Το στοίχημα του Arbeloa με τους Valverde και Vinícius

Του José Félix Díaz, διευθυντή σύνταξης της As

Τα αποτελέσματα καθορίζουν αυτό που συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Ρεάλ Μαδρίτης κι ο madridismo έχουν ξαναβρεί τον ενθουσιασμό χάρη στον Αρμπελόα.

Τα αποτελέσματα καθορίζουν αυτό που συμβαίνει στο ποδόσφαιρο, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Ρεάλ Μαδρίτης κι ο madridismo έχουν ξαναβρεί τον ενθουσιασμό χάρη στον Αρμπελόα, σε παίκτες όπως ο Βαλβέρδε, ο Βινίσιους, ο Κουρτουά… και σε μια χούφτα νεαρών που τα δίνουν όλα και αποδεικνύουν επίσης ότι παίζουν καλό ποδόσφαιρο. Τα δάκρυα του αδελφού του Γιάνιεθ στο τέλος του αγώνα εναντίον της Έλτσε αντικατοπτρίζουν την τρέχουσα κατάσταση στη madridista οντότητα. Υπάρχει ενθουσιασμός για τη νέα εποχή, αλλά ταυτόχρονα και απαίτηση για τα αποτελέσματα.

Στο club εξετάζουν προσεκτικά τις προκλήσεις που έρχονται, αλλά αυτό για το οποίο δεν έχουν καμία αμφιβολία είναι ότι η αλλαγή έπρεπε να’χε έρθει νωρίτερα. Η χημεία με τον Τσάμπι Αλόνσο χάλασε λίγο μετά την έναρξη και οι αρχικές αμφιβολίες με τον Αρμπελόα έχουν δώσει τη θέση τους στην εμπιστοσύνη στο παρόν και το μέλλον. «Υπάρχει χρόνος να κάνουμε κάτι σημαντικό», επιβεβαιώνουν πηγές εντός της ιεραρχίας του συλλόγου.

Λένε ότι το να κοιτάς πίσω είναι άσκοπο. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν πρέπει να κοιτάς πίσω ούτε καν για να πάρεις φόρα. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι στο ποδόσφαιρο, οι αναφορές σε γεγονότα του παρελθόντος φαίνονται αναπόφευκτες. Τώρα, στη Ρεάλ Μαδρίτης έχει εγκατασταθεί το ερώτημα για το τι θα μπορούσε να’χε συμβεί αν είχε αλλάξει προπονητή νωρίτερα. Ο Αρμπελόα έχει ξεπεράσει τις στιγμές έντασης και αμφιβολίας, αρχίζοντας να παρουσιάζει τον εαυτό του ως έναν προπονητή που έχει καταφέρει να προσαρμοστεί σ’αυτό που υπάρχει και να το αξιοποιήσει. Η επιστροφή της καλύτερης εκδοχής του Βινίσιους, του Βαλβέρδε, η ανάκτηση του Χάουσεν... όλα αυτά προστίθενται, αλλά ξέρει επίσης ότι αυτό δεν έχει τελειώσει ακόμα.

Η αλήθεια είναι ότι η χημεία με τον Τσάμπι Αλόνσο χάλασε πολύ νωρίς. Θα’λεγα ακόμη και πριν ξεκινήσει η τρέχουσα σεζόν, αλλά αυτό ανήκει πια στο παρελθόν. Στο παρόν, η Ρεάλ Μαδρίτης χαμογελάει ξανά και, το πιο σημαντικό, πιστεύει ξανά. Το ποδόσφαιρο θα βάλει τον καθένα στη θέση του, αλλά η ιδέα ότι υπάρχει ακόμα χρόνος είναι αυτό που έχει εδραιωθεί τόσο στα επίσημα του Σαντιάγο Μπερναμπέου όσο και στην καθημερινή δουλειά στο Valdebebas.

Στην πρώτη γραμμή αυτής της αλλαγής βρίσκεται ο Άλβαρο Αρμπελόα. Η πορεία του χτίζεται χέρι-χέρι με τον σύλλογο, ο οποίος αναγνωρίζει τις επιτυχίες του προπονητή και την ικανότητά του να διορθώνει. Δεν μπορεί να γίνει κατανοητό με άλλο τρόπο. Ο προπονητής έχει επιδείξει δύο μεγάλες αρετές. Η πρώτη είναι η ανάκτηση της καλύτερης εκδοχής δύο παικτών, του Βαλβέρδε και του Βινίσιους, οι οποίοι ήταν θεμελιώδεις στις επιτυχίες της Ρεάλ Μαδρίτης τα τελευταία χρόνια. Η δεύτερη αναφέρεται στην ικανότητά του να βρίσκει τη σωστή θέση, χώρο και χρόνο για να διαχειρίζεται κάθε παίκτη, ακόμη και στα μηνύματά του. Είναι σαφές ότι κάτι έχει αλλάξει, αλλά μένει να επιβεβαιωθεί. Κι ο πρώτος που το γνωρίζει είναι ο ίδιος ο προπονητής.

Θα μπορούσε να προστεθεί η ανάκτηση της Καστίγια ως δεξαμενής ταλέντων. Είναι αλήθεια ότι η αναγκαιότητα έχει πιέσει, αλλά επίσης κι ότι έχει δώσει φτερά σε παίκτες όπως ο Παλάσιος, ο Μανουέλ Άνχελ, ο Γιάνιεθ, ο Αγκουάδο, ο Τιάγκο, ο Βαλντεπένιας, ο Θεστέρο... οι οποίοι αποδεικνύουν σταδιακά ότι η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να βρίσκεται στα πρόθυρα μιας νέας χρυσής γενιάς, ή τουλάχιστον ενώπιον παικτών που εμπνέουν ελπίδα. Ο Αντσελότι κοίταξε ήδη μερικούς απ’αυτούς, αλλά η οριστική υποστήριξη έχει φτάσει τώρα.

Πλέον στην πρώτη ομάδα, η σταθερότητα του Κουρτουά έχει στηρίξει την ομάδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, αλλά τώρα αναδύονται παίκτες που φαινόταν χαμένοι κι ακόμη και θυμωμένοι με το προηγούμενο καθεστώς, με τους Βαλβέρδε και Βινίσιους ως αναφορές. Ο Ουρουγουανός είναι άλλος. Έχει απελευθερωθεί. Έχει ξεπεράσει δύσκολες στιγμές σε όλα τα επίπεδα και είναι για άλλη μια φορά εκείνος ο παίκτης που σπέρνει τον τρόμο με τους καλπασμούς του. Τώρα έχει αυτοπεποίθηση σε αυτό που κάνει, όπως αποδεικνύουν τα 5 γκολ που έχει πετύχει στους 3 τελευταίους αγώνες.

Ο Βραζιλιάνος έχει βρει τη θέση του, τον τρόπο του να αισθάνεται σημαντικός. Πετάει ξανά και είναι καθοριστικός. Σκοράρει και δίνει ασίστ, αλλά το σημαντικό είναι ότι χρησιμεύει ως αναφορά για όλους. Στον αγώνα με τη Σίτι, ήταν αυτός που έτρεξε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον στο γήπεδο, πλησιάζοντας τα 12 χιλιόμετρα. Κάτι αδιανόητο με το προηγούμενο καθεστώς. Παρέσυρε τους άλλους, κι όταν έπρεπε να σηκώσει το κεφάλι αναζητώντας έναν συμπαίκτη, το έκανε. Μπορεί επιτέλους να θεωρηθεί ένας ηγέτης, ο παίκτης παρασέρνει τους άλλους, και τα αποτελέσματα μιλούν από μόνα τους. Λείπει η επιβεβαίωση.