Του José Félix Díaz, διευθυντή σύνταξης της As
Η τυραννία που ασκούν μερικές φορές οι ποδοσφαιριστές σε όλα όσα τους περιβάλλουν έχει αποδειχθεί για άλλη μια φορά
Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι άλλη. Μια βδομάδα ήταν αρκετή ώστε αυτή
η αντίληψη αλλαγής να φτάσει σε κάθε γωνιά του ποδοσφαιρικού κόσμου, ακόμα και
σε εκείνους που άνοιξαν το στόμα τους στην δίκη του προηγούμενου Σαββάτου
εναντίον της Λεβάντε στο Μπερναμπέου. Δεν υπάρχει αμφιβολία για τη μεταμόρφωση.
Όπως δεν υπάρχει αμφιβολία ούτε και για τους υπεύθυνους για αυτήν την αλλαγή,
που δεν είναι άλλοι απ’τα μέλη του πρώτου ρόστερ της λευκής ομάδας, τους ίδιους
(όχι όλους) που ευχήθηκαν στον Τσάμπι Αλόνσο καλή τύχη στα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης στον αποχαιρετισμό τους.
Σ’αυτή την επανάσταση υπεισέρχεται επίσης ο παράγοντας
καινοτομίας που συνεπάγεται ο Αρμπελόα, ο οποίος συμβάλλει επίσης, αλλά οι υπεύθυνοι
για το ότι η Ρεάλ Μαδρίτης έχει ανακτήσει τη χαμένη ένταση είναι οι ίδιοι οι
παίκτες, αυτοί που φορούν τη φανέλα. Κάποιοι λένε ότι είναι ο νόμος του
ποδοσφαίρου, αλλά η τυραννία που ασκούν μερικές φορές οι ποδοσφαιριστές σε όλα
γύρω τους έχει αποδειχθεί για άλλη μια φορά. Στο Valdebebas το εντόπισαν εδώ
και καιρό κι έτσι αποφάσισαν να αλλάξουν προπονητή.
Τώρα οι παίκτες τρέχουν, πιέζουν και κινούνται προς την ίδια
κατεύθυνση. Υπάρχει κάποια μαγική φόρμουλα για αυτό; Την έχουν εφαρμόσει ο
Αρμπελόα κι ο νυν συνεργάτης του, Πίντους; Είναι οι πίτσες μετά τον αγώνα; Οι
παίκτες έχουν νιώσει απελευθερωμένοι απ’τις συνθήκες που προσπάθησε να επιβάλει
ο Αλόνσο και οι οποίες λειτουργούν σε άλλες ομάδες. Έτσι απλά. Αυτό που έχει κάνει
ο Αρμπελόα είναι να εφαρμόσει αυτό που λειτουργεί στ’αποδυτήρια της Ρεάλ
Μαδρίτης σ’αυτόν τον αιώνα, που δεν είναι τίποτα άλλο απ’το να’ναι κοντά στους
παίκτες και να τους υπερασπίζεται στο γήπεδο και στην αίθουσα Τύπου. Εκτός,
φυσικά, απ’τη δουλειά και την προετοιμασία των αγώνων.
Διεκδίκηση της La Liga και του Champions League
Τις πρώτες μέρες του Δεκεμβρίου, απ’το club διέρρευσε ήδη η
ιδέα της απαραίτητης αλλαγής προπονητή. Αυτοί που κάνουν κουμάντο γνώριζαν ήδη
από πρώτο χέρι ότι τα πράγματα δεν λειτουργούσαν, ότι ήταν θέμα χρόνου.
Γνώριζαν ότι η συνεννόηση του Τσάμπι Αλόνσο με μεγάλο μέρος του ρόστερ δεν
επρόκειτο να’ρθει ποτέ. Και έτσι έγινε κατά τη διάρκεια εκείνου του επιπλέον
μήνα ζωής που έδωσαν στον πρώην της Λεβερκούζεν. Οι παίκτες δεν θέλησαν κι ο
Αλόνσο δεν μπόρεσε.
Ο Αρμπελόα έχει καταφέρει αυτό που δεν κατάφερε ο φίλος του,
ο Τσάμπι Αλόνσο, ξεκινώντας απ’την εμπιστοσύνη των παικτών. Η τάξη και η
αφοσίωση έχουν χρησιμεύσει ώστε η Ρεάλ Μαδρίτης να γίνει ξανά ανταγωνιστική κι ώστε
οι παίκτες να δείξουν ότι το απολαμβάνουν ξανά στο γήπεδο, με τον Βινίσιους και
την επερχόμενη ανανέωσή του ως το καλύτερο παράδειγμα της αλλαγής. Στην ευγενή
ζώνη το’χουν ξεκάθαρο. Ξέρουν ότι η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί να διεκδικήσει τη La
Liga και το Champions League και θα το κάνουν με το ρόστερ που υπάρχει επί του
παρόντος. Η πόρτα της εισόδου είναι κλειστή σ’αυτή την αγορά.
