήταν εκείνοι οι λαμπροί και οξυδερκείς μέσοι, με μια αλεξίσφαιρη προσωπικότητα. Αυτός είναι ο λόγος που αξίζει τον κόπο να κάτσουμε να παρατηρήσουμε την απόδοση του Cazorla εναντίον της Μαδρίτης.

Στα 34 του, και με δύο σεζόν χωρίς να παίζει, αιχμάλωτος ενός τόσο σοβαρού τραυματισμού που απαίτησε σχεδόν τον ακρωτηριασμό του ποδιού, ο Cazorla όχι μόνο κυβέρνησε το ματς σαν ένας δάσκαλος (ήταν πάντα εκεί όπου βόλευε περισσότερο την Βιγιαρεάλ, καθοδήγησε το παιχνίδι με μια εκπληκτική ακρίβεια και επιδόθηκε με μια νεανική ζωντάνια), αλλά και ολοκλήρωσε τη ματσάρα του με δύο γκολ, το πρώτο μια άσκηση ακρίβειας στη εκτέλεση και το δεύτερο σχεδόν μια είδηση στην καριέρα του: μια κεφαλιά στο δεύτερο δοκάρι.

Αξίζει τον κόπο να γιορτάσουμε τον Cazorla για πολλούς λόγους. Ένας απ’αυτούς για το ρόλο του ως θεματοφύλακας μιας γενιάς που λέει αντίο στο ποδόσφαιρο και μ’έναν τρόπο κατανόησης του ποδοσφαίρου που μόλις που έχει συναντήσει αντίπαλο. Ήταν μικροί στην εμφάνιση, αλλά αληθινοί τιτάνες του παιχνιδιού.