Του Marco Ruiz
Ο Odegaard άφησε μια γλυκόπικρη γεύση κι όλα τα βλέμματα
επικεντρώθηκαν σε αυτό που μπορούσε να κάνει αυτός κι ο Γιόβιτς, και τα δύο νέα
πρόσωπα του πρότζεκτ επειδή έφυγαν δανεικοί (σε λάθος στιγμή) την περασμένη
σεζόν. Αναμένονται πολλά περισσότερα απ’τον Νορβηγό, ο οποίος άφησε λάμψεις,
όπως την κούρσα με τη μπάλα ελεγχόμενη που κατέληξε στο γκολ του Ροντρίγκο,
αλλά ταυτόχρονα η αίσθηση ότι δεν είναι αυτός ο τύπος παίκτη που είναι ικανός
να ρυθμίζει το ρυθμό ενός αγώνα.
Εάν ο Ancelotti επιμείνει στην ιδέα του να παίξει 4-3-3, ο
Odegaard θα έχει πολύ δύσκολο ταίριασμα. Του συνέβη το ίδιο με τον Zidane. Απ’την
άλλη πλευρά στην Άρσεναλ του Arteta έπαιξε το 90% των αγώνων ως καθαρό 10άρι,
με δύο μέσους, συνήθως τους Ceballos και Xhaka, πίσω του. Εκεί, στη θέση του επιτελικού
μέσου του παρελθόντος, ο Νορβηγός είναι ένας διαφοροποιητικός παίκτης. Η
Μαδρίτη δεν χρειάζεται λάμψεις απ’αυτόν, αλλά πολλή σταθερότητα.
Στη δημιουργία αυτού του ρόστερ στην οποία δεν θα υπάρξουν
άλλες μεταγραφές πέρα απ’του Alaba (περιμένοντας το αδύνατο του Mbappé), οι παίκτες
του κέντρου όπως ο Odegaard, ο Isco ή ο Ceballos πρέπει να κάνουν ένα βήμα
μπροστά γιατί ειδικά ο Modric (35), αλλά κι ο Kroos (31) πρέπει να αρχίσουν να
κατανέμουν τις προσπάθειές τους. Απ’τον ίδιο τον Odegaard εξαρτάται να αρχίσει
να αλλάζει το chip και να’ναι αυτός που θα προσαρμόσει το ποδόσφαιρό του σε
αυτό της ομάδας κι όχι η ομάδα αυτή που θα προσαρμοστεί στις ιδιότητές του.
