Του Enrique Marín
Ο Γάλλος αφήνει την Arsenal μετά από 22 χρόνια κι ο πρώην της
Barça είναι, τη σήμερον ημέρα, ο κύριος υποψήφιος για να τον αντικαταστήσει.
Για τον Florentino ήταν μια αδύνατη υπογραφή δεδομένης της αστάθειας του πάγκου
του
Όχι αναμενόμενη, η ανακοίνωση του Arsène Wenger ότι αυτή
είναι η τελευταία του σεζόν στην Arsenal έπαψε να’χει τον αντίκτυπο που αξίζει
η είδηση. Είναι γνωστό ότι στον κόσμο του ποδοσφαίρου οι προπονητές γενικά δεν παραιτούνται,
αλλά απολύονται, επιπλέον με το ότι δεν είναι συνηθισμένο να διαρκούν 22 χρόνια
στο πόστο, όπως έχει συμβεί με τον Γάλλο. «Μετά από προσεκτική εξέταση και μετά
από συζήτηση με τον σύλλογο, νιώθω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να φύγω στο
τέλος της σεζόν», εξηγεί στη δήλωσή του ο Wenger (Στρασβούργο, 22 Οκτωβρίου του
1949), ο οποίος έχει περάσει πρακτικά το ένα τρίτο των 68 ετών της ζωής του
στον πάγκο των "Gunners".
Αν και ίσως δεν το ξέρετε ή δεν το θυμάστε, ο Βενγκέρ ήταν
πάντα ένας προπονητής που ο Florentino Pérez θα ήθελε να δει να κάθεται στο
πάγκο του Μπερναμπέου. Συνοδευόμενος απ’τον Jorge Valdano, τον τότε γενικό
διευθυντή του, ο πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης συναντήθηκε στο Παρίσι με τον
προπονητή της Arsenal για να του μεταφέρει, αν όχι μια σταθερή προσφορά, μια
επίσημη προσφορά. Ωστόσο, υπάρχει κάτι που έκανε αδύνατη την υπογραφή του και
είναι το γεγονός ότι ο Αλσατός γνώριζε πολύ καλά τον τρόπο διαχείρισης του club
που είχε και έχει ο πρόεδρο της ACS, καμία σχέση μ’αυτό που είναι στυλ στην
Αγγλία, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα και στις περισσότερες ομάδες.
Ο Βενγκέρ έχει φτιάξει και χαλάσει πάντα στην Άρσεναλ, όπου τα
τελευταία χρόνια έχουν επικρατήσει περισσότερο οικονομικά κριτήρια και συμφέροντα
παρά αθλητικά, ως εκ τούτου η εξήγηση στις πολλές ανεξήγητες επιχειρήσεις, -ή μη
επιχειρήσεις, θα’πρεπε να πούμε-. Ο Αρσέν ήθελε πλήρη εξουσία στη Ρεάλ Μαδρίτης
αν κι αυτό πήγαινε κόντρα όχι πια στον ίδιο τον Jorge Valdano, του οποίου το
έργο είχε μειωθεί στου εκπροσώπου, όπως κατέληξε να του συμβεί με την άφιξη του
Μουρίνιο και οδήγησε στην παραίτησή του, αλλά στον ίδιο τον πρόεδρο, γοητευμένος
με τον ρόλο του του αθλητικού διευθυντή και υπεύθυνος, μαζί με τον José Ángel Sánchez, για τις μεταγραφές.
Στα 22 χρόνια που έχει βρεθεί ο Βενγκέρ στον πάγκο της Άρσεναλ,
πρώτα στο Highbury και απ’το 2006 στο Emirates, η Ρεάλ Μαδρίτης είχε 21
προπονητές. Δηλαδή, σχεδόν έναν ανά σεζόν. Το έτος που έφτασε στο Λονδίνο ο Γάλλος,
ακριβώς ο Jorge Valdano είχε απολυθεί από λευκός προπονητής κι αντικαταστάθηκε σε
πρώτη φάση απ’τον Βιθέντε Ντελ Μπόσκε και, αργότερα, απ’τον Αρσένιο Ιγκλέσιας. Τη
νέα σεζόν (96-97) την ξεκίνησε ο Φάμπιο Καπέλο, τον οποίο διαδέχθηκαν οι Jupp
Heynckes (97-98), Guus Hiddink (98-99), John Toshack (99-99) και Del Bosque (99-2003), πρώτος προπονητής που είχε ο Florentino Pérez στην πρώτη του φάση ως
πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης. Την ολοκλήρωσαν ο Queiroz (2003-04), ο Camacho
(2004-04), ο García Remón (2004-04), ο Luxemburgo (2004-05) κι ο López Caro (2005-06).
Στη συνέχεια, και με τον Ραμόν Καλντερόν ως πρόεδρο, ήρθαν,
ή στην περίπτωσή του επέστρεψε, ο Capello (2006-07), ο Schuster (2007-08) κι ο Juande
Ramos (2008-09) έτσι ώστε, και πάλι με τον Florentino στην καρέκλα, να
υπογράψει τεχνικούς τόσο διαφορετικούς όσο οι Pellegrini (2009-10), Μουρίνιο
(2010-13), Αντσελότι (2013-15), Rafa Benitez (2015-16) κι ο τωρινός, Ζινεντίν
Ζιντάν. Τούτο λεχθέντος, κατά τα 22 χρόνια που βρίσκεται ο Βενγκέρ στην Άρσεναλ
έχει δει να περνάνε απ’την Ρεάλ Μαδρίτης 21 διαφορετικοί προπονητές. Φαίνεται σαφές
ότι όταν ο Αρσέν έριξε χυλόπιτα στον Florentino, και ήταν σε περισσότερες από
μία περιπτώσεις, έκανε το σωστό, τουλάχιστον γι'αυτόν.
Το χέρι του Raül Sanhellí
Συνεχίζοντας με τον Βενγκέρ, η έξοδός του ενώ απομένει ένα έτος για την
ολοκλήρωση της σύμβασής του οφείλεται κυρίως στον Ivan Gazidis, διευθύνων σύμβουλος της Άρσεναλ, με τον οποίο η σχέση έχει επιδεινωθεί σε σημείο που δεν μιλιούνται, ιδιαίτερα μετά την άφιξη του φίλου του Raül Sanhellí, πρώην διευθυντής
ποδοσφαίρου της Barça. Ο Γάλλος προπονητής, ο οποίος αυτή τη στιγμή έχει
κερδίσει 17 τίτλους με τους Gunners (δηλαδή τρεις Premier, επτά FA Cup κι επτά
Community Shield), θα μπορούσε να 'χε υπομείνει το έτος της σύμβασης που του απέμενε, καθώς οι ιδιοκτήτες της Άρσεναλ δεν επρόκειτο να τον διώξουν, αλλά η αλήθεια είναι ότι
έχει αρκετά χρόνια που κάνει απόσβεση και οι τελευταίες κινήσεις που έγιναν στο
σύλλογο δεν τον ικανοποίησαν.
Όσον αφορά τους πιθανούς αντικαταστάτες του Wenger, οι ηγέτες του λονδρέζικου συλλόγου εξετάζουν αρκετούς υποψηφίους. Με τον Γερμανό Thomas
Tuchel αποκλεισμένο αφού έχει δεσμευτεί με την Παρί Σεν Ζερμέν για να
αντικαταστήσει τον Unai Emery, οι επιλογές μειώθηκαν σε δύο. Η πρώτη είναι του Ισπανού και πρώην της Barça, Luis Enrique, τον οποίο επίσης ήθελε η Τσέλσι, αν κι αυτή τη στιγμή τον έχει σταματήσει. Και η δεύτερη είναι του πρώην παίκτη της Arsenal Patrick
Vieira, τον οποίο ο Βενγκέρ είδε πάντα ως έναν πιθανό αντικαταστάτη αλλά επίσης κι ως
αντίπαλο, εξ ου και προκάλεσε την έξοδό του. Ο Γάλλος βρέθηκε στην
ακαδημία της Μάντσεστερ Σίτι για να κάνει στη συνέχεια το άλμα στο MLS με
τη New York City.
Αφού ο Βενγκέρ ανακοίνωσε ότι δεν θα εκπληρώσει το έτος της
σύμβασης που είχε υπογράψει μετά την πέμπτη ανανέωσή του, οι «gooners»
περιμένουν να μάθουν ποιος θα είναι ο αντικαταστάτης του. Μετά από 22 χρόνια με
τον ίδιο προπονητή, είναι φυσιολογικό αυτή η κατάσταση να τους είναι περίεργη.
Ευρέως φαίνεται ότι ο Patrick Vieira θα έχει περισσότερη υποστήριξη, αν και
είναι γνωστό ότι η Άρσεναλ είναι ένα αρκετά μοναδικό club κι αν τα κορυφαία
στελέχη της σκέφτονται τον Luis Enrique, ίσως ο Αστουριανός να'ναι αυτή τη στιγμή αυτός που έχει τις περισσότερες πιθανότητες να καταλάβει έναν πάγκο του οποίου θα του κοστίσει να μην έχει τη μακρά σκιά του Arsène Wenger.
Η σελίδα της στήλης στο facebook:
