Του Jesús Sánchez
Η Ρεάλ Μαδρίτης επέστρεψε στο να κάνει σύνοδο κορυφής στον
πλανήτη ποδόσφαιρο. Κέρδισε την Kashima στην παράταση με τρία γκολ του
Κριστιάνο έχοντας βρεθεί πίσω στο σκορ, έχοντας κοιτάξει στην άβυσσο μιας ήττας
που πέρασε να’ναι μια πιθανότητα ανατροπής ακριβώς στη γωνία. Η ιαπωνική ομάδα εκπληκτική
στην φυσική διάπλασή της, κατέληξε να κλείσει τον αντίπαλό της στην περιοχή έτσι
ώστε στη συνέχεια να πεθάνει στην παράταση της αναμέτρησης, όπως τα τελευταία
θύματα του πρωταθλητή, ο οποίος απέφυγε μια μεγάλη έκπληξη.
Όπως και στους τελευταίους τελικούς της, η ομάδα του Ζιντάν επίλυσε
στον επιπλέον χρόνο, επειδή το ειδύλλιό της με την επιτυχία δεν γνωρίζει κρίση.
Μετά την Ατλέτικο στο Champions League, και την Σεβίλλη στο Ευρωπαϊκό Σούπερ
Καπ, ούτε και η Kashima αντιστάθηκε στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων. Απ’τη Μαδρίτη
έλειψε μεγαλείο και το σημείο εξουσίας, παλιά ελαττώματα, αλλά η αξιοπιστία της
είναι απόλυτη, θωρακισμένη, ό, τι κι αν της συμβεί. Αυτό είναι αρετή, δεν είναι
ελάττωμα.
Το να υποφέρει αποτελεί μέρος του ρεπερτορίου της, της
αισθητικής της, αλλά στο τέλος οι πληγές της δεν είναι σοβαρές. Επιβιώνει.
Είναι το πέμπτο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων της, παλαιότερα γνωστό ως
Διηπειρωτικό, ο 21ος διεθνής τίτλο στην ιστορία της, περισσότεροι απ’τον
καθένα, και το σερί της συνεχίζει (37 παιχνίδια αήττητη) για να κλείσει ένα ονειρικό
2016, ακριβώς από τότε που ήρθε ο Ζινεντίν Ζιντάν.
Η αξία του Γάλλου προπονητή είναι αδιαμφισβήτητη. Αποκαλέστε
το τύχη, ταλέντο, ποδοσφαιρικές γνώσεις, διπλωματία, μεγάλο ρόστερ ή όλα αυτά
τα πράγματα κι όχι απαραίτητα με αυτή τη σειρά. Έχει αλλάξει τη πρόσφατη
ιστορία της Μαδρίτης, ταραγμένη κι εύθραυστη μέχρι την έλευση του. Θριαμβεύει
ακόμη κι όταν σκοντάφτει, σα να αιωρείται πάνω απ’τις λακκούβες. Το να βγάλει
απ’το χθεσινό ματς τον Lucas Vázquez, τον μόνο παίκτη με υπερχείλιση ακριβώς όταν
η ομάδα του έψαχνε το τρίτο γκολ, ήταν ένα χοντρό λάθος, αλλά αν και τα
απογεύματα στραβώνουν, τα αποτελέσματά τους όχι. Το χέρι του είναι ενός αγίου.
Τρεις τίτλοι μέσα σ’ένα χρόνο. Μόνο δύο ήττες. Τα υπόλοιπα είναι να’χαμε να
λέγαμε.
Το ματς έστεψε τον Κριστιάνο ως καταλυτικό παίκτη στις σημαντικές
μέρες, αν και το τραγούδι, ένα χτύπημα στα χέρια των επικριτών του, επιμένει να
βουίζει αντίθετα. Σκόραρε τρία, κάτι που είχε κάνει μόνο ο Πελέ στον τελικό αυτού
του τουρνουά, και θα μπορούσαν να’ναι πέντε. Η αναμέτρηση επέστρεψε την
καλύτερη εκδοχή του Μπενζεμά, εξαιρετικός ανά πάσα στιγμή, ο πραγματικός MVP. Πάνε
πολλοί μήνες που έχω να δω έτσι τον Karim. Την ιστορία την έγραψαν αυτοί.
Η Kashima επέμεινε στην αποσυναρμολόγηση. Η προσπάθειά της
ήταν ηρωική κι αξιοθαύμαστη. Μια μικρότερη ομάδα αμφισβήτησε την υπεροχή του
πρωταθλητή Ευρώπης με δύο ωραία γκολ του Shibasaki και μια γενναιότητα ειδικά
στα τελευταία λεπτά. Είχε διάφορες ευκαιρίες και μια κεφαλιά στο οριζόντιο δοκάρι.
Έκανε τον Keylor να πετάξει και χάιδεψε τη νίκη. Δεν ήξερε τίποτα για βιντεοδιαιτησία,
σαν να είχε πάψει να υπάρχει. Αλλά ήξερε για του Sikazwe, ο οποίος ήταν σωστός στο
πέναλτι στον Lucas και συγχώρησε, στο 2-2, την αποβολή στον Ράμος. Το φάουλ
επιζητούσε τη δεύτερη κίτρινη κάρτα, ο διαιτητής έβαλε το χέρι στην τσέπη με τις
κάρτες, ο Casemiro προσπάθησε να τον μπερδέψει και στο τέλος ο αρχηγός γλίτωσε
σ’αυτή την κάπως συγκεχυμένη και τρελή τελετή, όπως ήταν κατά τη διάρκεια
ορισμένων φάσεων του παιχνιδιού.
Ο ενθουσιασμός της Kashima, που έπαιζε στο σπίτι με το
Διεθνές Στάδιο της Γιοκοχάμα γεμάτο, ατόνησε με το γκολ του Μπενζεμά. Ο Γάλλος
άνοιξε το φανταστικό παιχνίδι του μετά το τελείωμα ενός καλού σουτ του Modric.
Όπως κι άλλες μέρες, το γκολ ήρθε μοιραίο στους παίκτες της Μαδρίτης, οι οποίοι
είναι επίσης παγκόσμιοι πρωταθλητές του ποδοσφαίρου που παίζεται περπατώντας. Χωρίς
ένταση ούτε επιθυμία, άφησαν την Kashima ν’ανέβει. Τις περισσότερες φορές, η
Μαδρίτη θα μπορούσε να πέσει πάνω στους αντιπάλους της μ’όλο το βάρος της
ανωτερότητας της. Αλλά έγινε και πάλι ανάλαφρη σαν ένα φύλλο. Η Kashima, όπως κι
άλλοι πριν, το εκμεταλλεύτηκε για να ισοφαρίσει πριν απ’το διάλειμμα.
Το σοκ της ισοφάρισης δεν ήταν τίποτα σχέση με τον φόβο στο
σώμα, που προκάλεσε το ωραίο γκολ του Shibasaki, το δεύτερο της Kashima, στο 53ο
λεπτό. Η άμυνα της Μαδρίτης λειτούργησε όπως στις χειρότερες μέρες της. Τρελό διώξιμο
απ’τον Ramos στο χειρότερο μέρος, αρκετοί συμπαίκτες εκτός θέσης και καλό σουτ
του Ιάπωνα, που εξέπληξε τον Keylor. Η Μαδρίτη, άβολη σ’ένα σενάριο που δεν έμπαινε
σε κανένα απ’τους υπολογισμούς της, είχε την αρετή να ισοφαρίσει έξι λεπτά
αργότερα. Το έκανε μετά από μια άλλη αξιόλογη ενέργεια του Μπενζεμά, του μόνου στον
οποίο δεν έσβησαν τα φώτα σ’όλη τη νύχτα. Ο Ρονάλντο άρχισε να ξεχνά τα τόσα
άκαρπα ποδηλατάκια κι έβαλε το πέναλτι.
Η ισοφάριση έδωσε τη θέση της σε λεπτά στα οποία η Μαδρίτη
έψαξε το τρίτο γκολ. Ο Lucas ανεγέρθηκε σε πρωταγωνιστής. Αλλά ο Ζιντάν, φίλος των
λιγότερο προβληματικών αλλαγών τον έβγαλε και η ομάδα του κατέρρευσε φτάνοντας
σχεδόν σε πανικό.
Ήταν η ώρα της Kashima. Η σύγχυση της Μαδρίτης, η οποία προσκολλήθηκε
στον Keylor, ήταν τόσο προφανής που η παράταση θεωρήθηκε ως μια λύση. Και ήρθε
απ’τα πόδια του Ρονάλντο, ακριβής όπως τον καλύτερο καιρό του. Πρώτα εκμεταλλεύτηκε
την ασίστ του Μπενζεμά, ο οποίος είχε δώσει μια άλλη μεγάλη πάσα. Στη συνέχεια ψάρεψε
στην περιοχή ένα σουτ του Kroos και τέλειωσε με το πνεύμα του εννέα που πρέπει
να προεδρεύσει στην παρακμή του. Ο βασιλιάς της περιοχής έστεφε τη
Μαδρίτη.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
