Του Pedro Morata
Μπαπέ, Βαλβέρδε, Τσουαμενί, Βινίσιους, Αρμπελόα, Μουρίνιο...
τα πάντα εκτός από το να τεθεί η εστίαση στην κορυφή, στον Φλορεντίνο. Όπως θα
έλεγε ο Μουρίνιο: Γιατί; Η προκήρυξη εκλογών μπορεί να μην είναι αυτό που συμφέρει
τον Φλορεντίνο, αλλά είναι αυτό που θα συνέφερε τη Ρεάλ Μαδρίτης. Υπάρχει μια
εκκωφαντική σιωπή για αυτό το θέμα και μια αυτολογοκρισία που δικαιολογείται
μόνο από φόβο ή από έναν λογικό σεβασμό προς την πορεία του. Αλλά ο Φλορεντίνο
Πέρεθ είναι ξεπερασμένος από τα γεγονότα και από τις δικές του πράξεις. Σε μια
κατάσταση όπως η τρέχουσα, όταν τελειώσει η σεζόν, ο Πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης
θα’πρεπε να εμφανιστεί σε μια συνέντευξη Τύπου με ερωτήσεις κι όχι μόνο με την
ανάγνωση μιας προγραμμένης δήλωσης. Ωστόσο, φοβάμαι ότι αυτό δεν θα συμβεί.
Πιθανότατα δεν θα υπάρξει ούτε μία εμφάνιση όπου θα διαβάσει μόνο ένα χαρτί. Το
να βλέπεις και να ακούς τον Φλορεντίνο σ’αυτό το σενάριο έχει ρίσκα. Κι αν ήταν
με ερωτήσεις, ακόμη περισσότερο. Κανείς δεν αναρωτιέται γιατί ο Φλορεντίνο είναι
τόσο απόντας εδώ και καιρό; Η Ρεάλ Μαδρίτης έχει ένα σαφές κενό ηγεσίας επειδή
ο ηγέτης υποφέρει από το αδυσώπητο πέρασμα του χρόνου (79 ετών), εκτός από τις μανίες
και τις επίκτητες κακιές συνήθειες ενός ανθρώπου που είναι πρόεδρος για πάνω
από 20 χρόνια.
Είναι προφανές ότι για άλλη μια φορά «τους έχω κακομάθει».
Ωστόσο, ενώ όλη η χορωδία των φωνών, των συγγραφέων και των σχολιαστών που
υπάρχουν και/ή υπάρχουμε γύρω απ’τη Ρεάλ Μαδρίτης, επιδίδονται στο να μαντέψουν
ή να ποντάρουν για το όνομα του νέου προπονητή, αυτό που πραγματικά θα’πρεπε να
επιλεγεί είναι ένας νέος Πρόεδρος. Η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται έναν νέο Πρόεδρο
πολύ περισσότερο από έναν νέο προπονητή. Αυτό είναι προφανές και χειροπιαστό,
ωστόσο είναι ένα θέμα ταμπού. Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει το μεγαλείο της
ιστορικής του διαχείρισης, αλλά η τωρινή απέχει πολύ απ’τα επιθυμητά. Στη Ρεάλ
Μαδρίτης, έχουν σημασία μόνο τα αποτελέσματα και η νίκη. Είναι η φιλοσοφία του
Φλορεντίνο. Αλλά αυτός δεν την εφαρμόζει στον εαυτό του. Δύο άτιτλες σεζόν και
με το τρέχον χάος στα αποδυτήρια, δεν θα άντεχε το δρεπάνι του Φλορεντίνο. Ο
Τσάμπι Αλόνσο είναι το τελευταίο παράδειγμα. Ο Φλορεντίνο θα’χε απολύσει τον
εαυτό του αν εφάρμοζε στον εαυτό του τα ίδια του τα κριτήρια.
Αν δεν επρόκειτο για τον Φλορεντίνο κι όντας ένα club που
δεν έχει έναν ιδιοκτήτη επειδή δεν είναι Ανώνυμη Εταιρεία και επομένως ο Ιδιοκτήτης/Πρόεδρος
δεν μπορεί να απομακρυνθεί ή να επιλεγεί, η τρέχουσα κατάσταση της Ρεάλ
Μαδρίτης φωνάζει για εκλογές.
Ξέρω ότι δεν είναι το καλύτερο για τον Φλορεντίνο, επειδή η
αποχώρηση απ’τη Ρεάλ Μαδρίτης μετά από δύο σεζόν σαν κι αυτές, δεν του αξίζει
και δεν είναι δίκαιο. Αλλά αν χρησιμοποιήσουμε το κριτήριό του, εδώ δεν
πρόκειται για το τι είναι προς το συμφέρον των ατόμων, αλλά για το τι είναι
προς το συμφέρον του συλλόγου, για τον οποίο όλοι λένε ότι είναι πάνω από οποιονδήποτε,
αλλά στην πράξη, τον βάζουν όλοι κάτω α’το εγώ τους ή τα συμφέροντά τους.
Και η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται νέο αίμα, νέα ενέργεια,
σαφήνεια στην Προεδρία και ένα τέλος στις παλιές μάχες και τα ρήγματα που
παραμένουν στο παρόν. Κανείς δεν συνειδητοποιεί ότι η Ρεάλ Μαδρίτης έχει γίνει
ένας γερασμένος και αντιπαθητικός σύλλογος λόγω των συνεχών συγκρούσεών της με
σχεδόν όλους (πέρα απ’τα προβλήματα που δημιουργεί ο Βινίσιους με τα δικά του);
Και αυτό συμβαίνει επειδή αντικατοπτρίζει την κατάσταση της
Προεδρίας της. Υπάρχει μια σαφής εξάντληση και ένα εμφανές τέλος στον προεδρικό
κύκλο. Αυτή η άποψη δεν είναι καιροσκοπική δεδομένης της τρέχουσας κατάστασης.
Όσοι παρακολουθούν αυτά τα άρθρα στη MARCA ή την εκπομπή Directo Gol στο Gol
Play TV θα με έχουν διαβάσει και ακούσει να λέω το ίδιο πράγμα εδώ και πολλούς
μήνες, ακόμη και πριν απ’τον αποκλεισμό απ’την Αλμπαθέτε.
Το λέω με τεράστιο σεβασμό κι ακόμη και με ευγένεια,
σκεπτόμενος τον τρόπο με τον οποίο θα’πρεπε να θυμόμαστε τον Φλορεντίνο. Μια
ακόμη σεζόν όπως οι δύο προηγούμενες, και θα αμαυρώσει την τεράστια καριέρα
του. Μετά θα περάσει ο χρόνος κι αυτό σου δίνει την προοπτική να εκτιμήσεις
πραγματικά το έργο του, αλλά τώρα, αυτός θα υποφέρει. Ίσως μπορεί να’χει τύχη ή
να πάρει τις σωστές αποφάσεις και να αλλάξει την κατάσταση την επόμενη σεζόν
και να κερδίσει το Champions League. Αλλά το στοίχημα έχει μεγάλο ρίσκο.
Πιστεύω ότι υπάρχουν άνθρωποι γύρω απ’τον Φλορεντίνο που
μπορεί να εκμεταλλεύονται τις στιγμές αδυναμίας του, και πολλοί άλλοι που δεν
του λένε την άβολη αλήθεια. Μεν και δε δεν θέλουν το καλό του. Όποιος θέλει το
καλό σου, θα σε κάνει να κλάψεις, ακούω μια ζωή στο σπίτι μου. Και είναι η ώρα
όσοι πραγματικά θέλουν το καλό του να του πουν τα πράγματα με στοργή αλλά και
με σταθερότητα. Πολλοί δεν θα τα πουν για να μην χάσουν το τωρινό τους στάτους,
τη θέση τους, τον μισθό τους ή το πιθανό μέλλον τους.
Όταν φτάσεις σ’αυτές τις στιγμές, πιστεύεις ότι έχεις θεϊκή
εντολή να μην αφήσεις την προεδρία σε λάθος χέρια κι ότι έχεις μια ουράνια
αποστολή επειδή μόνο εσύ μπορείς να προστατεύσεις τη Ρεάλ Μαδρίτης απ’τους
κακούς. Όταν μπαίνεις σ’αυτήν την δίνη, είναι όταν χρειάζεσαι κάποιον να σου βάλει
το κεφάλι σ’έναν κουβά με παγωμένο νερό.
Δεν έχει σημασία ποιος προπονητής θα’ρθει, γιατί το πρόβλημα
είναι η εξουσία που του δίνει ο Πρόεδρος. Ο Ζιντάν, τον οποίο προσπάθησε να
υπογράψει για τρίτη φορά, επεσήμανε ξεκάθαρα το πρόβλημα τότε: «Φεύγω επειδή
δεν νιώθω την εμπιστοσύνη του συλλόγου (δηλαδή του Φλορεντίνο)». Κι όταν ο
Κριστιάνο δεν ανανεώνει το συμβόλαιό του με τη Ρεάλ Μαδρίτης, ο Φλορεντίνο διαγράφει
τον Ζόρζε Μέντες. Όταν ο Αντσελότι πέφτει σε δυσμένεια στα μάτια του
Φλορεντίνο, επιτρέπει να αμαυρώνεται το όνομα του προπονητή με τους
περισσότερους τίτλους στην ιστορία της Ρεάλ Μαδρίτης, επειδή δεν τον προστατεύει
πια κι αφήνει τους σχολιαστές (του δικούς του) να ξεκινήσουν τη μιντιακή φρενίτιδα.
Το ίδιο συνέβη και με τον Τσάμπι Αλόνσο. Όταν στον Φλορεντίνο δεν άρεσαν
ορισμένα πράγματα του Τσάμπι, τον άφησε να πέσει. Και η Ρεάλ Μαδρίτης δεν
μπορεί να’ναι δεμένη στις ιδιοτροπίες, τα συναισθήματα ή τις εμμονές ενός
79χρονου Προέδρου που ο ίδιος είπε ότι παραιτήθηκε κατά την πρώτη του θητεία
«επειδή κακόμαθα τους παίκτες». Και τώρα τους έχουμε να μην δείχνουν σεβασμό
στον προπονητή σε μια αλλαγή ή να ταξιδεύουν με γιοτ ενώ η ομάδα αιμορραγεί. Η
κατάσταση έχει επιδεινωθεί. Κι αυτό που είναι χειρότερο, ποιος λέει όχι στον Φλορεντίνο
σε κάθε καινούρια αλλόκοτη ιδέα που έχει;
Πώς είναι η σχέση μεταξύ των δύο κορυφαίων στελεχών του
συλλόγου, του Χοσέ Άνχελ Σάντσες και του Άνας Λαγκράρι; Πώς επηρεάζει την
καθημερινότητα, αυτή η σαφώς ανώμαλη κατάσταση, όπου ο Φλορεντίνο ευνοεί τον
προστατευόμενό του Άνας Λαγκράρι, ο οποίος επίσημα δεν είναι κανένας στη Ρεάλ
Μαδρίτης, ενώ ο Χοσέ Άνχελ Σάντσες, ο άνθρωπος που έχει περάσει τη μισή ζωή του
στον σύλλογο, παραμελείται;
Σε αυτό πρέπει να επικεντρωθούμε και να μην αποσπάται η
προσοχή μας από τα κουτσομπολιά. Το λογικό σε μια τέτοια κατάσταση είναι μια
πλήρης επαναφορά. Δεν υπάρχει νομική υποχρέωση να την κάνει, επειδή η θητεία
του ισχύει μέχρι τον Ιανουάριο του 2029. Αλλά το τωρινό σενάριο δεν νομίζω να
το δικαιολογεί.
Οι τελευταίες εκλογές προκηρύχθηκαν αμέσως μετά από μια
επιτυχημένη σεζόν: την 2023/24, στην οποία ο Αντσελότι κέρδισε το Champions League, τη La Liga και το Ισπανικό Super Cup, και μετά από ένα 2024 στο
οποίο προστέθηκε το Ευρωπαϊκό Super Cup
και το Διηπειρωτικό Κύπελλο. 5 τρόπαια στο ημερολογιακό έτος 2024. Εκείνη την στιγμή,
ο Φλορεντίνο προκήρυξε εκλογές, αλλά ήταν μυστικές. Στις 5 Ιανουαρίου του 2025,
μια μέρα πριν από την Ημέρα των Τριών Βασιλιάδων, ξεκίνησε η εκλογική
διαδικασία και μέχρι τις 19 είχε ήδη ανακηρυχθεί νικητής. Μέσα σε 14 μέρες,
εξασφάλισε άλλα 5 χρόνια ως πρόεδρος, σε ηλικία, τότε, 77 ετών.
Το 2009, το 2013, το 2017, το 2021 και το 2025, ήταν ο μόνος
υποψήφιος. Ο τελευταίος πιθανός αντίπαλος ήταν ο Βιγιάρ Μιρ το 2006, αλλά η
υποψηφιότητά του ακυρώθηκε την τελευταία στιγμή. 20 χρόνια χωρίς εναλλακτικό
υποψήφιο. Οι τρέχουσες εκλογές διεξάγονται βιαστικά σε δύο βδομάδες, χωρίς
πραγματική δυνατότητα παρουσίασης προγραμμάτων, επίσκεψης σε συνδέσμους οπαδών,
διοργάνωσης εκδηλώσεων ή ακόμα και διεξαγωγής συζητήσεων. Κι αν κάποιος
καταφέρει να παρουσιαστεί και να πληροί τις προϋποθέσεις μέσα σε 10 μέρες, μετά
υπάρχουν μόνο 14 μέρες για να διεξαχθεί η ψηφοφορία και η εκλογή. Το σύστημα
είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε ο υποψήφιος να μην έχει χρόνο για τίποτα.
Οι εκλογές θα’πρεπε να ανακοινώνονται πολύ νωρίτερα,
δίνοντας άφθονο χώρο και χρόνο στον madridismo ώστε να μπορεί να κάνει μια
σωστή επιλογή, ακούγοντας και γνωρίζοντας τους υποψηφίους: αυτόν που μπορεί να
υποστηρίξει ο Φλορεντίνο (τον προστατευόμενό του, τον Άνας Λαγκράρι, μ’έναν
πρόεδρο με όνομα αλλά χωρίς πραγματική εξουσία) και τους άλλους που θα
παρουσιαστούν. Όπως επίσης έγραψα ήδη, θα υπάρξει σίγουρα ένας υποψήφιος που
δεν είναι της πλευράς Φλορεντίνο, αλλά που δεν είναι ούτε και εχθρός του. Ένας
υποψήφιος που έχει την απαραίτητη εγγύηση των 195 εκατομμυρίων ευρώ, 20 χρόνια παλαιότητας
και ισπανική υπηκοότητα (όπως απαιτείται από το καταστατικό).
Η Ρεάλ Μαδρίτης χρειάζεται αλλαγή. Τα μέλη της Ρεάλ
Μαδρίτης, οι πραγματικοί ιδιοκτήτες του συλλόγου, πρέπει να σκεφτούν, να
συγκρίνουν και ο Φλορεντίνο να τους δώσει την ευκαιρία να αλλάξουν την πορεία
του συλλόγου, να εκλέξουν άλλον Πρόεδρο, ή να διατηρήσουν τον τωρινό ή τον
διάδοχό του. Η κατάσταση το απαιτεί, το ζητάει. Και τώρα, αν θέλετε, μπορούμε
να σταθούμε στο όνομα του επόμενου προπονητή, αλλά είναι ένα εντελώς δευτερεύον
ζήτημα σε σύγκριση με το άλλο.
Και αφού ιεραρχήσαμε το τι είναι καλύτερο για τον σύλλογο,
καταλαβαίνω ότι το επόμενο βήμα είναι να διαχειριστούμε το τι είναι καλύτερο
για έναν άνθρωπο όπως ο Φλορεντίνο, ο οποίος αξίζει μια αξιοπρεπή και έντιμη
αποχώρηση. Ο Πρόεδρος που έχει κερδίσει 37 τίτλους ποδοσφαίρου και 29 τίτλους
μπάσκετ στα 22 χρόνια του σε δύο ξεχωριστές θητείες, πρέπει να είναι ειλικρινής
και δίκαιος με τον εαυτό του. Η οικογένειά του και όσοι τον αγαπούν πραγματικά
θα’πρεπε να τον βοηθήσουν σ’αυτό (αν μπορούν ή τολμούν). Γιατί ο Φλορεντίνο
χρειάζεται ειλικρινή βοήθεια. Και το ξέρουν.
