Των Hugo Cerezo και José Félix Díaz
Ο Γκάρεθ είναι εμπλεκόμενος και μέχρι και χαβαλές, καμία σχέση με την εποχή του Ζιντάν. Ο Αντσελότι, ενθουσιασμένος με τη στάση του.
«Είναι άλλος, το πρόσωπό του έχει αλλάξει», διαβεβαιώνουν απ’το
Valdebebas όσοι έχουν συνυπάρξει ξανά με τον Γκάρεθ Μπέιλ ένα χρόνο αργότερα.
Αυτοί οι δώδεκα μήνες έχουν φέρει πολλά στον Λευκό Οίκο, αλλά από όλες τις
αλλαγές ευθύνεται μόνο μία που ο «Gas» έχει ανακτήσει το χαμόγελο και την καλή διάθεση:
το αφεντικό είναι άλλο.
Η αποχώρηση του Ζιντάν και η επιστροφή του Αντσελότι έχει
υπάρξει φρέσκος αέρας για τον Μπέιλ, η σχέση του οποίου με τον Ζιζού ήταν κάτι
παραπάνω από βαλτωμένη. Από έναν παίκτη απαθή, δημόσιο υπάλληλο και στον
αυτόματο πιλότο, σ’έναν συνδεδεμένο, χαμογελαστό, εμπλεκόμενο Μπέιλ, πιο κοντινό
σε αυτήν την έκδοση ηγέτη που δείχνει όταν φορά τη φανέλα της Ουαλίας. Ούτε το
ότι έχει χάσει το 11 και πήρε το 18 φαίνεται να τον ενοχλεί.
«Ο Κάρλο ξέρει να του δώσει τον χώρο του», λένε για να
εξηγήσουν την αιτία αυτής της αλλαγής. Με τον Αντσελότι ο Μπέιλ είχε τους
καλύτερους αριθμούς στις επτά σεζόν που φόρεσε τα λευκά πριν τον δανεισμό του
στην Τότεναμ. Στην πρώτη, την 13-14, 44 παιχνίδια και 22 γκολ (τα περισσότερά
του, συμπεριλαμβανομένων αυτών των τελικών σε Mestalla και Λισαβόνα)· και την
14-15, 48 παιχνίδια (επίσης τα περισσότερά του) και 17 γκολ. Έχει περάσει καιρός
πια, αλλά το αρχείο δεν λέει ψέματα. Χωρίς να ξεχνάμε τις 31 ασίστ του (19+12).
Επιπλέον, ο ίδιος ο Αντσελότι είναι ενθουσιασμένος με τον Μπέιλ που έχει συναντήσει. Ο Carlo εκτιμά αυτή τη νέα στάση του Ουαλού, πολύ θετική, άψογη μέχρι τώρα. Τον βλέπει συμμετοχικό, επικοινωνιακό κι ακόμη και αστείο, μια αίσθηση που είναι ομόφωνη στο Valdebebas με τον Ουαλό. Φυσικά, για να πούμε ένα αλλά, θέλει να εμπλέκεται περισσότερο σε αμυντικές πτυχές, κάτι που δεν έχει αλλάξει απ’το 2015.
Ο Αντσελότι, με αυτή τη γλυκιά διάθεση, χαρακτηριζόταν πάντα
απ’το να ξέρει πώς να συμπεριφέρεται στους παίκτες βαρύτητας, όπως κι ο Ζιντάν,
αν και με τον Μπέιλ απέτυχε. Δεν είναι η περίπτωση του Καρλέτο, ο οποίος θέλει
να ανακτήσει τον Γκάρεθ για τον σκοπό και τον έχει ήδη παρατάξει ως βασικό απ’την
αρχή σε αυτήν την τρίαινα με τον Hazard και τον Μπενζεμά. Γαλόνια απ’την αρχή
μπροστά απ’τον Rodrygo, τον Asensio ή τον Vinícius. Έπαιξε ήδη βασικός κόντρα στη Μίλαν, όντας ο
καλύτερος του πρώτου ημιχρόνου, κερδίζοντας ένα πέναλτι... αλλά χάνοντάς το.
Πέρα απ’την απόδοση που μπορεί να προσφέρει στην τελευταία του σεζόν ως madridista (και ποιος ξέρει αν επίσης κι ως επαγγελματίας παίκτης), η αλήθεια είναι ότι σ’αυτές τις πρώτες βδομάδες δεν είναι ούτε καν η σκιά εκείνου του ποδοσφαιριστή που έσκυβε στις κερκίδες χωρίς κοινό στο τέλος της Λίγκας 19-20. Σ’εκείνες τις έντεκα αγωνιστικές, έπαιξε 100 λεπτά. Στον πάγκο, πέρασε το 720 κι αυτό ενώ ο Ζιντάν μπορούσε να κάνει πέντε αλλαγές. Στην τελευταία αναμέτρηση δεν μπήκε στη λίστα. Λογικό που κάθισε με σταυρωμένα τα χέρια στην αποθέωση στον προπονητή του.
Το αίτημα στον Μουρίνιο
Στην Τότεναμ ο Μπέιλ ζήτησε απ’τον Μουρίνιο «αέρα» κατά την
άφιξη. Κάτι σαν προπονήσεις κατά παραγγελία. Να προπονείται σ’έναν προσωπικό
ρυθμό, με πολύ φόρτο δύο μέρες πριν το παιχνίδι αλλά πολύ λίγο στην παραμονή. Ο
Πορτογάλος δυσκολεύτηκε να το δεχτεί, αλλά όταν συμφώνησε, μπορέσαμε να δούμε τον
καλύτερο Μπέιλ στο δεύτερο τμήμα της σεζόν. Τελείωσε με 16 γκολ, ένα νούμερο
που θα υπέγραφαν ήδη στη Ρεάλ Μαδρίτης για τη φετινή σεζόν.
Ένας ξεχωριστός παίκτης που χρειάζεται ξεχωριστή
μεταχείριση. Κι αν ο Μπέιλ την απαιτεί, είναι βέβαιο ότι θα βρει κατανόηση και
συνενοχή με έναν Αντσελότι που είναι μάστερ στη διαχείριση. Προς το παρόν, η καθημερινότητά
του είναι διαφορετική. Πηγαίνει με άλλο πρόσωπο για προπόνηση κι όταν είναι
εμπνευσμένος στο Valdebebas δείχνει εκείνο το κορυφαίο επίπεδο που έχει δείξει
τόσο διακεκομμένα τα τελευταία χρόνια. Δεν έχει φανεί ποτέ καλύτερα και πιο
σταθερά από ό, τι με τον Αντσελότι. Και πάλι μαζί, θα γίνουν ξανά πρωταθλητές;
