Του Javier Sillés
Η αλλαγή του σχήματος με τους τρεις στόπερ παρείχε περισσότερη σιγουριά για να σταματήσει τις μεταβιβάσεις του αντιπάλου, αλλά δεν έλυσε τις αμφιβολίες στην ισορροπία και στην έξοδο της μπάλας.
Εν μέσω πλήρους καλοκαιρινής ανησυχίας ο Ζιντάν έκανε μια απροσδόκητη στροφή στο σύστημα και παρέταξε τη Μαδρίτη σ’ένα 3-5-2 στο Σάλτσμπουργκ. Η ακολουθία των αμυντικών ανοησιών σ’αυτήν την προετοιμασία ώθησε τον λευκό προπονητή να ποντάρει σε ένα σύστημα που είχε χρησιμοποιήσει μόλις τρεις φορές κατά τη διάρκεια της θητείας του, στο μακρινό 2017, για να προσπαθήσει να θωρακίσει την ομάδα του. Η ευπάθεια στις μεταβιβάσεις, οι λίγες καλύψεις των ανδρών της επίθεσης και η διαπερατότητα του κέντρου είχαν θολώσει τη Μαδρίτη στις προηγούμενες αναμετρήσεις. Της έλειπε τάξη κι ο Zidane θέλησε να διορθώσει με την χρήση τριών στόπερ, συν την σιγουριά του Casemiro μπροστά τους, για να αλλάξει την αρνητική δυναμική. Το σύστημα δούλεψε στο πρώτο τρίτο του παιχνιδιού εναντίον ενός ευρωπαϊκού αντιπάλου τρίτης σειράς, αλλά έπεσε καθώς εμφανίστηκαν τα ανέκαθεν ίδια διαρθρωτικά προβλήματα. Ένα μπάλωμα που δεν τέλειωσε τις αμφιβολίες.
Συσσώρευση των παικτών πίσω
Η απόφαση της ομαδοποίησης των Varane, Ramos και Militao ανταποκρίθηκε στη διαφάνεια της Μαδρίτης στις αντίπαλες αντεπιθέσεις. Ενάντια σε Μπάγερν, Άρσεναλ, Ατλέτικο, Τότεναμ και Φενερμπαχτσέ, είχε φανεί γυμνή τόσο στην κεντρική λωρίδα όσο και στα φτερά και οι στόπερ αντιμετώπιζαν καταστάσεις κατωτερότητας. Κάθε φορά που δεν λειτουργούσε η πίεση ψηλά, τρυπιόταν από όλες τις πλευρές. Ενάντια στη Σάλτσμπουργκ συνέβη και πάλι -μόνο δύο κλεψίματα στην επιθετική ζώνη- αλλά η συμπερίληψη ακόμη ενός αμυντικού παρείχε σιγουριά στον άξονα κι έκρυψε μερικά από τα λάθη των Carvajal, Marcelo, Isco και Kroos στην ισορροπία. Ramos και Varane φάνηκαν καλύτεροι (26 ανακτήσεις μεταξύ των δύο), αλλά το διαφοροποιητικό στοιχείο ήταν ο Casemiro. Η παρουσία του μπροστά τους έσβησε πολλές επικίνδυνες φάσεις. Η αυστριακή ομάδα προσπάθησε 15 αντεπιθέσεις στο πρώτο ημίχρονο και μόνο μία κατέληξε σε τελική. Ο Casemiro δεν επέτρεψε στους παίκτες της Red Bull Salzburg το κουβάλημα της μπάλας στον άξονα και τους υποχρέωσε να περάσουν τη μπάλα προς τις πλευρές. Παρόλο που η Μαδρίτη ήταν κομμένη στα δύο, εικόνα που επαναλαμβάνεται ανεξάρτητα από το παιχνίδι, είχε τον Βραζιλιάνο αμυντικό χαφ και τρεις στόπερ για να φρενάρει τις αυστριακές μεταβιβάσεις (βλ. Εικόνα παρακάτω). Ελλείψει μιας συλλογικής και καλά διατιθέμενης αμυντικής οργάνωσης, το σύστημα των τριών στόπερ και η τοποθέτηση του Casemiro ως τάπα βοήθησε τη Μαδρίτη να ανακουφίσει τις ανακρίβειές της στην οπισθοχώρηση.
Η αλλαγή του σχήματος με τους τρεις στόπερ παρείχε περισσότερη σιγουριά για να σταματήσει τις μεταβιβάσεις του αντιπάλου, αλλά δεν έλυσε τις αμφιβολίες στην ισορροπία και στην έξοδο της μπάλας.
Συσσώρευση των παικτών πίσω
Η απόφαση της ομαδοποίησης των Varane, Ramos και Militao ανταποκρίθηκε στη διαφάνεια της Μαδρίτης στις αντίπαλες αντεπιθέσεις. Ενάντια σε Μπάγερν, Άρσεναλ, Ατλέτικο, Τότεναμ και Φενερμπαχτσέ, είχε φανεί γυμνή τόσο στην κεντρική λωρίδα όσο και στα φτερά και οι στόπερ αντιμετώπιζαν καταστάσεις κατωτερότητας. Κάθε φορά που δεν λειτουργούσε η πίεση ψηλά, τρυπιόταν από όλες τις πλευρές. Ενάντια στη Σάλτσμπουργκ συνέβη και πάλι -μόνο δύο κλεψίματα στην επιθετική ζώνη- αλλά η συμπερίληψη ακόμη ενός αμυντικού παρείχε σιγουριά στον άξονα κι έκρυψε μερικά από τα λάθη των Carvajal, Marcelo, Isco και Kroos στην ισορροπία. Ramos και Varane φάνηκαν καλύτεροι (26 ανακτήσεις μεταξύ των δύο), αλλά το διαφοροποιητικό στοιχείο ήταν ο Casemiro. Η παρουσία του μπροστά τους έσβησε πολλές επικίνδυνες φάσεις. Η αυστριακή ομάδα προσπάθησε 15 αντεπιθέσεις στο πρώτο ημίχρονο και μόνο μία κατέληξε σε τελική. Ο Casemiro δεν επέτρεψε στους παίκτες της Red Bull Salzburg το κουβάλημα της μπάλας στον άξονα και τους υποχρέωσε να περάσουν τη μπάλα προς τις πλευρές. Παρόλο που η Μαδρίτη ήταν κομμένη στα δύο, εικόνα που επαναλαμβάνεται ανεξάρτητα από το παιχνίδι, είχε τον Βραζιλιάνο αμυντικό χαφ και τρεις στόπερ για να φρενάρει τις αυστριακές μεταβιβάσεις (βλ. Εικόνα παρακάτω). Ελλείψει μιας συλλογικής και καλά διατιθέμενης αμυντικής οργάνωσης, το σύστημα των τριών στόπερ και η τοποθέτηση του Casemiro ως τάπα βοήθησε τη Μαδρίτη να ανακουφίσει τις ανακρίβειές της στην οπισθοχώρηση.
 |
| Ο Isco χάνει τη μπάλα, αλλά ο Casemiro και οι τρεις στόπερ διατηρούν την αριθμητική υπεροχή έναντι της Σάλτσμπουργκ |
Όταν αντικαταστάθηκε ο Casemiro, έπεσαν πάνω στη Μαδρίτη οι τακτικοί περιορισμοί της στο κέντρο. Ο Valverde είναι ακόμα ένας πολύ παρορμητικός παίκτης που ξεχύνεται πάνω στον κάτοχο της μπάλας και μερικές φορές παραμελεί τις υποχρεώσεις της θέσης του. Αν και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Ουρουγουανός έχει το ταλέντο να αναπτύσσεται σε αυτό το στοιχείο του παιχνιδιού, κάτω από αυτό το σενάριο το 3-5-2 δεν απέδωσε. Φάνηκε γρήγορα ότι η συμμετοχή του Isco και του Kroos δεν ήταν αρκετή.
 |
| Ο Ashimeu, μόνος στο μέτωπο· Nacho, Valverde και Ramos πολύ κοντά και Isco και Kroos δεν γυρίζουν |
Η έξοδος της μπάλας
Η αλλαγή του συστήματος δεν βοήθησε τη Μαδρίτη να διορθώσει τα συνεχή λάθη που κάνει σ’αυτήν την προετοιμασία στην έξοδο της μπάλας Έχασε μέχρι και 27 μπάλες στο δικό της μισό, ένα αποκαλυπτικό νούμερο. Απ’την αρχή χειρίστηκε με μεγαλύτερη ευκολία τις πρώτες πάσες, περισσότερο λόγω του αιφνιδιασμού που προκάλεσε στη Σάλτσμπουργκ η λευκή τακτική πρόταση παρά λόγω δικής της επιτυχίας. Varane και Militao ανοίγονταν στα πλάγια, Carvajal και Marcelo κέρδιζαν ύψος και Isco και Kroos προσφέρονταν ανάμεσα στον στόπερ και στον μπακ χαφ. Το 4-4-2 της Red Bull βρισκόταν σε κατωτερότητα στην πρόθεσή της να πιέσει ψηλά. Ωστόσο, η παρέμβαση του Jesse Marsch στο διάλειμμα επικεντρώθηκε και πάλι στις δυσκολίες της Μαδρίτης στην αρχική δημιουργία του παιχνιδιού. Ο Αμερικανός προπονητής τοποθέτησε την ομάδα του σ’ένα 4-3-3 στην αμυντική φάση για να ισορροπήσει αριθμητικά με τους τρεις λευκούς στόπερ. Οι μπακ έπεφταν πάνω στους Carvajal και Marcelo. Η Μαδρίτη δεν βρήκε απάντηση σ’αυτήν την κίνηση και το ποδόσφαιρό της μολύνθηκε. Οι Varane και Carvajal ήταν τα πιο εμφανή συμπτώματα (10 απώλειες της μπάλας στο δικό τους μισό). Ούτε και το 3-5-2 αποδείχτηκε η λύση σε αυτή τη φάση του παιχνιδιού. Χωρίς τη μπάλα -έφτασε σε ποσοστά πάνω από 60% στην πρώτη μισή ώρα και στο τελευταίο τρίτο του αγώνα είχε μόνο το 45% της κατοχής- ήταν εκτεθειμένη.
 |
| Ο Carvajal πρόκειται να πάρει τη μπάλα χωρίς να έχει κανέναν μπροστά |
Η επιθετική παραγωγή
Η Μαδρίτη αισθάνθηκε άνετα μόνο όταν μπόρεσε να τρέξει. Η δημιουργικότητα των Hazard και Benzema έφερε αρκετές επιθετικές μεταβιβάσεις που συγκρατούνται δύσκολα απ’οποιοδήποτε αμυντικό σύστημα. Με την αμεσότητα η Μαδρίτη φάνηκε πιο λαμπρή. Οι αντιξοότητες εμφανίστηκαν στις κινήσεις θέσης. Αν και η ιδέα επιβάλλεται πάντοτε στο σύστημα, το 3-5-2 είναι ένα περισσότερο αντιδραστικό παρά ενεργητικό σύστημα. Το χρησιμοποιούν συνήθως ομάδες που τους αρέσει ο ίλιγγος. Σε περίπλοκες ενέργειες, προκύπτουν προβλήματα αιφνιδιασμού απ’τις πλευρές. Συνέβη στον Carvajal, ο οποίος χωρίς την αναφορά ενός εξτρέμ μπροστά του, έπρεπε να επιστρέψει πάρα πολλές φορές στα βήματά του (25 πάσες προς τα πίσω έναντι μόνο τεσσάρων του Marcelo). Ο Βραζιλιάνος μπακ φάνηκε πιο άνετος λόγω του προφίλ του και της παρουσίας του Hazard σε αυτόν τον τομέα του γηπέδου. Από τις 68 επιθέσεις της Μαδρίτης σε σετ παιχνίδι, μόνο μία κατέληξε σε ευκαιρία για γκολ.
