Ισοπαλία εναντίον 10 Ευρωπαϊκών Κυπέλλων

Του Jose Luis Hurtado

Η City αντιμετώπισε τη Μαδρίτη, σαν ένας ευγενής να’χε χτυπήσει το κουδούνι του γηπέδου. Δεν συνήθισε ενάντια στους Pepe, Lucas Vázquez, Jesé ή Kroos, το έκανε σαν να περίμεναν στην άλλη πλευρά οι Gento, Di Stefano και Puskas με τα δέκα Ευρωπαϊκά Κύπελλα στις επικαλαμίδες. Όταν βράδιασε μπήκε στ’αποδυτήρια μέχρι το λαιμό. Κάποιος την προειδοποίησε ότι ο Cristiano δεν είχε εμφανιστεί στο πράσινο κι ότι ο Μπενζεμά είχε αφήσει το ένα γόνατο στο Μουσείο του Λούβρου.

Η ισορροπία της City ήταν ακατάλληλη μιας ομάδας που τυλίγει τ’αλλαντικά με 500εύρα. Ο μόνος της Άγγλος στην αρχική ενδεκάδα ήταν ο Joe Hart, μακριά απ’το νηπιαγωγείο των τερματοφυλάκων των tabloides που βρέχουν το βρετανικό ποδόσφαιρο για δεκαετίες. Οι σελίδες των λαθών τους τυλίγουν τα χοτ ντογκ των οπαδών. Τον Seaman του παίρναν το μουστάκι όταν το παραμελούσε. Το’κανε ο Nayim στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων μ’εκείνη τη μπάλα που έπεσε απ’το Apolo XIII. Το επανέλαβε ο Ροναλντίνιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Κορέας και Ιαπωνίας μ’ένα ελεύθερο φάουλ που έπεσε από μια καταιγίδα.

Τον David James τον ξαναβάφτισαν ως Calamity James επειδή αντικαθιστούσε τα γάντια με τηγάνια. Ο Hart απομακρύνεται απ’το περίγραμμα του Γκουαρντιόλα, ο οποίος προτιμά τερματοφύλακες, ικανούς να κάνουν πάσες ακριβείας 50 μέτρων, στο στυλ του Neuer, τον τελευταίο φρουρό της Μπάγερν. Ο Hart έβγαλε το πόδι του Hombrados σε μια κεφαλιά του Casemiro και το στήθος του Schmeichel, του πατέρα, στον Pepe.

Ο Ζιντάν έχει δίπλωμα στους άθικτους. Ξέρει ήδη να προετοιμάσει μια τελική φάση στον πίνακα, χωρίς η μπάλα να’ναι για τον LeBron James. Ο LeBron της Μαδρίτης είναι ο Cristiano, ο άνθρωπος που πολλαπλασιάζει τα 90λεπτά έως ότου να κομματιστεί το μάρμαρο. Ο madridismo θα προσεύχεται για μια εβδομάδα έτσι ώστε ο Πορτογάλος να βγάλει το τζάκετ.

Ανάμεσα σ’όλους τους παίκτες που δεν θέλουν να’ναι οι καλύτεροι στον κόσμο, ο Kun Agüero είναι το νούμερο ένα. Έχει τα πάντα, εκτός απ’την λαχτάρα να’ναι στο Gala του FIFA World Player. Όταν ήταν νεαρός αποτέλεσε το σύμβολο της Independiente. Στη συνέχεια έζησε τις αναταράξεις της Ατλέτικο πριν την άφιξη του Μεσσία. Για να ολοκληρώσει την αναζήτησή του της ηρεμίας έγινε γαμπρός του Μαραντόνα. Για τη Μαδρίτη είπε μια μέρα: «Εκεί δεν πάω ούτε για να κλάσω». Ο Fernando Savater δεν θα’χε κάνει το ίδιο. Έζησε όλο το παιχνίδι στην κερκίδα αναμένοντας απ’τον Πέπε να πατήσει μια μπανανόφλουδα.

Otamendi και Sergio Ramos θα μπορούσαν να’ταν αμυντικό δίδυμο στη Μαδρίτη. Ενώ, και οι δύο έχουν διαμορφωθεί για να μοιράζονται την φλούδα, αν και θα’ναι αυτή η τριχοειδής αγριότητα στην οποία το κεφάλι μοιάζει μ’ένα μισοκουρεμένο πρόβατο. Έξω απ’αυτό το τεχνικό σχόλιο, ο Αργεντινός πετούσε σπαθιά με το βλέμμα. Ο Σεβιγιάνος, στο ρόλο του, έκανε μερικές φάσεις του Πρίγκηπα της Πόρτας κι άλλες διατάραξης της δημόσιας τάξης.

Η Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία της Βραζιλίας θα πρέπει να θεσπίσει ενός λεπτού σιγή για την εξαφάνιση των εγκεφάλων της στη μεσαία γραμμή. Στην City μοιράζονται τη δουλειά οι Fernando και Fernandinho, με το ίδιο δακτυλικό αποτύπωμα, προικισμένοι με μύες μέχρι το αυτί. Η City πίεσε στο 93^ο λεπτό. Ήταν πάρα πολύς φόρος τιμής στα 10 Ευρωπαϊκά Κύπελλα της Μαδρίτης.

@suntagm_puskas