Ο εξαιρετικά επιθετικός ρόλος του, προκαλεί μια προφανή
αμυντική ανισορροπία
Οι πιο παραδοσιακοί ανάμεσα στους madridistas, χωρίς ν’αναφέρουμε τους ουδέτερους,
στραβομουτσουνιάζουν. Για αυτούς, η άμυνα, πέρα απ’οτιδήποτε άλλο, πρέπει
να’χει ως πρώτο στόχο της την άμυνα. Σ’αυτήν την προϋπόθεση, που πρέπει πάντα
να εκπληρώνεται και να μην παραμελούνται τα καθήκοντά της, μπορούν να
στριμωχτούν κι άλλες ανάγκες.
Στην περίπτωση του Marcelo αναβιώνει η παλιά διαμάχη. Στις
πρόσφατες αναμετρήσεις, και ιδιαίτερα απ’την άφιξη του Ζιντάν μετά, η επιρροή
του στο επιθετικό παιχνίδι της ομάδας του αποδεικνύεται εξαιρετική. Περνάει
τόσο χρόνο, ή περισσότερο, στο αντίπαλο μισό στην φάση της επίθεσης σα να’τανε
το δικό του, στην άμυνα.
Πιο περιεκτικός με τον Μπενίτεθ, ο οποίος δεν δίνει τόση ελευθερία
στους μπακ, ο Marcelo έχει μετατραπεί σ’αυτό που θα πρέπει να’ναι μια περιστασιακή
περιπέτεια σε μια σκληρή συνήθεια. Μια θεωρία που εκτιμάται ιδιαίτερα απ’τους
προπονητές που λένε ότι οι μπακ θα πρέπει να ανεβαίνουν στην επίθεση για να
αιφνιδιάζουν, όχι από συνήθεια. Θα πρέπει να έρχονται, όχι να βρίσκονται εκεί.
Κι αυτή, δεν είναι η περίπτωση. Όταν το παιχνίδι έχει κολλήσει υπό την πίεση των
αντιπάλων, η πρώτη λύση είναι να ψάξουν τον Marcelo έτσι ώστε αυτός, με ατομικές
ενέργειες, να φέρει την ομάδα στο αντίπαλο μισό.
Η Μαδρίτη φορτώνει όλο και περισσότερο το παιχνίδι απ’την
μπάντα του και η ξεκάθαρη φιγούρα του εμφανίζεται για όλους τους δρόμους. Μόλις
απελευθερωθεί, ντουμπλάρει τον Cristiano κι εκμεταλλεύεται τους χώρους που αφήνουν
οι διαγώνιες κινήσεις του, καθώς μπαίνει στον διάδρομο του «10» κι εγκαθίσταται
στην αντίπαλη περιοχή για να εκτελέσει. Δεν είναι δύσκολο, ακόμη και να τον δούμε
κοντά στο σημείο του πέναλτι.
Τις καλύψεις, οι στόπερ
Η επιθετική του απληστία αποφέρει κίνδυνους και σχεδόν σε
όλα τα παιχνίδια αναδεικνύονται σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό. Είναι κάτι
προφανές το ότι οι αντίπαλοι γνωρίζουν την κατάσταση και οι προπονητές τους
αναζητούν τρόπους να εκμεταλλευτούν αυτούς τους χώρους που αφήνει πίσω του.
Υπάρχουν πολλά μέτρα. Τόσα, που παρά το ότι ο συνήθως Βραζιλιάνος
έχει μια καλή επιστροφή, σχεδόν πάντα χρειάζεται την κάλυψη ή την επιτήρηση
ενός συμπαίκτη που θα αναλάβει τον τομέα του.
Στην Ρεάλ Μαδρίτης, τώρα, τις καλύψεις στους μπακ, όταν ανεβαίνουν
στην επίθεση, δεν τις κάνουν οι μέσοι (Modric και Kovacic / Isco) όπως σ’άλλες
ομάδες, αλλά οι στόπερ (Varane/Pepe και Sergio Ramos) και η σύγκλισή τους μέχρι
τις πλευρές, προκαλεί επίσης κενά που δημιουργούνται στους φυσικούς τομείς
επιρροής τους. Αυτές οι ανισορροπίες δεν έχουν επιλυθεί ακόμη και δεν είναι παράξενο
να βλέπουμε την ομάδα ν’αμύνεται άσχημα, όταν βρίσκεται σε πλήρη επίθεση.
Οι ανταποκρίσεις των αντιπάλων
Δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο απ’το να εξετάσουμε τα
τελευταία παιχνίδια για να κατανοήσουμε την κατάσταση. Η αντιμετώπιση των
αντιπάλων διαφέρει. Υπάρχουν εκείνοι που τοποθετούν ένα συγκεκριμένο παίκτη στην
άμυνα για να σταματήσει τον Μαρσέλο.
Υπάρχει κι άλλο αντίδοτο: να βάλεις σ’αυτήν την πλευρά ένα
γρήγορο εξτρέμ που θα τον κυνηγάει μερικές φορές στις επιθετικές του περιπλανήσεις,
αλλά σε άλλες, θα παραμένει ψηλά περιμένοντας ένα κλέψιμο της ομάδας του έτσι
ώστε να το εκμεταλλευτεί όντας μόνος του με πολλά μέτρα μπροστά του.
Ο Sandoval, μέχρι την Δευτέρα τεχνικός της Γρανάδας, έβαλε τον
Success, μια αστραπή, σ’εκείνη την πλευρά κι ο Marcelo υπέφερε περισσότερο από
ποτέ. Δεν απέδιδε στα πήγαινε έλα και ήταν αργά όταν επέστρεφε στην περιοχή
του.
Ο Spalletti στον αγώνα του Olímpico, έκανε λίγο πολύ το
ίδιο. Έβαλε σ’αυτήν την πλευρά τον Salah, αριστεροπόδαρο, να παίξει με το
ανάποδο πόδι, τον πιο γρήγορο παίκτη του, και καθώς ο ίδιος είχε φορτώσει καλά τη
μεσαία γραμμή, το έπαιξε κορώνα γράμματα. Αν ο Marcelo μου κάνει ζημιά στην
επίθεση, γιατί μπορεί να προκαλέσει υπεροχή και τη πιθανότητα των δύο μ’έναν μπροστά
στον Florenzi, γυρίζω πίσω τον Salah, ο οποίος έχει μείνει μόνος.
Άργησε η Μαδρίτη να καταλάβει την κατάσταση και μετά από
τρεις κούρσες του Αιγύπτιου με προφανή κίνδυνο, ο Sergio Ramos κινήθηκε προς
την αριστερή πλευρά τόσο όταν η ομάδα είχε την μπάλα (επιτήρηση), όσο κι όταν την
είχε ο αντίπαλος (κάλυψη) για να φρενάρει την διαρροή νερού. Ο Kroos ήταν
επίσης περισσότερο σε αναμονή από’κείνη την πλευρά παρά απ’την αντίθετη.
Τέλος, ο Javi Gracia την Κυριακή, επίσης, έθεσε το ζήτημα. Ο
Juanpi δεν κυνηγούσε πάντα τον Μαρσέλο, τον οποίο περίμενε στην θέση του στο δεξί
μπακ, ο Rosales. Έτσι, όταν η Μάλαγα ανακτούσε, έψαχνε γρήγορα τον Juanpi, για
να προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί το ότι Μαρσέλο ήταν προωθημένος.
Αυτές οι πραγματικές καταστάσεις δείχνουν ότι ο Ζιντάν δεν
έχει ακόμα λύσει το ζήτημα και η ομάδα του δέχεται περισσότερα γκολ. Ο Marcelo
λάμπει κάθε μέρα περισσότερο στην επίθεση. Είναι περισσότερο επιθετικός παρά
αμυντικός: ντριμπλάρει, σεντράρει, εκτελεί, κάνει προσποιήσεις, σκριν, τακουνάκια...
Αμυντικά η ανισορροπία είναι πραγματική. Στην πράξη, η
Μαδρίτη αμύνεται μόνο με τους δύο στόπερ της. Ο Carvajal, απ’την άλλη πλευρά, αν
και κάνει πιο μετρημένες προωθήσεις, βρίσκεται επίσης πολλές φορές στο αντίπαλο
μισό και οι δύο του κέντρου απομένουν σ’ανοιχτό γήπεδο για να καλύψουν όλο το
πλάτος του γηπέδου.


