Του Tomás Roncero
Ο άλλος Λούκα. Ένα απόγευμα για να μην βγάλουμε οριστικά
συμπεράσματα. Η ήττα είναι το λιγότερο από αυτό. Το περισσότερο είναι η στάση
δύο παικτών που συνεχίζουν να δικαιώνουν τον Zidane με την απόφαση που πήρε μ’αυτούς
τον περασμένο Ιανουάριο. Ο Γιόβιτς δεν παίρνει στα σοβαρά τη Μαδρίτη. Ο Σέρβος
έσπασε ένα πρωτοφανές ρεκόρ στην ιστορία του συλλόγου. Το να’ναι 45 λεπτά στο
γήπεδο, όντας επιθετικός και να μην παρεμβεί ούτε σε μια φάση έχει την «αξία»
του. Διαφανής. Αόρατος. Παθητικός. Ασήμαντος. Εκνευριστικός. Εντάξει, ψέματα.
Εμφανίστηκε στο όριο της μισής ώρας του αγώνα σ’ένα φάουλ απ’τον γιο του Hagi.
Ο Γιόβιτς πήγε δανεικός στην Άιντραχτ τον περασμένο χειμώνα και δεν έχει κάνει
την παραμικρή προσπάθεια για να τον κρατήσει. Τα 60 εκατομμύρια που κόστισε στη
Μαδρίτη πονάνε σα να’ταν καρφωμένες καρφίτσες στην άκρη της γλώσσας. Η Μαδρίτη
έπαιξε με 10 μέχρι το ημίχρονο. Αρκετή υπομονή είχε ο Ancelotti. Στη θέση του
μπήκε ο Sergio Arribas, ένας canterano με ενέργεια, τόλμη και πείνα. Είχε στο
κεφάλι του το 0-2 και έπρεπε να τον σταματήσουν πολλές φορές με φάουλ. Το προσπάθησε,
το έψαξε. Αυτό που ζητείται από έναν ποδοσφαιριστή της Μαδρίτης, κάτι που ο
Γιόβιτς δεν έχει καταλάβει από τότε που έφτασε εδώ πριν από δύο καλοκαίρια... Κι
απ’τον Odegaard πρέπει να ζητηθεί να εγκαταλείψει πια αυτήν την εικόνα της
αιώνιας υπόσχεσης. Μικρές λεπτομέρειες και λίγα περισσότερα. Σε μια Μαδρίτη με
τόσες πολλές απουσίες και γεμάτη canteranos, έπρεπε να ζητήσει τη μπάλα και να
πει ενάντια στη Rangers "εδώ είμαι εγώ". Λοιπόν τίποτα. Μια πασούλα
στον Rodrygo στο golazo του Βραζιλιάνου και λίγα περισσότερα. Μάρτιν, έτσι δεν
θα γίνεις ποτέ ο παικταράς που πίστεψε η Άρσεναλ του Arteta ότι είδε σε σένα.
Lunin και cantera. Ο Ουκρανός τερματοφύλακας έδειξε ότι η
υπογραφή του ήταν μια επιτυχία. Ο Courtois είναι αδιαμφισβήτητος, αλλά απέναντι
σε οποιαδήποτε αναποδιά, ο Lunin κατέστησε σαφές στο Ibrox Park ότι το τέρμα είναι
καλά καλυμμένο. Έκανε τρεις αποκρούσεις στο πρώτο ημίχρονο που πρέπει να ληφθούν
πολύ υπόψη. Και καλά η cantera. Ο Chust ως στόπερ, ο Miguel Gutiérrez τεράστιος
ως αριστερός μπακ, ο Antonio Blanco τέλειος παίζοντας το ρόλο του Casemiro…
Υπάρχει πρώτη ύλη κι ο Carletto θα ξέρει να τους εκμεταλλευτεί όλους αυτούς.
Απόντες. Στο ραντεβού εναντίον της Rangers του Gerrard έλειπαν
16 παίκτες. Οι οκτώ του Euro, οι τέσσερις του Copa América και οι τέσσερις των
Ολυμπιακών Αγώνων του Τόκιο, συμπεριλαμβανομένου του Ιάπωνα Kubo, ο οποίος
προβάλλεται στη χώρα του και εδώ θα παραιτηθούμε και πάλι στο να δούμε πώς θα
πάει δανεικός για ακόμη ένα έτος παρά την περισσότερο από ό, τι αποδεδειγμένη ποιότητά
του. Το ίδιο με τον Brahim. Στο τέλος έχουμε υπογράψει πολύ καλούς παίκτες,
αλλά τους απολαμβάνουν άλλοι, έτσι ώστε τώρα οι madridistas να καταπιούμε για μια
ακόμη χρονιά τον Μπέιλ, ενώ ο Ουαλός αμφιβάλλει ανάμεσα στο να βγάλει το μπαστούνι
για σημαδέψει την 17η ή την 18η τρύπα ενώ εξακολουθεί να παίρνει
έναν galáctico μισθό. Η ζωή.
Γλασκόβη. Όλα αυτά συνέβησαν στο Ibrox Park, ένα γήπεδο που
κατέχει το ρεκόρ προσέλευσης σ’ένα παιχνίδι στο Ηνωμένο Βασίλειο: 118.567 σ’ένα
Rangers-Celtic για το πρωτάθλημα το 1899, όταν η Μαδρίτη δεν είχε ούτε καν
ιδρυθεί. Και η Γλασκόβη μας φέρνει πάντα καλές αναμνήσεις στους madridistas. Το
golazo του Ζιντάν με το αδύνατο βολέ του, οι θαυματουργές αποκρούσεις του Casillas
εναντίον της Μπάγερ Λεβερκούζεν… Ήταν σίγουρα άλλες εποχές. Αλλά να μην επικρατεί
η αποθάρρυνση. Εμπιστεύομαι πλήρως τον Ancelotti και τη σοφία του ώστε να αξιοποιήσει
ένα ρόστερ με μόνο μια πραγματική καινοτομία, τον David Alaba, στον οποίο
πρέπει να προστεθεί ο Ceballos, μια πάστα μέσου. Odegaard, μάθε απ’τον πρώην
συμπαίκτη σου στην Άρσεναλ...
