Του Kike Marín
Ενώ ο Πικέ μειώνει τον μισθό
Ο Λαπόρτα κατηγόρησε τον οικονομικό έλεγχο της LaLiga που δεν μπόρεσε να δηλώσει τον Λέο, αλλά αυτός είναι υπεύθυνος που δεν μείωσε τη μισθολογική μάζα για να κάνει χώρο στον Αργεντινό, όπως έχει συμβεί με τις μεταγραφές
«Τον Απρίλιο του 1997, σκοτώθηκαν οι αντάρτες που κατείχαν
την ιαπωνική πρεσβεία στην πόλη της Λίμα. Όταν οι κομάντο εισέβαλαν και εκτέλεσαν
αστραπιαία τη θεαματική σφαγή τους, οι αντάρτες έπαιζαν ποδόσφαιρο. Ο αρχηγός, Néstor
Cerpa Cartolini, πέθανε φορώντας τα χρώματα της Alianza, του αγαπημένου του club».
Με αυτή την αφήγηση, ένα απόσπασμα από το βιβλίο του «Κλειστά λόγω ποδοσφαιρου»,
ξεκίνησε ο Eduardo Galeano την ομιλία του στα εγκαίνια του αθλητικού συνεδρίου
Play de Game που πραγματοποιήθηκε στην Κοπεγχάγη το 1997.
Ο στόχος του Ουρουγουανού συγγραφέα δεν ήταν άλλος από το να
δικαιώσει το πραγματικό ποδόσφαιρο, στο οποίο αυτό που είναι πραγματικά
σημαντικό είναι το παιχνίδι, επειδή "στη Λατινική Αμερική συμβαίνουν λίγα
πράγματα που δεν έχουν καμία άμεση ή έμμεση σχέση με το ποδόσφαιρο", αν κι
αυτό μπορεί να επεκταθεί στο μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, συμπεριλαμβανομένης,
φυσικά, της Ισπανίας. "Το ποδόσφαιρο καταλαμβάνει μια σημαντική θέση στην
πραγματικότητα, μερικές φορές την πιο σημαντική θέση, ακόμα κι αν το αγνοούν οι
ιδεολόγοι που αγαπούν την ανθρωπότητα, αλλά περιφρονούν τους ανθρώπους",
πρόσθεσε ο Galeano σε περίπτωση που το μήνυμά του δεν είχε γίνει απολύτως
σαφές.
Αυτή η εισαγωγή χρησιμεύει για να δείξει ότι, όπως εξήγησε επίσης
ο καταξιωμένος Λατινοαμερικανός συγγραφέας στο βιβλίο του «Ποδόσφαιρο στον ήλιο
και τη σκιά», «το παιχνίδι έχει γίνει θέαμα, με λίγους πρωταγωνιστές και
πολλούς θεατές, ποδόσφαιρο για να παρακολουθείς, και το θέαμα είναι έχει γίνει
μια από τις πιο προσοδοφόρες επιχειρήσεις στον κόσμο, η οποία δεν οργανώνεται για
να παίζει, αλλά για να αποτρέπει να παίζουν». Πράγματι, το ποδόσφαιρο έγινε πριν
από χρόνια μια επιχείρηση στην οποία οι μεγάλοι επιχειρηματίες επιδιώκουν να
γίνουν διάσημοι και ρισκάρουν ορισμένα χρήματα που, ειδικά στα κλαμπ που στην
Ισπανία δεν είναι ανώνυμες εταιρείες, δεν είναι δικά τους.
Η περίπτωση του Josep María Bartomeu και η καταστροφική του
διαχείριση στην ηγεσία της FC Barcelona είναι το καλύτερο παράδειγμα. Όπως
έχουν αναγνωρίσει στη Ciudad Condal, εάν η Μπάρτσα ήταν μια εταιρεία θα είχε
αναστείλει τις πληρωμές και θα ήταν σε διαδικασία διάλυσης. Από την πλευρά της,
στο τέλος της σεζόν 2019-2020, το ακαθάριστο χρέος της Ρεάλ Μαδρίτης ήταν 901
εκατομμύρια ευρώ και το καθαρό 355,241, χωρίς να υπολογίζεται η ανακαίνιση του
γηπέδου Santiago Bernabéu, του οποίου το καθαρό χρέος είναι 114 εκατομμύρια.
Κι αυτό ενώ, όπως εξήγησε ο Javier Tebas, "Ο οικονομικός έλεγχος της LaLiga κάνει τον χρηματοπιστωτικό τομέα να μας εμπιστεύεται", αν και στην περίπτωση ορισμένων συλλόγων που περηφανεύονται τόσο ότι είναι οι πλουσιότεροι και εκείνοι που παράγουν τα περισσότερα, ίσως θα’πρεπε να μιλάμε για "μη έλεγχο". Το γεγονός ότι οι ποδοσφαιριστές παίρνουν τόσα χρήματα και οι μεταγραφές έχουν φτάσει σε υπέρογκα ποσοστά έχει προκαλέσει αυτήν την κατάσταση, πέρα απ’την προφανή ζημιά που έχει προκαλέσει η πανδημία του Covid-19.
Με κάθε πολυτέλεια για να μην μπορεί μετά να ανανεώσει
Ο Λέο Μέσι είχε συμφωνήσει για την ανανέωσή του με την
Μπαρτσελόνα ελλείψει μόνο της επισημοποίησης, εφόσον, φυσικά, έδινε η LaLiga το
πράσινο φως στην εγγραφή του. Αφού έπαιξε και κέρδισε το Κόπα Αμέρικα, ο
Αργεντινός εξαντλούσε τις διακοπές του παρέα με δύο φίλους και πρώην azulgranas
όπως ο Luis Suárez κι ο Cesc Fàbregas, τώρα στην Ατλέτικο της Μαδρίτης και στη
Μονακό, αντίστοιχα. Το έκανε στους όρμους της Ibiza και της Formentera, επιβιβασμένος
στο Inspiration, ένα Pershing 90 μήκους 27 μέτρων, με τέσσερις διπλές καμπίνες,
αγκυροβολημένο στο λιμάνι της Ibiza Marina Botafoch και του οποίου το ενοίκιο
ανέρχεται σε 11.000 ευρώ την ημέρα, 77.000 ευρώ την εβδομάδα.
Τόση πολυτέλεια, για να ταξιδέψει μετά στη Βαρκελώνη και να διαπιστώσει ότι, σύμφωνα με τον Joan Laporta, ο καταλανικός σύλλογος δεν μπορούσε να κάνει "μια επένδυση του όγκου που συνεπαγόταν το συμβόλαιο του Leo, που συνεπαγόταν ορισμένους κινδύνους και δεν θέλουμε να θέσουμε τον σύλλογο σε περεταίρω κίνδυνο". Πολύ παράδοξο, ειδικά επειδή εν τω μεταξύ, ο Sergio Agüero, ένας άλλος μεγάλος φίλος του Messi κι ο οποίος είχε υπογραφεί απ’τον Laporta για να’ταν συμπαίκτης του στη FC Barcelona, εκμεταλλευόταν τις πρώτες μέρες του στη Ciudad Condal για να δει τη Ferrari SF90 Stradale, το μόνο plug-in υβριδικό όχημα της ιταλικής μάρκας. Ένα δείγμα κόκκινου χρώματος που έχει μια αντίθεση με μαύρη βαμμένη οροφή, καθώς και μερικούς πολύ εντυπωσιακούς τροχούς και η τιμή του οποίου είναι περίπου 500.000 ευρώ.
"Το 2014 πλήρωσα 1,5 εκατομμύριο δολάρια για μια
Lamborghini Aventador. Γάμησέ τα. Δεν ξέρω για τι διάολο την αγόρασα. Πρέπει να
έχει περίπου 1.200 χιλιόμετρα σε έξι χρόνια. Μόλις που την χρησιμοποίησα. Έχω δύο
χρόνια που σκέφτομαι για τι διάολο την αγόρασα. αυτοκίνητο. Τώρα το μόνο που
κάνει είναι να κρυώνει απ’τη βροχή. Έχει ιστούς αράχνης και τα πάντα",
σχολίασε ο Κουν σε μια πρόσφατη δήλωση στο TyC Sports. Θλιβερό.
Τόση σπατάλη έρχεται σε αντίθεση με το ότι, όπως ενημέρωσαν
από το Καμπ Νου, «η Μπαρτσελόνα έχει μπορέσει να δηλώσει τους Μέμφις Ντεπάι,
Έρικ Γκαρσία και Ρέι Μανάι στη LaLiga χάρη στη συμφωνία που επιτεύχθηκε με τον
Ζεράρ Πικέ ώστε ο δεύτερος barcelonista αρχηγός να μειώσει σημαντικά τον μισθό».
Πρέπει ακόμα να δηλώσει ακριβώς τον Agüero και η αλήθεια είναι ότι είναι λυπηρό
που ένας σύλλογος όπως ο καταλανικός πρέπει να δίνει τέτοιου είδους ειδήσεις,
οι οποίες δεν κάνουν τίποτα άλλο απ’το να επιβεβαιώνουν την αξιολύπητη
κατάσταση στην οποία βρίσκεται.
Το είπε κάποτε ο Javier Tebas: "Η Ferrari και η
Lamborghini έπρεπε να μας κάνουν ένα αφιέρωμα γιατί εξαιτίας των παικτών έχουν
καταφέρει να φτιάξουν περισσότερα αυτοκίνητα". Αυτός είναι ο οικονομικός «μη
έλεγχος» που υπάρχει στο ποδόσφαιρο γενικότερα, στο ισπανικό ειδικότερα και στη
Μπάρτσα με δραματικό τρόπο, όπου αν δεν υπήρχαν τόσα πολλά συμφέροντα,
μεγαλομανή πρότζεκτ όπως η Super League κι αυτές οι λαχτάρες να κερδίζουν
εκατομμύρια και περισσότερα εκατομμύρια, ίσως να υπήρχε λίγο λιγότερη
πολυτέλεια, αλλά όχι τόσα οικονομικά προβλήματα.
Με την πραγματικότητα του τρέχοντος ποδοσφαίρου, βλέποντας
σκηνές όπως τον Μέσι να πρέπει να φύγει από τη Μπάρτσα επειδή δεν μπορούν να
τον πληρώσουν, αν σήκωνε το κεφάλι του ο Εντουάρντο Γκαλεάνο, ίσως θα έκανε μια
δεύτερη έκδοση του «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», αλλά αλλάζοντας
ριζικά την επιχειρηματολογία στο γήπεδο του ποδοσφαίρου που κυριαρχούσε τόσο
καλά, για να μιλήσει για αυτό το άθλημα που αιμορραγεί σαν μια αιμορραγία λόγω διάβρωσης,
όπου το αίμα δεν τρέχει αργά αλλά αναβλύζει και κανείς δεν θέλει να καλύψει το
τραύμα. Για να κόβεις φλέβα, πάμε...