Του Carlos Carpio, υποδιευθυντή της Marca
Για τον Φλορεντίνο Πέρεθ, η δικαιολογία της προετοιμασίας
της φυσικής κατάστασης είναι σαν το μπλε σκούρο κοστούμι και τη γραβάτα, με το
ανοιχτό μπλε πουκάμισο: καταφεύγει πάντα σ’αυτά. Η διαρροή μιας ανεπαρκούς
προετοιμασίας για να δικαιολογήσει την απόλυση του εκάστοτε προπονητή έχει
γίνει ένα αλάνθαστο μότο του προέδρου. Το χρησιμοποιεί εξίσου για να εξηγήσει
γιατί απολύει τον Αντσελότι αφού κέρδισε περισσότερους τίτλους από οποιονδήποτε
άλλον, όσο και για να απολύσει τον Ράφα Μπενίτεθ μετά από μόλις 7 μήνες ή για
να τερματίσει τη δεύτερη θητεία ενός θρύλου όπως ο Ζιντάν. Το ξέρετε πια: όταν
η Μαδρίτη σταματά να κερδίζει, είναι επειδή δεν δουλεύουν αρκετά σκληρά.
Οτιδήποτε άλλο εκτός απ’το να κοιτάξει τους παίκτες, τους αιώνιους προνομιούχους
ή να κοιταχτεί στον καθρέφτη.
Σ’αυτά είμαστε ξανά. Το περίεργο είναι ότι αρκετοί απ’τους
παίκτες που από τώρα και στο εξής θα πετάνε χάρη στη μέθοδο Pintus, με τις μεταβολικές μάσκες του κι
όλα τα σύνεργα σύμφωνα με την προπαγάνδα, είναι οι ίδιοι που διέρρεαν ότι δεν την
πάλευαν επειδή ο Xabi Alonso
κι ο Ismael Camenforte,
ο προπονητής του φυσικής κατάστασης, τους πίεζαν πολύ σκληρά σε εκείνες τις
απίστευτα βαρετές προπονήσεις στο Valdebebas. Οπότε τι ισχύει, προπονούνταν λίγο ή προπονούνταν πολύ;
Όπως λέει και η παροιμία, μονά ζυγά δικά σου, δεν γίνεται.
Ο Pintus,
εκτός από ένας επαγγελματίας με κύρος και έμπιστος άνθρωπος του Florentino Pérez, είναι επίσης ένα πολύ βολικό
προπέτασμα καπνού, όσο κι αν ο πρόεδρος έχει τυφλή πίστη σ’αυτόν. Αυτό που
συμβαίνει είναι ότι οι προσδοκίες που υπάρχουν απ’αυτόν φαίνονται υπερβολικές
για τρεις λόγους. Ο πρώτος είναι ότι η δέσμευση για σκληρή δουλειά μέσα σ’αυτό
το ρόστερ είναι, γενικά, πολύ περιορισμένη, για να το πούμε ευγενικά. Λένε ότι
ο Arbeloa το’χει ήδη
συνειδητοποιήσει. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι η μάστιγα των τραυματισμών στην
άμυνα δύσκολα θα υποχωρήσει, καθώς η άμυνα είναι γεμάτη με παίκτες με μια πολύ
επισφαλή σωματική υγεία όσον αφορά την πιθανότητα υποτροπής λόγω προηγούμενων
σοβαρών τραυματισμών: οι Alaba,
Rudiger, Mendy, Militão και Carvajal
είναι όλοι παίκτες επιρρεπείς στους τραυματισμούς ανά πάσα στιγμή. Κι αυτό δεν μπορεί
να το διορθώσει ούτε ο Pintus
ούτε κανείς.
Ο τρίτος λόγος πάει επίσης πιο πέρα απ’τον τομέα του Ιταλού
προπονητή. Η Ρεάλ Μαδρίτης της τελευταίας δεκαετίας δεν ήταν ποτέ ένα υπόδειγμα
σωματικής έντασης επειδή μπορούσε να αντισταθμίσει αυτή την ανεπάρκεια με βάση
το ταλέντο, αλλά τώρα αυτό δεν είναι πλέον αρκετό. Το ρόστερ, γεμάτο με μέτριους
παίκτες με αυταπάτες ότι είναι σούπερ σταρ, έχει χάσει σταδιακά παίκτες μιας αναμφισβήτητης
ιεραρχίας, κι όσοι έχουν μείνει επιμένουν να διατηρούν ορισμένα προνόμια που, βλέποντας
τη συνολικά κακή απόδοση, αξίζουν πια μόνο λίγοι. Αλλά η διόρθωση αυτής της νωθρότητας
ή η υπογραφή παικτών που κάνουν τη διαφορά είναι μια δουλειά που αντιστοιχεί στον
πρόεδρο, όχι στον προπονητή φυσικής κατάστασης.
