Τα πάντα, ή σχεδόν τα πάντα, καταλήγουν παράξενα σ’αυτή την
Ρεάλ Μαδρίτης. Κάθε παιχνίδι, στη νίκη, στην ισοπαλία ή στην ήττα, είναι ένα
μικρό βασανιστήριο. Αυτά που κερδίζει, επειδή σχεδόν σε όλα έχει παραχωρήσει
τόσες πολλές ευκαιρίες στον αντίπαλο που θα μπορούσε να τα’χει χάσει ή να φέρει
ισοπαλία. Αυτά που φέρνει ισοπαλία, επειδή ήταν ενάντια σε αντιπάλους ενός επιπέδου
θεωρητικά χαμηλότερου και πάντα αναμένονται περισσότερα απ’αυτή την κατηγορία
των παικτών με ένα αστρικό ρόστερ. Κι αυτά που χάνει, τα οποία ήταν τέσσερα στο
πρωτάθλημα (Σεβίλλη, Βιγιαρεάλ, Μπαρτσελόνα κι Ατλέτικο), επειδή δείχνουν ότι
δεν είναι ικανή να κερδίσει ενάντια σε αντιπάλους ανταγωνιστικούς και σοβαρούς.
Δεν παραξενεύει που ο Ζιντάν είπε μετά τον αγώνα ενάντια
στην Λας Πάλμας, αυτό που είπε. Ξέρει καλύτερα απ’τον καθένα ότι αυτός ο δρόμος
οδηγεί μόνο στην αποτυχία. Και είχε σιγήσει πολύ χωρίς να λέει αυτό που
σκέφτονταν, το οποίο λίγο πολύ είναι το ίδιο που θα πρέπει να στοχάζεται ο
πρόεδρος, τα ανώτερα στελέχη του κι ένα υψηλό ποσοστό του madridismo, ήδη σε
κατάθλιψη. Πλέον δεν είναι ζήτημα του ότι δεν παίζει καλό ποδόσφαιρο, του ότι η
Μαδρίτη δεν καταλήγει να το κάνει σ’ένα ολοκληρωμένο παιχνίδι, πλέον είναι της στάσης
δέσμευσης και της εικόνας που προσφέρει.
Όσο ξεκάθαρες κι αν είναι οι ποδοσφαιρικές του ιδέες, που είναι,
κι όσο σημαντικό κι αν ήταν το παιχνίδι γιατί διακυβεύονταν η πτώση, δεν είναι
φυσιολογικό το ότι η Las Palmas του Quique Setién στρίμωξε την Ρεάλ Μαδρίτης
στο γήπεδό της για μεγάλο μέρος του δευτέρου ημιχρόνου. Και το ότι η μπάλα ήταν
δική της. Και τα τριγωνάκια. Και τα τελειώματα. Και η αντίληψη. Και η ψυχή. Και η προσωπικότητα.
Είναι δύσκολο να ερμηνεύσεις το γιατί, ενώ δεν ακολουθεί
αγώνας στο Champions League αυτή την εβδομάδα, έμειναν εκτός αποστολής οι Danilo, Kroos
και James. Είναι προφανές ότι με το ρόστερ που υπάρχει και με μοναδικό τραυματία
τον Μπενζεμά, μπορεί να επιτραπεί αυτή η πολυτέλεια ... αλλά ποιος είναι ο
λόγος. Ξεκούραση; Ειδική προετοιμασία το Σαββατοκύριακο στο Valdebebas;
Τιμωρία; Προειδοποίηση; Άθλια φυσική κατάσταση;
Και η αντίδραση του Isco στον πάγκο μετά την ξεριζωμένη
απόδοσή του; Ποιον κατηγορεί, τον προπονητή που τον έβγαλε, τον συμπαίκτη που
τον αντικατέστησε ή τον ίδιο του τον εαυτό λόγω του ότι δεν ήταν ούτε η σκιά αυτού
που ήταν και θα μπορούσε να’ναι;
Η περίπτωση είναι αυτή, ότι όλοι είναι ερωτηματικά σ’αυτή
την Ρεάλ Μαδρίτης η οποία προσκολλάται με τόση ελπίδα κι αγριότητα στο Champions
League για να σώσει τη
σεζόν, που καθώς πέφτει οι συνέπειες μπορεί να’ναι ιστορικές.
