Νίκη για να μάθουν και να προβληματιστούν. Όχι τόσο για να
σταθούν στο τελικό αποτέλεσμα, όσο σημαντικό κι αν είναι, αλλά στη διάρκεια του
παιχνιδιού. Θα κάνει μεγάλο λάθος ο Ζιντάν αν δεν ανακεφαλαιώσει με τους παίκτες
του και δεν τους προβάλει, τουλάχιστον, ένα απόσπασμα του αγώνα. Πάνω απ’όλα ό,
τι έχει σχέση με την αμυντική ισορροπία. Καταστροφική.
Η Ρόμα έφυγε μ'άδεια χέρια. Δεν σκόραρε, αλλά είχε έξι, μισή
ντουζίνα! ευκαιρίες. Όσες και η Μαδρίτη στην άλλη περιοχή. Αλλά το πρώτο
ξεχωρίζει πολύ περισσότερο απ’το δεύτερο. Δεν υπάρχει αγώνας, πρακτικά, στον
οποίο οι λευκοί δεν δημιουργούν αυτές τις ευκαιρίες στην περιοχή του αντιπάλου.
Είναι πιο συγκλονιστικό κι επικίνδυνο για τα λευκά
συμφέροντα του μέλλοντος, το ότι ο Keylor Navas ήταν ο καλύτερος παίκτης της
ομάδας του, απ’το ότι ο Szczesny ήταν αυτός της δικής του. Και πολύ περισσότερο
αν λάβει κανείς υπόψη το γεγονός ότι εκτός απ’τις αποκρούσεις του Κοσταρικανού,
οι Ρωμαίοι επιθετικοί, ειδικά ο Salah, έχασαν βροντερές ευκαιρίες, που προκλήθηκαν
εν μέρει απ’την άθλια αμυντική απόδοση που είχε η Ρεάλ Μαδρίτης στον αγώνα απ’το
πρώτο μέχρι το τελευταίο λεπτό.
Η διαρροή προήλθε απ’την πλευρά του Μαρσέλο. Δεν είναι η
πρώτη ούτε η τελευταία φορά. Φοβάμαι. Κάποιος πρέπει να εξηγήσει στον
Βραζιλιάνο ότι η επιθετική του ανάπτυξη είναι θαυμάσια. Ότι τα κοντρόλ του, οι
πάσες του, οι προσποιήσεις του, τα κοψίματά του, οι απειλές του, οι ντρίμπλες του...
ακόμα και τα σουτ του όταν είναι καλοζυγισμένα είναι galácticos. Αλλά δεν
μπορεί να αδιαφορεί για την άμυνα με το θράσος που το κάνει. Καθαρή τεμπελιά.
Και πολύ λιγότερο όταν αντιμετωπίζει έναν εξτρέμ με μια διαβολεμένη
ταχύτητα που τον κάνει να ξεφεύγει, που δεν ακολουθείται, πέφτοντας στην παγίδα
να παραμένει, πιάνοντάς τον ξανά και ξανά στην πλάτη. Είναι σφάλμα του Marcelo
και του προπονητή που του το επιτρέπει και δεν παρεμβαίνει.
Θα’πρεπε να’σαι στις κερκίδες για να δεις, όχι λιγότερο από
μια ντουζίνα φορές, τον Αιγύπτιο να ξεκίνα, με τον Marcelo στο άλλο γήπεδο κι όχι
πολύ ανήσυχο, είναι η αλήθεια, στο ν’ανακτήσει τη θέση του. Γύριζε στο ρελαντί.
Μόνο τον James θα κέρδιζε σε μια διαδρομή επιστροφής μ’αυτήν την ταχύτητα.
Αν δέχεστε τον Marcelo όπως είναι και τον αφήσετε περισσότερο
να επιτίθεται παρά ν’αμύνεται, είναι υποχρέωση του τεχνικού να παρέχει μια
φόρμουλα για την πρόληψη του τακτικού χάους που προκαλεί. Δεν είναι περίπλοκο.
Στο πρώτο σκέλος της Ρώμης, συνέβη το ίδιο και ήταν ο Sergio Ramos, που τραβήχτηκε
στο πλάι απροκάλυπτα για να κλείσει τα κενά. Με τον Dzeko ως πολιορκητικό κριό,
ο στόπερ δεν μπορούσε να τραβηχτεί τόσο στο πλάι.
Καθαρό ρίσκο. Ούτε κι ο Kroos, αριστερό 8άρι, αυτός που θα
μπορούσε πιο φυσικά να καλύψει την περιοχή του Μαρσέλο, ήταν στο καθήκον. Στην
πραγματικότητα, αυτός ήταν ο πιο επιθετικός μέσος της ομάδας κι έπαιζε στο ίδιο
ύψος με τον Μαρσέλο.
Μόνο ο Casemiro, ο οποίος έπρεπε να’ρχεται απ’το κέντρο,
φρόντιζε να δίνει τις καλύψεις και τις βοήθειες στον συμπατριώτη του, αλλά δεν
έφτανε πάντα έγκαιρα. Ένα θέμα, της κάλυψης της πλάτης του Marcelo, τόσο σε εκκρεμότητα
όσο κι ανησυχητικό.
Υπενθυμίζεται και το πρόσφατο άρθρο του ίδιου για τον Marcelo:


