Του Jesús Garrido
Όλοι θυμούνται την Λισαβόνα, αλλά πλέον δεν χρησιμεύει
Πάντα σημαίνει πολλά ένα ντέρμπι, κι ένας τελικός επίσης. Δεν
έχει σημασία που επαναλαμβάνεται το συμβάν δύο χρόνια αργότερα. Ρεάλ Μαδρίτης κι
Ατλέτικο μάχονται, και πάλι, για την αγάπη της κούπας με τα μεγάλα αυτιά, της
πολυαγαπημένης
Ποτέ δεν κάνεις μπάνιο δύο φορές στο ίδιο ποτάμι. Ποτέ δεν
παίζεις δύο ίδιους τελικούς. Η διαλεκτική των Ελλήνων όπως του Ιπποκράτη,
εκατοντάδες χρόνια πριν απ’τον Χριστό, αναγνώρισε ήδη ότι δεν θα δούμε ποτέ δύο
πανομοιότυπα πράγματα, κι ότι το ίδιο αντικείμενο δεν θα είναι το ίδιο, μετά
από μόλις λίγα λεπτά. Όλα αλλάζουν, όλα εξελίσσονται. Το ποδόσφαιρο επίσης. Τι σχέση
έχει ο τελικός της Λισαβόνας μ’αυτού του Μιλάνου. Λοιπόν πολλή, φυσικά. Για αρχή,
επειδή παίζουν οι ίδιες δύο ομάδες και μέχρι και στη σειρά, αυτή που παίζει ως
γηπεδούχος κι αυτή που το κάνει ως φιλοξενούμενη, είναι πανομοιότυπος. Και μετά
από όλα, αυτό που διακυβεύεται είναι ένα Ευρωπαϊκό Κύπελλο. Αλλά είναι κάτι
άλλο.
Η Ατλέτικο Μαδρίτης έχασε εκείνον τον τελικό. Σε καμία
περίπτωση δεν μπορούμε να μιλάμε για ηθικό νικητή. Δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα
στο ποδόσφαιρο, αυτό είναι έτσι ώστε οι ηττημένοι να αισθάνονται καλύτερα με
τον εαυτό τους, αλλά η Atleti έπαψε να’ναι μια ηττοπαθής ομάδα εδώ και πέντε
χρόνια. Η συμμόρφωση είναι να παραμένεις ήσυχος, και το σημαντικό, αυτό που
κάνει καλύτερα, είναι να προωθείσαι, να συνεχίζεις προς τα εμπρός. Έχουν
περάσει δύο χρόνια από τότε που ο Godín γελοιοποίησε τον Ίκερ Κασίγιας μπροστά
σ’ολόκληρο τον πλανήτη, κάτι που δεν εμπόδισε τον τερματοφύλακα της Πόρτο να
σηκώσει το τρίτο Τσάμπιονς Λιγκ του. Και το ποδόσφαιρο είναι για να εκμάθηση.
Και η Ατλέτικο έχει μάθει το μάθημα.
Η Ρεάλ Μαδρίτης βρίσκεται σε αυτό το δίλημμα χωρίς λύση που δεν
είναι να υποφέρει μια συντριπτική πίεση για να κερδίσει ένα Ευρωπαϊκό Κύπελλο,
όπως έκανε μόλις πριν από δύο χρόνια, αλλά επίσης με την ανάγκη να προσθέσει
κάποιον τίτλο για να αποφύγει μια αποτυχημένη σεζόν για δεύτερη συνεχόμενη
χρονιά . Η Μαδρίτη του 2014 είχε ήδη κερδίσει το Κύπελλο Ισπανίας, που ναι,
αυτό είναι το μικρότερο, αλλά με αυτό, το στομάχι δεν γουργουρίζει πλέον σε
αναζήτηση τροφής. Υπάρχει επιβάρυνση χωρίς καταπίεση, φόβος χωρίς τρόμο.
Πανικός χωρίς τρομάρες.
Δεν το παραδέχονται, αλλά έτσι είναι. Ούτε ο Torres ούτε ο Simeone
ούτε ο Gabi τόλμησαν να φέρουν στο μυαλό αναμνήσεις τόσο οδυνηρές. Τι χρειάζεται!
Ο πόνος επικοινωνεί, και κάνοντάς το αντιμετωπίζεται πιο εύκολα, αλλά τα
μαθήματα είναι για έναν σκοπό, για να τα εφαρμόσεις, όταν παραστεί ανάγκη. Κι αυτή
θα’ναι όταν ο Clattenburg ξεκινήσει τον αγώνα και μέχρι το τριπλό σφύριγμα για
δεύτερη φορά. Από εκεί και μετά, η Atleti θα βγάλει το βιβλίο όπου έχει όλες
τις σημειώσεις τις μ’ό,τι δεν μπορεί να περάσει ξανά. Κι ωστόσο, υπάρχει μόνο
ένα σημείο, και στην πραγματικότητα, έχει ήδη ξεπεραστεί: να φτάσει καλύτερα σωματικά.
Δεν υπάρχει πολύ περισσότερο μυστικό απ’αυτό.
Και η Μαδρίτη είναι ενοχλημένη. Εάν μέχρι την τελευταία
στιγμή, στη συνέντευξη Τύπου, πρέπει να την ρωτούν πώς είναι ο Cristiano, είναι
ότι ο Cristiano δεν είναι απόλυτα καλά. Αλλά φυσικά, είναι «ένας τελικός
Champions League». Ο Ρονάλντο θα’παιζε ακόμα και μ’ένα πόδι. Και δεν θα’ναι
όπως ο Diego Costa. Το «7», ακόμα κι αν πονάει, θα τελειώσει το παιχνίδι. Δεν τον
περιμένουν να αγγίζει μια μπάλα κάθε λεπτό, δεν θα’ναι έτσι. Θα εμφανίζεται
όταν το κρίνει σκόπιμο και θα το κάνει για να’χει μια ευκαιρία, ή για να
σκοράρει ένα γκολ, ποιος ξέρει. Προς το παρόν έχει παίξει τρεις τελικούς Champions
League κι έχει σκοράρει στους δύο. Είναι συνηθισμένος σ’αυτό. Ίσως θα’ναι σαν τον
Gameiro, ο οποίος πήρε τη γεύση του να σκοράρει καθοριστικά πέναλτι τραυματισμένος...
Η φυσική προετοιμασία
Η Ατλέτικο έχασε τον τελικό στη Λισαβόνα για δύο λόγους: πρώτον,
γιατί έφτασε στο όριο το σώμα των παικτών μέσα από μια μη βέλτιστη φυσική
προετοιμασία, μην έχοντας προβλέψει ότι θα’παιζε τόσα πολλά παιχνίδια. Και δεύτερον,
επειδή κλείστηκε πίσω μετά το γκολ του Godin και δεν είχε την παραμικρή πρόθεση
να προσπαθήσει κάτι άλλο που δεν θα’ταν ν’αντέξει μέχρι το τελευταίο
δευτερόλεπτο. Κράτησε μέχρι εκεί που κράτησε. Θα μπορούσε ο Modric να σεντράρει άσχημα, ή ο Ramos
να μην κάνει ένα αφιέρωμα στην κεφαλιά. Αλλά αυτό συνέβη, και δεν υπάρχει πισωγύρισμα.
Και τι διαφορά αυτής της Μαδρίτης με εκείνης. Εκείνος που
βρίσκονταν στο κέντρο στη Λισαβόνα ήταν ο Khedira. Όχι, δεν ήταν ο Xabi Alonso,
ο οποίος παρέδιδε μαθήματα θέσης και κλάσης στο κοστούμι του, μέχρι που ο Bale τον
έκανε να χάσει τους τρόπους. Τώρα θα’ναι ο Casemiro, ο οποίος θα μοιάζει στον
Βάσκο παίζοντας στην ίδια θέση και για απολύτως τίποτα άλλο. Λοιπόν, ναι, σε
κάτι ακόμα: στην τεράστια σημασία του στο συλλογικό παιχνίδι της ομάδας. Από τότε
που είναι στο κέντρο, η Μαδρίτη δεν έχει βελτιώσει την εικόνα της, αλλά την
αξιοπιστία της. Δεν είναι ο καλύτερος στον κόσμο στη θέση του, αλλά είναι ένα καθοριστικό
κομμάτι στη Μαδρίτη, κι αυτό τον βάζει σ’ένα βάθρο, χωρίς να περνά απ’την
περιοχή της εξόδου. Πόσο καλά έχει έρθει στη Μαδρίτη που δεν ολοκληρώνει κύκλο
στον τελικό, και το ότι οι διαιτητές ήταν πάντα τόσο επιεικείς με τον Βραζιλιάνο.
Αυτή η Atlético δεν είναι εκείνη. Εκείνη ήταν πρωταθλήτρια
της Liga, μιας Liga που κέρδισε μια εβδομάδα νωρίτερα, υποφέροντας μέχρι το
τέλος στο Καμπ Νόου. Τώρα φτάνει ξεκούραστη, απολύτως συνειδητοποιημένη απ’την
προετοιμασία ότι αυτή η μέρα, αυτός ο τελικός, ήταν ο νούμερο ένα στόχος, αν
και κανείς δεν το έλεγε δεξιά κι αριστερά, επειδή στην Atleti έρχεται καλά ο
ρόλος αυτού που έχει ταβάνι, παρά το ότι πλέον κανείς δεν το πιστεύει προς καθαρή
rojiblanco αξία. Κι ο Simeone έφτασε στο ζενίθ του στιλ του εναντίον της Μπάγερν,
σχεδόν στην αμυντική τελειότητα. Λόγω αυτής της συσπείρωσης αυτή τη φορά είναι
πιο κατάλληλη απ’ότι τότε. Η τακτική θα είναι η κλασική. "Δεν θα αλλάξει
καμία απ’τις δύο ομάδες," είπε ο Cholo. Και αυτό ακριβώς αναμένεται στο
San Siro.
Πάντα σημαίνει πολλά ένα ντέρμπι, κι ένας τελικός επίσης. Δεν
έχει σημασία που επαναλαμβάνεται το συμβάν δύο χρόνια αργότερα. Έχει σημασία πάντα.
Επειδή η Ρεάλ Μαδρίτης δεν μπορεί να παραχωρήσει την κυριαρχία της Μαδρίτης στο
μικρό γείτονα, τι ατιμωτικό, σκέφτεται. Ούτε και η Ατλέτικο μπορεί να συνεχίσει
όντας δεύτερη ολόκληρη την καταραμένη ζωή, ούτε να χάσει δύο τελικούς εναντίον του
οικείου εχθρού, τι ταπείνωση, σκέφτεται. Όλη την θέλουν. Όλα η Μαδρίτη την θέλει.
Αλλά θα την έχει μόνο ένας, και πάλι. Θα’χει την κούπα με τα μεγάλα αυτιά, που
σαγηνεύει τόσους.



