Του Tomás Roncero, αρχισυντάκτη της As
Άρωμα πρωταθλητή. Έτσι ξεκινά τον κινητήρα μια ομάδα που
φιλοδοξεί για τα πάντα. Έτσι παίζει στην πρεμιέρα της μια ομάδα που πιστεύει
στις δυνατότητές της χωρίς να της λείπει κανένας. Έτσι διαλύει μια ομάδα που
πιστεύει στον προπονητή της (επιστρέφει ο Αντσελότι), η οποία είναι
πειθαρχημένη στον γυμναστή της (ο Πίντους είναι η «μεταγραφή») και που έχει ένα
οπλοστάσιο παικτών άξιο θαυμασμού. Αρχικά, επιτέλους ο Hazard έχει «κάνει
ντεμπούτο» με τη Μαδρίτη. Στη Βιτόρια ήταν αυτός της Τσέλσι. Ωραίος, γρήγορος
και δίνοντας ασίστ με τακουνάκι· ο Μπενζεμά, αρχηγός, παρουσίασε την
υποψηφιότητά του για να κερδίσει το πρώτο του Pichichi (χωρίς τον Μέσι, ο Καρίμ
θα το πάρει)· ο Μπέιλ φαίνεται να έχει παρκάρει τα μπαστούνια του γκολφ (κι
αυτό ενώ έχει επιλέξει τον αριθμό 18...) και δείχνει να’χει κίνητρο και να’ναι
αφοσιωμένος· ο Fede Valverde ανέκτησε την box to box έκδοσή του· ο Μόντριτς έπαιξε
ξανά με ένα βιολί ραμμένο στα μεταξωτά κροατικά ποδοσφαιρικά του παπούτσια· ο
Casemiro ήταν και πάλι ένας άψογος τροχονόμος· ο Alaba ήταν ο αριστεροπόδαρος
φύλακας και επιβεβαίωσε ότι θα είναι ένας βασικός παίκτης πολλαπλών χρήσεων στον
μηχανισμό της ομάδας· ο Militão ήταν νηφάλιος εκτός απ’το λάθος που οδήγησε στο
πέναλτι του Tibu, αλλά είναι αξιόπιστος· ο Lucas Vázquez όπως πάντα ο
υπηρεσιακός δεξιός μπακ που μοιάζει να’χει παίξει εκεί όλη του τη ζωή· ο
Κουρτουά, ο καλύτερος τερματοφύλακας του Champions League, σταθερός και
σίγουρος για άλλη μια φορά. Και δεν ξεχνάω σε εκείνη την καλή εντεκάδα τον Νάτσο,
τον Νάτσο μου, τον Νάτσο μας. Κόντρα σε μια καλή Alavés και έναν τεράστιο
Joselu (έπαιξαν μαζί σε εκείνη την Castilla που ανέβηκε στη Segunda το 2012) έκανε
μια ματσάρα για κορνίζα. Μια παράσταση με αφιέρωση... για τον Λουίς Ενρίκε.
Ο Βίνι, αστρικός. Τα πρώτα 17 λεπτά του δεύτερου ημιχρόνου
ήταν μια αρμονία που σφραγίστηκε με τρία golazos που έβαλαν τέλος στην
αντίσταση των στρατευμάτων του Calleja. Δύο γκολ του Μπενζεμά κι ένα του Νάτσο
τερμάτισαν τη μανία των ενθουσιωδών οπαδών του Mendizorroza, οι οποίοι αν και ήταν
4.000 έμοιαζαν σαν 40.000. Το 0-3 ήταν ένα βάρος κι ο Αντσελότι βρήκε την
ευκαιρία να δώσει λεπτά στους Βινίσιους και Ροντρίγκο. Υπέροχοι και οι δύο,
αλλά κυρίως ο Βίνι. Έπαιξε με μια ωριμότητα που έδειξε ήδη απέναντι στη Μίλαν.
Στο ένας μ’έναν ήταν καταστροφικός και σε αυτό πρόσθεσε ένα γκολ με κεφαλιά. Το
πρώτο του γκολ με το κεφάλι στη Μαδρίτη (τα άλλα 16 τα’χει βάλει με το δεξί
πόδι). Ένας αποσταθεροποιητικός Βίνι που θα πιέσει τον Αζάρ ώστε να μην
χαλαρώσει, αν και σε τέτοια κατάσταση ο Βέλγος θα παραμείνει βασικός. Μια
πλήρης, δυναμική Μαδρίτη και με πυγμή. Η Μαδρίτη του Αντσελότι.
Μια Λίγκα χωρίς τον Μέσι. Σας υπόσχομαι ότι λυπάμαι πραγματικά. Θα προτιμούσα να έμενε ο Μέσι στο Καμπ Νόου. Ήταν πιο παρακινητικό να κερδίσεις τη Λίγκα από μια Μπάρτσα με τον Μέσι παρά χωρίς αυτόν. Επιπλέον, πιστεύω ότι τώρα η ομάδα του Κούμαν θα παίξει πιο ενωμένη και ενιαία, με το οποίο θα είναι λιγότερο αισθητική αλλά πιο αποτελεσματική και εργατική. Μην νομίζετε ότι είναι τόσο καλό για τους madridistas που ο Λέο έχει ακολουθήσει τα βήματα του λατρευτού Σέρχιο Ράμος. Η Λίγκα μας χάνει πόντους κι από πάνω ο Κούμαν θα έχει περισσότερο χώρο για τους νέους που πιέζουν, εκτός απ’την κοντινή ανάκαμψη του Ansu Fati. Τώρα θα είναι πιο δύσκολο να τους νικήσεις και θα έχει περισσότερη αξία να πάρεις τον τίτλο απ’αυτούς κι απ’την Ατλέτι του Τσόλο. Το λέω πολύ σοβαρά.
Ευτυχισμένη επέτειος. Είναι ήδη γνωστό ότι η Μαδρίτη και η
Μπάρτσα είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Η δυστυχία των culés είναι η χαρά των
madridistas. Και όποιος το αρνείται το κάνει διπλωματικά, αλλά δεν πείθει. Γι
'αυτό είναι καλό να θυμόμαστε ότι αυτήν την 14η Αυγούστου έκλεισε ένας
χρόνος απ’το αξέχαστο 8-2 της Μπάγερν Μονάχου σε εκείνη την Μπάρτσα με τον Μέσι
και τον Luis Suárez στο γήπεδο. Ένα αξέχαστο Mambo (1,2,3,4,5,6,7,8... Maaaaaaaambo),
κοντά στη συναισθηματική νιρβάνα. Από τότε η Μπάγερν έχει όλο τον σεβασμό μου
(και την αιώνια αγάπη μου). Γι’αυτό, αυτή η 14η Αυγούστου θα φέρνει
καλές αναμνήσεις, συμπεριλαμβανομένης του Carletto. Τεράστια επιστροφή του
Ιταλού. Η πεντάδα τον περιμένει.
