Του Alfredo Relaño, διευθυντή της As
Η Χρυσή Μπάλα δημιουργήθηκε το 1956. Την πρώτη την κέρδισε ο
Άγγλος εξτρέμ Stanley Matthews, ο Τσάπλιν του ποδοσφαίρου, με 47 βαθμούς, μόλις
τρεις περισσότερους απ’τον Ντι Στέφανο. Ο Ντι Στέφανο κέρδισε τη δεύτερη
έκδοση, στο ρυθμό του δεύτερου συνεχόμενου τίτλο του στο Ευρωπαϊκό Κύπελλο, και
με ένα εξαιρετικό πλεονέκτημα: 72 πόντοι, έναντι 19 και του Wright και 16 των Kopa
και Edwards. «Όπου κι αν ήθελε να πάει, ο αντίπαλος υποκλίνεται», ήταν ο τίτλος
του άρθρου του Gabriel Hanot αυτή τη φορά, που γράφει: "Σ’αυτόν γιορτάζουμε
τον μεγάλο κύριο, τον ιππότη, που συνδυάζει την γενναιότητα με το αήττητο
(...). Αν ο Matthews είναι το χιούμορ, ο Di Stefano είναι το έπος". Στη
συνέχεια θα κέρδιζε επίσης την τέταρτη έκδοση. Η τρίτη ήταν για τον Γάλλο Kopa,
επίσης παίκτη της Μαδρίτης, λόγω των καλών επιδόσεων του στο Παγκόσμιο Κύπελλο
του 1958, στο οποίο ο Di Stefano δεν πήγε. Σ’αυτή την τέταρτη έκδοση ο Ντι
Στέφανο θα έπαιρνε 80 πόντους, έναντι των 42 του Kopa και των 24 του Ουαλού
Τζον Τσαρλς. Στη συνέχεια δεν θα την ξανακέρδιζε. Η πέμπτη θα’ταν για τον Ισπανό
Luis Suarez, τότε στη Barcelona, και που θα πήγαινε σύντομα στην Ίντερ. Ο Di
Stefano, ως εκ τούτου, σταμάτησε στις δύο. Σε διαδοχικούς χρόνους, δύο παίκτες
κέρδισαν το τρόπαιο τρεις φορές: Κρόιφ και Μισέλ Πλατινί. Κι αργότερα θα το κατάφερνε
επίσης κι ο Φαν Μπάστεν.
Στο προσωπικό του περιοδικού έμεινε μια ορισμένη αίσθηση αδικίας,
που προέκυψε απ’τη βεβαιότητα ότι ο Di Stefano ήταν ο καλύτερος όλων. Είχε
οδηγήσει τη μεγάλη Ρεάλ Μαδρίτης που κέρδισε τα πρώτα πέντε Ευρωπαϊκά Κύπελλα,
είχε σκοράρει τουλάχιστον ένα γκολ σε κάθε έναν απ΄τους νικηφόρους τελικούς και
κυριολεκτικά θα άξιζε το τρόπαιο σε καθένα απ’αυτά τα πέντε χρόνια, μόνο που το
πρώτο πήγε στον θρυλικό Matthews, λόγω της εξαιρετικής μακροζωίας του (όταν το
πήρε ήταν σαράντα ενός ετών και παρέμενε διεθνής με την Αγγλία), και στη
συνέχεια προσπάθησε να μην κάνει κατάχρηση της επανάληψης, πράγμα που στη
συνέχεια θα αποδέχονταν. Είναι σημαντικό υπό από την άποψη αυτή, ότι την τρίτη χρονιά,
μετά τη νίκη της δεύτερης, στον Di Stefano δεν δόθηκε ούτε ένας πόντος, σύμφωνα
με το κριτήριο του να μην επαναλαμβάνεται ο νικητής, κριτήριο που άλλαξε αμέσως
μετά θεωρώντας το λάθος. Έτσι το 1989, όταν χορηγούνταν για δεύτερη φορά στον Φαν
Μπάστεν, εξαίσιο Ολλανδό επιθετικό, δόθηκε στον Di Stefano η Superbalón de Oro,
κερδίζοντας μια ψηφοφορία που ήταν για να καθοριστεί ποιος ήταν ο καλύτερος
μεταξύ όλων των νικητών μέχρι τότε. Ήταν, έτσι, η τρίτη του, μόνο που αυτή με
μεγαλύτερη αξία από οποιοδήποτε άλλη, το οποίο αναπλήρωνε την αδικία που έγινε
πριν από χρόνια. Κανένας παίκτης δεν έχει κερδίσει περισσότερες από τρεις χρυσές
μπάλες.
Στον Ντι Στέφανο αυτή η καθυστερημένη αναγνώριση του France
Football του χρησίμευσε έτσι ώστε η Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία τότε τον είχε κάπως
ξεχασμένο, να τον επαναφέρει. Ο Ramón Mendoza, πρόεδρος εκείνη την εποχή,
αποφάσισε να τον κάνει προεδρικό σύμβουλο και να του δώσει ένα μισθό. Χρόνια
αργότερα, όταν ήρθε ο Florentino Pérez, πήγε παραπέρα και τον ονόμασε επίτιμο
πρόεδρο του συλλόγου.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
@suntagm_puskas
