News Update :

powered by Agones.gr - livescore

Pepe: «Στο Μιλάνο έκλαψα για πρώτη φορά σε ένα γήπεδο»

Παρασκευή 3 Ιουνίου 2016

Τα δάκρυά του στο San Siro διαπέρασαν την καρδιά του madridismo

«Όταν μου είπαν ότι ήμουν ο τρίτος στόπερ αποφάσισα να αλλάξω αυτή την κατάσταση»

«Το περιστατικό με τον Casquero μ’έκανε καλύτερο παίκτη. Υπήρχαν πολλά μάτια πάνω μου»

«Η Μαδρίτη μου έχει διδάξει να μην εγκαταλείπω ποτέ»



Στο Μιλάνο έκλαψε και στη συνέχεια κατέγραψε τον πανηγυρισμό της Μαδρίτης μ’ένα ραβδί selfie. Σήμερα, ο Pepe δεν ξέρει γιατί έκανε αυτά τα δύο πράγματα. Αυτό που έχει σαφές είναι ότι αυτή η Μαδρίτη έχει ήδη κερδίσει μια θέση στην ιστορία του συλλόγου. Όπως κι εκείνος, ο οποίος ξεκίνησε τη σεζόν ως τρίτος στόπερ και την ολοκλήρωσε ως αδιαμφισβήτητος.

Ποια ήταν η αίσθηση της ομάδας, όταν τελείωσαν οι πανηγυρισμοί για το ενδέκατο;

Νομίζω ότι έχουμε μπει στην ιστορία του συλλόγου, προσθέσαμε λίγο περισσότερο σ’αυτήν. Εκείνοι που βρισκόμαστε περισσότερο χρόνο στη Μαδρίτη ξέρουμε τι σημαίνει να φοράς αυτήν την φανέλα, την απαίτηση που επιβάλει. Ήταν σημαντικό να κερδίσουμε για να μπούμε στην ιστορία του συλλόγου. Το πιο καθοριστικό στον τελικό ήταν να’μαστε μια ομάδα, και ήμασταν. Το Champions League είναι πολύ σημαντικό για όλους μας. Αλλά ξέραμε ότι ο τελικός επρόκειτο να’ταν πολύ δύσκολος. Μπορέσαμε να νικήσουμε την Ατλέτικο Μαδρίτης μόνο στα πέναλτι, διότι είναι μια μεγάλη ομάδα, όπως όλοι γνωρίζουμε. Η δύναμή της είναι η ομαδική εργασία, αλλά αυτό το εξισορροπούμε σε πνευματικό επίπεδο.

Σε ποια στιγμή είδαν ξεκάθαρα τ’αποδυτήρια ότι η μοίρα της σεζόν θα αποφασίζονταν στο Μιλάνο;

Πρέπει να αναλύσουμε την σεζόν σε μέρη. Δεν ξεκινήσαμε καλά, Barcelona κι Ατλέτικο άρχισαν να απομακρύνονται από μας στο πρωτάθλημα, αλλά δεν τα παρατήσαμε ποτέ. Αφοσιωθήκαμε στον ανταγωνισμό, δώσαμε το 100% στο πρωτάθλημα, κι αυτό είναι που μας επέτρεψε να φτάσουμε στον τελικό του Champions League. Είναι αλήθεια ότι στο Copa del Rey δεν μπορέσαμε να παλέψουμε για τους λόγους που όλοι γνωρίζουμε, αλλά ξέραμε ότι στην Liga έπρεπε να συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για να φτάσουμε καλά στους αγώνες του Champions League. Το καταλάβαμε αυτό και, επιπλέον, μειώσαμε τη διαφορά απ’τις Barcelona κι Ατλέτικο, φτάσαμε στο τελευταίο παιχνίδι με την δυνατότητα να γίνουμε πρωταθλητές. Και μ’όλα τα εύσημα στον τελικό του Champions League. Έχουμε εργαστεί πολύ σκληρά για να επιτύχουμε αυτόν τον τίτλο. Παρ 'όλες τις δυσκολίες απ’την αρχή, παλέψαμε, θυσιαστήκαμε, φωνάξαμε παρόν. Όλα προστέθηκαν για να μας κάνουν πιο δυνατούς σε αυτό το φινάλε της σεζόν.

Γιατί η ομάδα δεν είχε συνδεθεί καθόλου με τον Rafa Benitez;

Είμαι πάντα πολύ ειλικρινής. Εμένα μου άρεσε πολύ ο τρόπος εργασίας του. Ο Μπενίτεθ έχει καλές μεθόδους εργασίας, είναι πολύ καλός επαγγελματίας, έχει δουλέψει καλά ... αλλά η αλήθεια είναι ότι δεν είχε τύχη. Χρειάζεσαι τύχη για να δρέψεις τους καρπούς της εργασίας σου, για να πετύχεις. Ο προπονητής ήταν πολύ ειλικρινής μαζί μου. Μου είπε ότι δεν ήμουν η πρώτη επιλογή του, αλλά του είπα να με αφήσει να δουλέψω εάν έρχονταν η ευκαιρία. Με την άφιξη του Ζιντάν υπήρξε μια συνάντηση με τους αρχηγούς, Sergio, Μαρσέλο, Κριστιάνο κι εγώ, και μας έδωσε ευθύνες. Μας είπαμε ότι έπρεπε να τραβήξουμε όλους τους συμπαίκτες, για να φτάσουμε στον τελικό του Champions League μέσω της Liga.

Με τον Ζιντάν ήρθε η ρεβάνς, και σε προσωπικό επίπεδο.

Όταν ο σύλλογος ανανέωσε το συμβόλαιό μου, μου έδωσε τον ενθουσιασμό να μπορώ να συνεχίσω εδώ, να είμαι σε θέση να συνεχίσω να φοράω τη φανέλα της Μαδρίτης. Όταν μου είπαν ότι επρόκειτο να’μαι ο τρίτος στόπερ, σε προσωπικό επίπεδο το δέχτηκα, αλλά στο επίπεδο της ομάδας όχι. Τους ζήτησα να με αφήσουν ν’ανταγωνιστώ επί ίσοις όροις, γιατί ήμουν σίγουρος ότι αν έρχονταν μια ευκαιρία επρόκειτο να την εκμεταλλευτώ. Καθ 'όλη την καριέρα μου έχω αντιμετωπίσει δυσκολίες. Βρίσκομαι δέκα χρόνια στη Μαδρίτη, το οποίο δεν είναι εύκολο. Όταν έφτασα απ’την Πόρτο σχεδόν κανείς δεν με ήξερε. Και τότε υπήρχε πλήρες χάος στα στόπερ της Μαδρίτης. Ναι, ήταν μια προσωπική νίκη. Έφτασα στο όριο. Στο τέλος η δουλειά με αντάμειψε: κέρδισα δύο Champions League, μπήκα στην ιστορία της Μαδρίτης, το οποίο είναι το μεγαλύτερο για τους ανθρώπους που υποφέρουν όπως υποφέρουμε επίσης εμείς γι’αυτούς.

Πού βρίσκεται η δύναμη της Μαδρίτης για να μετατρέψει μια γκρι σεζόν σε μια θριαμβευτική χρονιά;

Η δύναμη της Μαδρίτης είναι στους ανθρώπους της, στους οπαδούς μας. Είναι δύσκολο όταν το Bernabeu σε αποδοκιμάζει, απαιτεί από σένα. Είναι δύσκολο, αλλά εκεί είναι όπου μαθαίνεις το μεγαλείο της Ρεάλ Μαδρίτης. Όταν ένας παίκτης αποδοκιμάζεται στην ίδια του την έδρα θα πρέπει να σταματήσει και να σκεφτεί ότι κάτι δεν κάνει καλά. Θα πρέπει να εξετάσει τι έχει κάνει καλά, τι έχει κάνει άσχημα και να αρχίσει και πάλι, δυνατότερα από ό, τι πριν. Βγαίνεις πιο δυνατός απ’τις δύσκολες στιγμές. Η απαίτηση του κοινού μας είναι μεγάλη, αλλά υπάρχουν επίσης πολλές λεπτομέρειες πολύ ωραίες. Μετά τον τελικό στο Μιλάνο χειροκρότησε την Atleti, έναν απ’τους μεγάλους αντιπάλους της Μαδρίτης. Αυτό θα πρέπει να εκτιμηθεί. Γι’αυτό είναι σήμερα η Μαδρίτη ό, τι είναι, η μεγαλύτερη ομάδα λόγω των οπαδών της. Ξέρουν να παίρνουν τις καλές στιγμές, δεν τρελαίνονται με την επιτυχία κι όταν τα πράγματα δεν πάνε καλά απαιτούν απ’τους παίκτες τους.

Ο Casquero, το ράλι των clásicos, τα προβλήματα με τον Mou ... τα αντισταθμίζουν αυτά δύο Champions League;

Ναι, αντισταθμίζουν τα πάντα. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι οι άνθρωποι ξέρουν την αφοσίωση που δείχνω κάθε φορά που φοράω αυτήν την φανέλα. Στη συνέχεια, όλοι κάνουμε λάθη. Προσωπικά, έχω αναγνωρίσει πάντα τα λάθη μου, όπως του Casquero. Δεν έχει συμβεί και πάλι, δόξα τω Θεώ, γιατί είπα ήδη ότι αν είχε επαναληφθεί, δεν θ’άξιζα να παίζω πια στη Μαδρίτη. Αλλά είναι πράγματα που μπορεί να συμβούν, μπορεί να’χεις μια κακή μέρα. Αναγνώρισα ότι έσφαλα, ζήτησα συγγνώμη εκείνον τον καιρό. Κι αυτό μ’έκανε καλύτερο παίκτη. Άρχισα να κάνω λιγότερα λάθη, έπρεπε να προσαρμοστώ σε μια νέα πραγματικότητα, στην οποία με κοιτούσαν πολλοί άνθρωποι. Αλλά δεν σταμάτησα ποτέ να δίνω τα πάντα για τη Μαδρίτη. Οι άνθρωποι στο τέλος εκτιμούν όλη αυτή η θυσία.

Δύο Champions League, επιπλέον, σε πλήρη «εποχή Μέσι».

Είναι αλήθεια, έχουμε καταφέρει να κερδίσουμε δύο Champions League, κι επιπλέον πολύ κοντινά. Είναι πιθανόν οι άνθρωποι να μην το εκτιμούν πολύ τώρα, αλλά θα το κάνουν με τον καιρό. Είναι ότι η Μαδρίτη σε παγκόσμιο επίπεδο είναι πολύ ισχυρή, επιβάλλει πολύ σεβασμό, για τους τίτλους που κατακτά και γι’αυτό που αντιπροσωπεύει, για τις αξίες της, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι περιφρονώ τους άλλους. Αλλά η Μαδρίτη είναι ένα μοναδικό club.

Και ποιες είναι αυτές οι αξίες της Μαδρίτης;

Αυτό που έμαθα εγώ στη Μαδρίτη είναι ότι, όσες πολλές κι αν είναι οι δυσκολίες, δεν πρέπει να εγκαταλείπεις την προσπάθεια. Εάν εργάζεσαι σκληρά και είσαι ειλικρινής με το επάγγελμά σου, τα πράγματα έρχονται. Κι έρχονται φυσιολογικά, αλλά δεν μπορείς να μείνεις σταματημένος, περιμένοντας. Όταν έφτασα στη Μαδρίτη είχα την τύχη να συναντήσω πολλούς ανθρώπους που δεν βρίσκονται πλέον, της επικοινωνίας, γιατρούς, φυσιοθεραπευτές, φροντιστές, που με έκαναν να καταλάβω τι ήταν η Μαδρίτη. Επίσης κάποιοι φίλοι μου έχουν διδάξει πολλά για την ιστορία της, την ευαισθησία, την επαφή με τους ανθρώπους ..

Ας επιστρέψουμε στον τελικό, σ’αυτόν τον Pepe που πλημμύρισε δάκρυα στα πέναλτι.

Είναι δύσκολο να προσπαθήσω να το εξηγήσω. Όταν ο Lucas Vazquez πήγε τόσο ήρεμος, μοιάζοντας να’ταν στη γειτονιά με τους φίλους του, και είδα τη μπάλα να μπαίνει, άρχισα να κλαίω. Συγκινήθηκα. Ένιωσα ότι δεν επρόκειτο να χάσουμε αυτόν τον τελικό. Όπως και πριν, όταν ο Sergio μας έκανε νεύμα ότι επρόκειτο να χτυπήσουμε τα πέναλτι μπροστά στους οπαδούς μας, κάτι μου είπε αυτό, ότι επρόκειτο να κερδίσουμε. Είχαμε αυτή την τύχη, να εκτελέσουμε μπροστά στους οπαδούς μας, μετά το γκολ του Lucas ... κι άρχισα να κλαίω. Αλλά έκλαιγα μόνο όταν χτυπούσαμε εμείς. Δεν μπορώ να το καταλάβω. Έχω μιλήσει με τη σύζυγό μου, με την οικογένειά μου, επειδή είναι η πρώτη φορά που έκλαψα σ’ένα γήπεδο. Μου βγήκαν όλα, όλα τα συναισθήματα. Όλη η θυσία που κάναμε σ’όλη τη σεζόν, όλος ο αγώνας, προσπαθούσαμε να τραβήξουμε την ομάδα, τώρα ήταν στα χέρια των πέντε παιδιών. Ή ακόμα και στα δικά μου. Αν έπρεπε να εκτελέσω, θα το είχα κάνει. Είμαι πάντα για να βοηθάω. Όταν κερδίζουμε, κερδίζουμε όλοι.

Είναι αυτό ο τίτλος που σε έχει ενθουσιάσει περισσότερο στην καριέρα σου;

Στο πρώτο Champions League στην Λισαβόνα έπαιξα σχεδόν σ’όλα τα προηγούμενα παιχνίδια. Εναντίον της Μπάγερν, με τον Sergio, κάναμε δύο μεγάλα ματς. Το να’παιζα στον τελικό της Λισσαβόνας ήταν ένα όνειρο. Αλλά τραυματίστηκα και δεν ήμουν 100% έτοιμος. Προπονήθηκα την παραμονή του αγώνα κι ο Αντσελότι με ρώτησε πώς ήμουν. Του είπα καλά, δεν είχα καμία ενόχληση ή άσχημα συναισθήματα. Είναι λογικό να θέλεις να παίζεις, επειδή έτσι μπαίνεις στην φωτογραφία, αλλά εγώ δεν ήθελα να μπω στην φωτογραφία. Ήθελα να κερδίσω. Θα μπορούσα να’χα παίξει και μετά από 20 ή 30 λεπτά ίσως θα’πρεπε να φύγω τραυματίας, θα’χα κάψει μια αλλαγή. Είπα στον προπονητή να βάλει τους παίκτες που ήταν καλύτερα.

Είσαι 33 ετών και έχεις ένα χρόνο ακόμη στο συμβόλαιό σου. Τι περιμένεις απ’το μέλλον;


Ελπίζω ότι δεν θα’ναι η τελευταία μου χρονιά στη Μαδρίτη. Θα προσέξω πολύ για να βρεθώ όσο το δυνατόν περισσότερο. Έχω έναν ακόμη χρόνο κι ελπίζω να κερδίσω με την απόδοσή μου μια πρόσφορα ανανέωσης απ’τον σύλλογο για ένα ακόμη έτος, ή δύο (γέλια). Δίνω πάντα προτεραιότητα στη Μαδρίτη. Αν τελειώσει η σεζόν και μου πουν ότι δεν με υπολογίζουν, θα πάρω τα πράγματά μου και θα κοιτάξω τη ζωή. Αλλά η Μαδρίτη θα’ναι πάντα η πρώτη μου επιλογή.

Share this Article on :
 

© Copyright Opadoi Live 2010 -2011 | Design by Herdiansyah Hamzah | Published by Borneo Templates | Powered by Blogger.com.