Η Μαδρίτη του Florentino: πολύ Ferrero Rocher και λίγο ψωμί και βούτυρο

Του Enrique Marin

«Η Χρυσή Μπάλα είναι ένας τίτλος για την ομάδα μας», διαβεβαίωσε ο πρόεδρος της πιο επιτυχημένης ομάδας στον κόσμο χωρίς την ανάγκη να το επικυρώσει στο Mundialito και στο ότι της αντιστέκεται η Laliga

«Η Χρυσή Μπάλα είναι ένας τίτλος για την ομάδα μας», διαβεβαίωσε ο Florentino Pérez αφού έμαθε ότι ο πρόσφατα ανανεωμένος Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν ο νικητής αυτού του βραβείου, χωρισμένου και πάλι στα δύο μετά τη λήξη της συμφωνίας μεταξύ του προωθητή του, του 'France Football', και της FIFA. «Κάθε φορά που κερδίζουμε μια Χρυσή Μπάλα την παρουσιάζουμε σα να’ταν ένα Τσάμπιονς Λιγκ ή ένα πρωτάθλημα Ισπανίας», πρόσθεσε, ναι, ο πρόεδρος της ίδιας και απαράμιλλης Ρεάλ Μαδρίτης. Προς υπεράσπισή του, πρέπει να πούμε ότι το είπε σε μια συνέντευξή του στο προαναφερθέν γαλλικό περιοδικό, ακριβώς αυτό που δίνει αυτό το κουρασμένο τρόπαιο, εξ ου και η προδιάθεση και η διαδήλωσή του.

Αν και σίγουρα θα υπάρξει ένα μεγαλύτερο ή μικρότερο μέρος του madridismo που δεν το συμμερίζεται, καθώς η ιστορία του συλλόγου είναι πολύ πάνω από προσωπικότητες κι ένας οπαδός συνηθισμένος στα μεγαλύτερά κατορθώματα δεν πανηγυρίζει μικρότερους τίτλους όπως της Yokohama, αυτή η δήλωση αντανακλά τέλεια τι είναι το ποδόσφαιρο και, κατ 'επέκταση, η Ρεάλ Μαδρίτης «του», για τον πρόεδρο της ACS: καθαρό μάρκετινγκ. Ως εκ τούτου, δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι για τον Florentino η κατάκτηση ενός Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων -γνωστό για κάποιο λόγο ως Mundialito- μετράει το ίδιο με την κατάκτηση, για παράδειγμα, της Laliga, «του ψωμιού και του βουτύρου», όπως αρέσει στον John Toshack να την αποκαλεί.

Υπενθυμίζεται ότι στις 13 σεζόν που έχει ο Pérez προεδρεύοντας στα επίσημα του Μπερναμπέου, η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κερδίσει μόλις τρεις τίτλους πρωταθλήματος, έναντι επτά της Μπαρτσελόνα, δύο της Βαλένθια κι ενός της Ατλέτικο Μαδρίτης. Περιέργως, τόσα πρωταθλήματα όσα κι Ευρωπαϊκά Κύπελλα και, επακολούθως, Mundialitos, διαιρούμενα σ’ένα Διηπειρωτικό (2002) και δύο Παγκόσμια Κύπελλα Συλλόγων (2014 και 2016). Ναι, έχει επίσης στο παλμαρέ της τρία Σούπερ Καπ Ισπανίας κι άλλα τόσα ευρωπαϊκά. Πιο χαλαρή στο Copa del Rey, με μόλις δύο (2011 και 2014), τα ίδια, για παράδειγμα, με της Σαραγόσα στο ίδιο χρονικό διάστημα.

Σε περίπτωση που δεν το ξέρατε, ποτέ μια ευρωπαϊκή ομάδα δεν έχει αποκλειστεί στα ημιτελικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, ένα τουρνουά που εφηύρε η FIFA για να επεκτείνει τις επιχειρήσεις της, αν και υπάρχει ακόμη ένα πιο ισοπεδωτικό γεγονός: οι ευρωπαϊκοί σύλλογοι δεν έχουν δεχθεί γκολ στα επτά τελευταία τους παιχνίδια κι έχουν δεχθεί μόνο δύο, και τα δύο η Τσέλσι, στα τελευταία 13. «Αν η Ρεάλ Μαδρίτης παίξει όπως πάντα, θα πρέπει να’ναι μια βόλτα για αυτούς, μια κρουαζιέρα αναψυχής», δήλωσε ο Ιάπωνας δημοσιογράφος που δικαιούται να ψηφίσει για τη Χρυσή Μπάλα, ο οποίος, παρεμπιπτόντως, πιστεύει ότι «σε συλλογικό επίπεδο, δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτό το 2016 ήταν η καλύτερη χρονιά του Κριστιάνο Ρονάλντο, αλλά σε ατομικό επίπεδο δεν ήταν».

Ο τελικός εναντίον της Kashima Antlers δεν ήταν τόσο γαλήνιος όσο θα μπορούσε να αναμένεται και, όπως και στους άλλους δύο του τρέχοντος έτους 2016, αυτοί του Ευρωπαϊκού Κυπέλλου και του Ευρωπαϊκού Σούπερ Καπ, η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε στην παράταση. «Μπορούμε να πούμε ότι το 2016 ήταν το καλύτερο για όλους» ήταν η πιο εντυπωσιακή αντανάκλαση -ή τουλάχιστον η πιο χυδαία- του Ζιντάν. Ο νεοφώτιστος Γάλλος τεχνικός δεν φαίνεται να ανησυχεί πάρα πολύ που η ομάδα του δεν καταλήγει να’ναι αξιόπιστη στο παιχνίδι της, αν και είναι επίσης αλήθεια ότι όσο τα αποτελέσματα είναι -37 συνεχόμενα παιχνίδια χωρίς ήττα- ο Florentino Pérez δεν θα του ζητήσει εξηγήσεις.

"Βλέπω το αποτέλεσμα, το οποίο είναι αυτό που μετράει, και πιστεύω ότι πολλά πράγματα δεν τα κάναμε καλά", είπε ο Ιάπωνας Shibasaki, σκόρερ και των δύο γκολ για την ομάδα του στον τελικό της Γιοκοχάμα. «Ήταν ένα παιχνίδι που μου αφήνει θλίψη. Από ιστορικής απόψεως, απ’αυτό το τουρνουά μένει μόνο το όνομα της Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία είναι αυτή που έχει κερδίσει», είπε το Ιαπωνικό «10», που ποτέ δεν είδε τόσο κοντά την δυνατότητα να περάσει, όχι στην ιστορία του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, αλλά του ποδοσφαίρου.

Περισσότερα Τσάμπιονς Λινγκ απ’ότι Χρυσές Μπάλες

Επιστρέφοντας στην Χρυσή Μπάλα, όπως μπορεί να διαβαστεί στην επίσημη ιστοσελίδα της Ρεάλ Μαδρίτης, οι λευκοί έχουν 14, τέσσερις απ’αυτές του Κριστιάνο Ρονάλντο, αν και στην πραγματικότητα είναι εννέα, καθώς ο Πορτογάλος κέρδισε μία (2008), ενώ ήταν ακόμη παίκτης της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ενώ ο Ρονάλντο κέρδισε ένα απ’τα δύο βραβεία του με την Ίντερ (1997), ο Ζιντάν κέρδισε το δικό του στην Γιουβέντους (1998), ο Owen με την Λίβερπουλ (2001, μπροστά απ’τον Raúl) κι ο Κακά με τη Milan (2007), και τόσο στον Φίγκο (2000), όσο και στον προαναφερθέντα Ρονάλντο (2002) και στον Καναβάρο (2006) τους το απένειμαν το έτος που υπέγραψαν για την Ρεάλ Μαδρίτης προερχόμενοι απ’τις Μπαρτσελόνα, Ίντερ και Γιουβέντους, αντίστοιχα.

Οι madridistas Alfredo di Stefano (1957 και 1959) και Raymond Kopa (1958) πήραν την χρυσή μπάλα μετά την πρώτη έκδοση, το 1956, στην οποία και οι δύο τους παρέμειναν πίσω απ’τον Άγγλο Stanley Matthews, τον πρώτο νικητή αυτού του βραβείου. Ο Φέρεντς Πούσκας, δεύτερος το 1960, ο Amancio, τρίτος το 64', ο Butragueño, τρίτος το 86 και το 87, είναι οι μόνοι madridistas που βρέθηκαν στο παλμαρέ του τρόπαιου για τις επόμενες τέσσερις δεκαετίες, ως εκ τούτου, ίσως η εμμονή του Florentino για ένα βραβείο που αντιπροσωπεύει εντελώς το αντίθετο από αυτό που θα’πρεπε να’ναι το ποδόσφαιρο: ένα συλλογικό παιχνίδι.

Και είναι ότι δεν ήταν μέχρι το 2000, όταν ένας άλλος παίκτης της Ρεάλ Μαδρίτης -αν και υπέγραψε εκείνο το ίδιο καλοκαίρι- επέστρεψε στο κορυφαίο σκαλί του βάθρου της Χρυσής Μπάλας. Ναι, αυτός ο νεότευκτος madridista δεν ήταν άλλος απ’τον πρώην azulgrana Λουίς Φίγκο, το μεγάλο εκλογικό κόλπο του Florentino Perez για να νικήσει τον Lorenzo Sanz. Σε αντίθεση με το κύρος, που η Ρεάλ Μαδρίτης το’χει περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον, οι χρυσές μπάλες μπορούν να αγοραστούν, όπως έκανε Pérez με τους προαναφερθέντες Φίγκο, Ζιντάν, Owen και Κακά. Μάλιστα, την πρώτη ειδική χρυσή μπάλα την κληρονόμησε απ’τον μεγαλύτερο θρύλο του συλλόγου, καθώς ήταν αυτή που δόθηκε στον Ντι Στέφανο τον Δεκέμβριο του 1989 με την ονομασία Superbalón de Oro. Ο Don Alfredo εξελέγη με ψηφοφορία και η υποψηφιότητά του επιβλήθηκε των Γιόχαν Κρόιφ και Μισέλ Πλατινί.

«Το ότι ο Ραούλ, ο Ινιέστα ή ο Τσάβι δεν έχουν μια χρυσή μπάλα μου φαίνεται πραγματικά τρελό», είπε πριν από λίγες ημέρες ο Sergio Ramos. «Τους Ισπανούς μας εκτιμούν λιγότερο, αλλά μερικές φορές δεν καταλαβαίνω τι κριτήριο ακολουθούν...», πρόσθεσε ο Σεβιγιάνος στόπερ. Ένας προβληματισμός γεμάτος κοινή λογική που απέχει πολύ απ’του προέδρου του, ο οποίος έχει φτάσει να πει ότι «η σχέση μας με την Χρυσή Μπάλα είναι αιώνια, μέχρι τέτοιου σημείου ώστε να’μαστε τόσο περήφανοι γι 'αυτήν όσο και για τα 11 Champions Leagues μας». Αλλά όχι, ευτυχώς για τα εκατομμύρια των οπαδών της, η Ρεάλ Μαδρίτης εξακολουθεί να’χει περισσότερα Ευρωπαϊκά Κύπελλα, -τίποτα λιγότερο από 11- απ’ότι χρυσές μπάλες, και σίγουρα ο madridismo προτιμά να κερδίσει αυτή τη σεζόν και πάλι τη Laliga, "το ψωμί και το βούτυρο", παρά ένα ακόμα Ferrero Rocher...

Η σελίδα της στήλης στο facebook:

https://www.facebook.com/profile.php?id=100003201501304

@suntagm_puskas