Του Tomás Roncero, αρχισυντάκτη της As
Η αγορά είναι αυτή που είναι και η Μαδρίτη πρέπει να
φροντίσει τον αχυρώνα της αν δεν θέλει να καταλήξει όπως η Μπάρτσα («1,351 δισεκατομμύρια
χρέος», όπως ανακοίνωσε ο Laporta). Γι’αυτό, μου φαίνεται σωστή η πολιτική της
υπογραφής παικτών των οποίων λήγουν τα συμβόλαια στους συλλόγους τους και
προτιμούν να υπομένουν την πίεση των ανθρώπων τους για να έρθουν στη Μαδρίτη.
Εξοικονομείς χρήματα και ταυτόχρονα υπογράφεις δέσμευση. Εάν ένα αγόρι στην
καλύτερη ποδοσφαιρική του ηλικία προτιμά να προκαλεί τον σύλλογο και τους
οπαδούς του για να δει τον εαυτό του ντυμένο στα λευκά, σημαίνει ότι έχει
περάσει το ITV του madridismo απ’τη μεγάλη πόρτα. Μακάρι ο Μπαπέ, ο Ρούντιγκερ,
ο Γκορέτσκα κι ο Πογκμπά να το έχουν αυτό αρκετά ξεκάθαρο ώστε να περιμένουν
την 1η Ιανουαρίου για να υπογράψουν.
Αυτός που ηγείται της κατάταξης της δέσμευσης είναι ο Μπαπέ,
ο οποίος έχει αγχώσει τον σεΐχη και τον εμίρη του Κατάρ. Λογικό. Ο μελλοντικός
καλύτερος παίκτης στον κόσμο σκέφτεται μόνο να γεμίσει το νέο Bernabéu ώστε να επευφημεί
τις μαγικές του εκκινήσεις απ’την πλευρά της Padre Damián και της Paseo de la
Castellana. Αν μείνει στην PSG δεν θα κερδίσει ποτέ τη Χρυσή Μπάλα (με τέτοιο
ενδιαφέρον στο μάρκετινγκ θα την έδιναν πρώτα στον Μέσι ή τον Νεϊμάρ). Και
ξέρει ότι αν υπογράψει στη Ρεάλ Μαδρίτης και οι λευκοί κάνουν μια εξαιρετική
σεζόν, όλες οι ψήφοι και τα βλέμματα θα πάνε σε αυτόν. Η Μαδρίτη είναι η
καλύτερη ποδοσφαιρική βιτρίνα στον πλανήτη. Πείτε στον Φίγκο, στον Ζιντάν, στον
Ρονάλντο ή στον ίδιο τον Κριστιάνο...
Αυτό το σχέδιο θα επέτρεπε να πάμε για τον γίγαντα Haaland
το επόμενο καλοκαίρι, ως ο μόνος μεγάλος στόχος που απαιτεί να περάσουμε πρώτα
απ’το ταμείο. Αν φέρεις με μηδενικό κόστος (χωρίς να υπολογίζουμε τα πριμ υπογραφής)
τέσσερις παίκτες της ελίτ όπως αυτοί που αναφέρθηκαν και προσθέσεις τον
καλύτερο σκόρερ της επόμενης δεκαετίας, η Μαδρίτη θα συγκεντρώσει μια ομάδα που
σχετίζεται με την επιτυχία παρά το ότι δεν είναι ένα κράτος-σύλλογος.
