Με την Βαλένθια κατέκτησε σημαντικούς τίτλους
Ο Rafa Benitez,
επιστρέφει στη Βαλένθια (Κυριακή, 21:30), μέρος που κατέκτησε κι όπου δοξάστηκε.
Εκεί οι παίκτες του τον ονόμασαν «El Diego», ενώ το Mestalla τον θεωρούσε
Θεό
Σε λίγα μέρη μπόρεσε να βρει την αγάπη που δεν του δίνουν οι
κερκίδες του Santiago Bernabeu.
Η Ρεάλ Μαδρίτης επισκέπτεται την Βαλένθια την Κυριακή (21:30) κι ο Ράφα
Μπενίτεθ -έχοντας σώσει ένα match ball ενάντια στη Real Sociedad- πάει στο Mestalla ήσυχος,
γνωρίζοντας ότι η παρουσία του εκεί θα περιβληθεί από στοργή. Στοργή που
κέρδισε στα τρία χρόνια (Ιούνιος 2001 - Ιούνιος 2004), στα οποία η ομάδα των
Λεβαντίνων κέρδισε δύο τίτλους πρωταθλήματος και έναν κυπέλλου UEFA. Λίγοι είχαν προβλέψει
τόσο μεγάλη επιτυχία σ’ένα σύλλογο τόσο συγκλονισμένο, στον οποίο οι
διακυμάνσεις είναι σταθερές. Όταν ο Javier Subirats, ο τότε αθλητικός διευθυντής του συλλόγου, πήρε το ρίσκο
με τον Madrileño προπονητή, γύρω του, περισσότεροι από ένας διοικητικοί
στραβομουτσούνιασαν. Ο σύμβουλος Marcelo Safont έφτασε να
πει ότι «τον μόνο Μπενίτεθ που ξέρω είναι ο ταυρομάχος», υποτιμητικό σχόλιο που
έπρεπε να καταπιεί με την πάροδο του χρόνου. Ενώ στη Μαδρίτη μόλις που έχει λόγους
για να χαμογελά, στη Βαλένθια θα αναβιώσει για λίγες ώρες το συγκινησιακό πνεύμα.
Οι προσωπικές σχέσεις, όπως συμβαίνει και στη Ρεάλ Μαδρίτης,
με τους παίκτες της Βαλένθια, δεν ήταν ιδιαίτερα τρυφερές, αλλά ο Ράφα Μπενίτεθ,
ως προπονητής, κατάφερε να κάνει τα στρατεύματά του να δεχτούν τις εντολές που
επέβαλε. Κάτι που δεν έχει συμβεί με το σημερινό του ρόστερ. Σε αποδυτήρια
χωρίς μιντιακά αστέρια, ο τεχνικός πέτυχε οι παίκτες να πιστέψουν σ’αυτόν, στη
μέθοδό του και στην αντίληψή του για το ποδόσφαιρο. Είχε διάφορες προστριβές με
σημαντικούς παίκτες, -με τον Salva Ballesta ήρθαν σχεδόν στα χέρια- που πέρασαν στα ψιλά, καθώς μέτρησαν
τα καλά αποτελέσματα που έφερε. Ως πρόσωπο δεν ήταν ποτέ ένας τύπος πολύ
αγαπητός, αλλά ως προπονητής ήταν πολύ εκτιμώμενος. Εκεί μπορούσε να πει
ανοιχτά αυτό που πίστευε για τους παίκτες του -«έχουμε δύο μήνες για να σιωπήσουν»,
είπε τον Απρίλιο του 2003-, ενώ τώρα, αν το κάνει θα κάψει το Bernabeu και γι’αυτό σιωπά. Από τότε, το
Mestalla δεν ξέχασε ποτέ τον Μπενίτεθ.
Με την προοπτική που δίνει το πέρασμα του χρόνου, εκείνοι οι
παίκτες οι οποίοι τον είχαν ως επικεφαλής, εκτίμησαν την προοπτική στο μέτρο
της δουλειάς που έκανε ο Ράφα Μπενίτεθ. Κατά τη διάρκεια αυτών των τριών ετών
υπήρξαν συγκρούσεις, σκυθρωπά πρόσωπα από κάποιους και κακές χειρονομίες από
άλλους, αλλά ο χρόνος έβαλε τα πάντα στη σωστή τους θέση. Έτσι παραδέχονται, δημόσια
και ιδιωτικά πολλοί εξ αυτών -αν όχι η συντριπτική πλειοψηφία-, κατά βάθος
ευγνώμονες γιατί κάτω απ’τις εντολές του σημερινού προπονητή της Ρεάλ Μαδρίτης δοξάστηκαν,
κέρδισαν τίτλους και γέμισαν τις τσέπες τους, γιατί η επανεκτίμηση όλων τους
στην αγορά του ποδοσφαίρου ήταν εξαιρετική. Η Βαλένθια έπρεπε να ξηλωθεί σε
περισσότερες από μία περιπτώσεις, δεδομένου ότι οι προσφορές για πολλούς εξ
αυτών έφταναν ως χιονοστιβάδα στα γραφεία συλλόγου.
Η τακτική
Κατά το πρώτο έτος του, έσωσε το κεφάλι του στη Βαρκελώνη
από τύχη. Η Βαλένθια έχανε στο ημίχρονο, στο ματς εναντίον της Εσπανιόλ, με
2-0 και τότε κλήθηκε ένας αναπληρωματικός για ν’αλλάξει την κατάσταση. Ο Μίστα μπήκε στη θέση του Αιμάρ και η Βαλένθια έπαιξε με τρεις επιθετικούς. Δύο γκολ
του Rufete κι ένα του Ilie φρέναραν την απομάκρυνση του Rafa Benitez. Από εκείνη τη νύχτα,
όλα γύρισαν. Τη 17 αγωνιστική η ομάδα ήταν στην όγδοη θέση, αλλά ο προπονητής
σκέφτονταν ότι μετά απ’αυτή τη νίκη, θ’αλλάξουν όλα ριζικά. Ο προπονητής μίλησε
για την κατάκτηση του τίτλου, όταν η κορυφή του πίνακα ήταν πολύ μακριά και οι
παραπλανημένοι παίκτες δεν τον πίστεψαν. Επτά αγωνιστικές αργότερα, η Βαλένθια
ήταν πρωτοπόρος της Primera και τη 37η αγωνιστική, στο Rosaleda, κέρδισε το
πρωτάθλημα 31 χρόνια μετά.
«Το Δέκα», όπως έχουν ονομάσει οι παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης
(είναι ο δέκατος προπονητής στις δύο θητείες του Φλορεντίνο) -έχει κι άλλα επίθετα-,
τον Rafa Benitez,
σύμφωνα με τη Marca
πριν από λίγες μέρες. Στη Βαλένθια συνέβη κάτι πολύ παρόμοιο. Εκείνοι οι παίκτες
του έδωσαν σύντομα το παρατσούκλι «Ελ Ντιέγκο» για τον τρόπο του -«είναι αυτός
που ξέρει τα πάντα», έλεγαν πάντα οι μαθητές του- που δεν έχει πιάσει στα λευκά
αποδυτήρια. Εκείνη η νικηφόρα ομάδα, είχε αρκετούς Αργεντινούς που βάφτισαν τον
προπονητή κάνοντας έναν παραλληλισμό με τον Μαραντόνα. Αλλά το γεγονός είναι
ότι, αφήνοντας κατά μέρος τις προσωπικές σχέσεις, τομέα στον οποίο ποτέ δεν διακρίθηκε
ο τεχνικός, η τακτική δουλειά του διαπότισε τη Βαλένθια. "Θεαματικός κι
εξαιρετικός", σύμφωνα με όσους τον ζούσαν. Κάποιος παίκτης, εκφράζοντας το
γενικό συναίσθημα, είπε ιδιωτικά σε μεταγενέστερο στάδιο ότι ήταν τόσο επιτυχημένη
η εποχή που «όταν προηγούμασταν στο σκορ, ξέραμε ότι θα κερδίσουμε αν και παίζαμε
μια εβδομάδα».
Κάθε λεπτομέρεια ήταν τέλεια ελεγχόμενη απ’τον madrileño προπονητή.
Από μια αυστηρή κι ελεγχόμενη διατροφή μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια του κάθε
παίκτη της αντίπαλης ομάδας. «Από άποψη τακτικής ήταν θεϊκός» αναφώνησε κάποιος
παίκτης που έζησε υπό τις εντολές του τις καλύτερες στιγμές της καριέρας του. Τα
rotations, αυτά που δεν
μπορεί να επιβάλει στην Ρεάλ Μαδρίτης για προφανείς λόγους -απ’τα επίσημα
εποπτεύονται τα πάντα-, ήταν επίσης καθοριστικά για την κατανόηση της επιτυχίας
αυτής της ιστορικής Βαλένθιας. Έφτασε στην τελειότητα. Η προετοιμασία στην φυσική
κατάσταση, με υπεύθυνο τον Pako Ayestaran,
-με τον οποίο ο Rafa Benitez
δεν είχε καλή κατάληξη-, είχε επίσης πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο στρατηγός σχεδίασε μια
ομάδα με κεφαλαία γράμματα. Αυτό που δεν έχει καταφέρει, -μάλλον το αντίθετο-,
με μια Μαδρίτη με περισσότερες και καλύτερες δυνατότητες.
