Του Santiago Segurola
Δύο ειδικές ομάδες εγκαινίασαν την περιοδεία τους στο
Mendizorroza. Επικράτησε η πιο ειδική κι αυτή που έχει καλύτερους παίκτες,
παλιός ποδοσφαιρικός νόμος που μερικές φορές παραβιάζεται, κι αυτή είναι η χάρη
αυτού του παιχνιδιού. Η Ρεάλ Μαδρίτης δεν επέτρεψε στον εαυτό της μια απ’τις
τυπικές παραχωρήσεις της έναρξης της σεζόν. Συχνά δυσκολεύεται να μπει στη ζέστη
και να φτάσει στην κατάλληλη ταχύτητα. Γενικά είναι ομάδα των δεύτερων γύρων,
οπότε η νίκη της επί της Αλαβές την γλιτώνει από περιττά νεύρα.
Κέρδισε με ευκολία, χωρίς φανφάρες και την πιο συνηθισμένη
έκδοση του Μπενζεμά, ο οποίος έχει εγερθεί στον ηγέτη της ομάδας. Η μεταμόρφωση
του Γάλλου φορ μοιάζει με ψέμμα. Ήταν πάντα ένας σπουδαίος παίκτης, αλλά κανείς
δεν υποψιαζόταν ότι θα γινόταν η ατμομηχανή της ομάδας. Η επιρροή του είναι
τόσο ορατή όσο και η απόδοσή του, εντός κι εκτός περιοχής. Μετά από τόσα χρόνια,
ο μελαγχολικός Μπενζεμά, που υπόκειται σε ατελείωτες κριτικές και συζητήσεις
στο Μπερναμπέου, έχει εγερθεί σ’έναν αδιαμφισβήτητο παίκτη.
Ο Μπενζεμά καθοδήγησε μια επίθεση στη Βιτόρια που μέχρι πρόσφατα
ακουγοταν πιο πολυτελής από οποιοδήποτε άλλη στο ποδόσφαιρο. Μπέιλ, Μπενζεμά,
Αζάρ... Ένα όνειρο στα χαρτιά, μια πιο πεζογραφική πραγματικότητα τα τελευταία
χρόνια. Ο Αντσελότι ξέρει τι σημαίνουν αυτά τα ονόματα και τα παράταξε στον
πρώτο αγώνα. Ο Αζάρ, σφαγμένος απ’τους τραυματισμούς και ίσως απ’την
αποθάρρυνση, μόλις που έχει αποδώσει στη Μαδρίτη. Αυτό του Μπέιλ είναι μια άλλη
ιστορία.
Ο Μπέιλ θα υπόκειται πάντα σε μια ερώτηση: γιατί ένας ποδοσφαιριστής με ορισμένες ασυναγώνιστες συνθήκες έχει σπαταλήσει τις δυνατότητές του; Έχουν περάσει 10 σεζόν από την άφιξή του στη Μαδρίτη και δεν υπάρχει απάντηση, ή είναι απλά ένας αταξινόμητος παίκτης, που κινείται από ελατήρια τόσο ιδιαίτερα όσο και μυστηριώδη. Κάθε σεζόν, οι madridistas οπαδοί ονειρεύονται μια λαμπρή και πλήρη έκδοση του Μπέιλ, όνειρο που ο Ουαλός δεν έχει πρόβλημα να χαλάει, με τον ίδιο τρόπο που ο madridismo δεν έχει πρόβλημα να εναποθέτει την ελπίδα του στην μετατροπή. Συμβαίνει κάθε χρόνο, στα πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Αυτή τη φορά επίσης.
Ο χρόνος θα δείξει πως θα τα πάει ο Μπέιλ. Στο Mendizorroza
έμοιαζε με τον κλασικό. Ανακάτεψε μερικές εξαιρετικές νότες με αμυντική
τεμπελιά λίγο συνιστάμενη. Στη Λίγκα δεν είναι μια μοιραία έλλειψη, εκτός από
μια μισή ντουζίνα παιχνίδια, αλλά στην Ευρώπη αποδεικνύεται μοιραία. Αν και οι
Μπέιλ και Αζάρ μόλις που συνέβαλαν στο αμυντικό κεφάλαιο, η Μαδρίτη τους χρειάστηκε
ελάχιστα. Η Αλαβές ξεκίνησε με ενέργεια, αναζητώντας δεύτερες φάσεις μετά τη
μάχη Joselu-Nacho και προσεκτική στην ταχύτητα του Luis Rioja, όλο και πιο
σημαντικός στην vitoriano ομάδα.
Ο Hazard έδωσε περισσότερο την εντύπωση της ελαφρότητας παρά
της αυτοπεποίθησης. Αυτό εξαρτάται περισσότερο απ’τη διάρκεια παρά απ’την κλάση,
προφανής στην περίπτωση του Βελγου. Δεν του έλειψαν αρκετά εξαιρετικά κοντρόλ
και λεπτοί ελιγμοί. Άντεξε καλά και υπέμεινε τη δυσκολία μιας έντονης αναμέτρησης,
χωρίς παραχωρήσεις απ’την Αλαβές στο πρώτο ημίχρονο. Το δεύτερο σήμαινε άλλη
ιστορία. Ο Μπενζεμά σκόραρε πολύ νωρίς κι ο Νάτσο, με οξυδέρκεια και
αποφασιστικότητα, άνοιξε περαιτέρω το χάσμα.
Με τον ίδιο τρόπο που κανείς δεν αμφισβητεί τον τελευταίο
Μπενζεμά, είναι δυνατόν μόνο να επαινέσουμε τον Νάτσο, ο οποίος διατηρεί το
πολύ υψηλό επίπεδο απόδοσης. Ούτε αισθάνεται αναπληρωματικός, ούτε κινδυνεύει το
καθεστώς του ως βασικός. Εάν ο Benzema παίζει με την αυτοεκτίμηση στα ύψη, ο
Nacho μεταδίδει μια ζωντανή αίσθηση πληθωρικότητας. Έχει έρθει ο Αλάμπα,
παίκτης παραπάνω από αποδεδειγμένος στη διεθνή κλίμακα, προορισμένος να καλύψει
την απουσία του Σέρχιο Ράμος και στη Βιτόρια ανέλαβε την αριστερή λωρίδα της
άμυνας, όπως στα πρώτα του χρόνια στη Μπάγερν. Φάνηκε σαν μια λογική απόφαση του
Αντσελότι. Ο Nacho επιδέχεται λίγο ανταγωνισμό αυτές τις στιγμές.