Ορκίζομαι δεν ήθελα να γράψω αυτό το blog. Γιατί το ζήτημα
της Ρεάλ Μαδρίτης ήδη κούρασε και θα ήταν πολύ πιο ωραίο να γραφώ για τον αθλητισμό.
Αλλά κάποιες φορές οι συνθήκες σε παρασύρουν: το θέμα της Κάντιθ, τα άρθρα 41
και 112, οι συνήγοροι και άλλοι, θα συζητιούνται για λίγο μέχρι την απόφαση του
TAS. Και τότε θα δούμε
αν η Ρεάλ Μαδρίτης έχει κουραστεί να διακηρύσσει την ίδια της την γκάφα, αν
αποφασίσει να πάει στα τακτικά δικαστήρια ή στο Δικαστήριο του Στρασβούργου, ή
αν δικαιωθεί και αυξηθεί ή όχι, το γκρουπ εκείνων που θεωρούν το ποδόσφαιρο
περισσότερο ή λιγότερο διασκεδαστικό τσίρκο. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σας
δώσω το λόγο, θυμηθείτε την περίπτωση του OJ Simpson μεταξύ άλλων, κι ότι μια
καλή ομάδα δικηγόρων μπορεί να κάνει θαύματα.
(Παρέκκλιση: Ξέρω ότι κάποιοι που θα διαβάσουν αυτό το
κείμενο, θα με κατηγορήσουν σα να έχω κάνει φόνο. Όχι: τοποθετούμαι απλώς για
ν’αντιμετωπίσω μια περιβόητη δικαστική υπόθεση κατά την οποία η απόφαση ήταν
αντίθετη με τα αποδεικτικά στοιχεία. Ελάτε, ως τέτοιον με κατηγορήσατε κι όταν
αποκάλεσα ναζιστική τη Μαδρίτη, συγκρίνοντας τις ομιλίες του Μουρίνιο με του
Μουσολίνι. Πλέον είναι έθιμο).
Ελπίζω, λοιπόν, και πάλι ότι αυτό το blog θα’ναι σύντομο.
Πρώτον, επισημαίνω ότι ο Florentino Perez επέστρεψε, γλιστρώντας, να ισχυριστεί
και πάλι ότι η Ρεάλ Μαδρίτης δεν υπέπεσε σε λανθασμένη 11άδα. Το διέπραξε. Άλλο
πράγμα είναι ότι ο δικαστής δεν θα πρέπει να την τιμωρήσει. Δεύτερον, το ότι ερωτάται
ο προπονητής που δεν θυμάται σα να ήξερε ποιος είναι υπεύθυνος στο σύλλογο για
το θέμα των ποινών. Σημείωσε ότι ένα πρόσωπο λαμβάνει τις επικοινωνίες και τις
διανέμει στα τμήματα. Ένας άλλος είπε ότι πιστεύει ότι η γραμματεία λαμβάνει
εγκυκλίους κι έγγραφα. Ο Λουίς Ενρίκε μ’έκανε να γελάσω, όταν είπε ότι υπεύθυνοι
είναι όλοι, που είναι το ίδιο με το να λέμε ότι δεν φταίει κανείς- με τα μάτια
των barcelonistas- αλλά στην περίπτωσή του, ίσως να επρόκειτο για σαρκασμό. Θα
περίμενε κανείς ότι η Ρεάλ Μαδρίτης, σαν σούπερ ομάδα της αριστείας, θα’χε ένα
εξαιρετικά αποτελεσματικό και μεγαλοεπαναστατικό σύστημα, αλλά δεν φαίνεται να
το’χει. Ή δεν λειτούργησε.
Δεν αποκλείω ότι η Ρεάλ Μαδρίτης μπορεί δικαιωθεί, γιατί τα
σχέδια των δικαστηρίων και των δικηγόρων είναι μυστήρια, επαναλαμβάνω, κι επιπλέον
κανείς δεν ενδιαφέρεται να δει το λευκό club έξω απ’το Κύπελλο τόσο σύντομα.
Όμως, η απόδειξη είναι ότι το ολίσθημα με τον Cheryshev είναι πολυτελές. Ναι,
κανείς δεν τους το’πε, αλλά κάποιος, στην αθωότητά του, θα μπορούσε να περιμένει
ότι, ένα σύλλογος σοβαρός κι εξαιρετικός, διαβάζει τις δημόσιες ανακοινώσεις
της Ισπανικής Ομοσπονδίας, για τους διαγωνισμούς της, στους οποίους παίζει κι
ως εκ τούτου είναι δουλειά του.
Κι επίσης εκπληκτικό ότι μια Ομοσπονδία άριστη και τα κλαμπ του
καλύτερου πρωταθλήματος του κόσμου συνεχίζουν να διαχειρίζονται τις υποθέσεις
τους μέσω FAX, το οποίο μου λέει ότι τα έγγραφα πρέπει να τα μεταφέρει ένα
άτομο στο χέρι, και το βλέπω πιο λογικό. Αναρωτιέμαι αν θα ήταν πιο λογικό να
εκχωρήσουν έναν κωδικό σε κάθε παίκτη, να αποθηκεύουν όλα τα περιστατικά των
κυρώσεων και περισσότερα, κι αυτά να’ναι διαθέσιμα στον διαιτητή για να «τινάζεται»
όταν θα συμπεριλάβει τον παίκτη στο ηλεκτρονικό αρχείο. Αλλά εξακολουθεί να’ναι
πολύ προηγμένη τεχνολογία. Ή να κοστίζει χρήματα. Αλλά έτσι κι αλλιώς: είναι
υποθέσεις. Αυτό που συνέβη είναι ένα γεγονός.
Το γεγονός είναι ότι η Ρεάλ Μαδρίτης της Αριστείας τους
τελευταίους μήνες τα πάει έτσι κι έτσι: Ήδη είχαν μπλοκάρει το φαξ ξανά όταν
θα’πρεπε να φέρουν De Gea και να στείλουν τον Keylor. Ο Μπενζεμά βρίσκεται
περισσότερο στις σελίδες των εξελίξεων απ’ότι στις αθλητικές. Ο Κασίγιας έφυγε
χωρίς το κοινό να τον αποθεώσει, με απόφαση του συλλόγου. Βρέχει μυϊκούς
τραυματισμούς. Το κοινό δεν ζητά τον Ζιντάν για τον πάγκο. Ο Florentino, για να
πάρει ένα Aló Presidente στον προγραμματισμό του RMTV ... Ο σύλλογος κρύβεται
σ’ένα γενικό διωγμό, με επικεφαλής τον Τύπο κι εν τω μεταξύ, δεν κερδίζει
τίποτα. Ο madridismo είναι απελπισμένος, ακόμη και οι πιο φανατικοί φαίνονται
αποπροσανατολισμένοι κι εν τω μεταξύ η μισή Ισπανία, antimadridista, διακατέχεται
από πλατιά χαμόγελα. Στην πραγματικότητα, σήμερα υπάρχει ένα θεματικό πάρκο του
antimadridismo κι αυτό είναι… η Ρεάλ Μαδρίτης. Η αλήθεια είναι ότι αν διαβάσει την
επίσημη ομιλία της Δευτέρας Παρουσίας και την αντιμετωπίσει με πραγματικότητα,
εκεί θα υπάρξει αμηχανία.
Σε μένα η σημερινή Ρεάλ Μαδρίτης θυμίζει μια άλλη Barcelona,
της δεκαετίας του 70 και των αρχών του 80, του José Luis Núñez, επίσης
εγκατεστημένου στην μόνιμη εκδίωξη, ενώ οι τίτλοι πετούσαν. Κι ο τετραγωνισμός
του κύκλου: ενώ η Μαδρίτη μονοπωλεί τα εξώφυλλα με τις αρνητικές ειδήσεις,
αυτές που έρχονται απ’την άλλη πλευρά παραμένουν αρκετά σε δεύτερο πλάνο,
όπως ότι ο Mascherano έχει συμφωνήσει σε ένα έτος φυλάκισης για εξαπάτηση 1.5 εκατομμυρίου
απ’το Υπουργείο Οικονομικών, ως τελευταίο κεφάλαιο σε μια μακρά σειρά
φορολογικών περιπετειών που αυτές, βέβαια, χαρακτηρίζουν επίσης το Μαύρο Χέρι. Και
βέβαια ενώ βρίσκονται υπό απαγόρευση μεταγραφών απ’τη FIFA, προσθέτουν τον ένα
τίτλο μετά τον άλλο...
Κι αυτή, είναι ήδη η γνώμη μου, είναι η διαφορά ανάμεσα
σ’ένα σύλλογο που ξέρει τι κάνει στο γήπεδο -απ’τον καιρός ενός Κρόιφ, ο οποίος
παρεμπιπτόντως ήταν σ’ένα ματς το οποίο σταμάτησε μπροστά στη συναρμολόγηση της
«Dream Team»-, και σ’ένα άλλο που σχεδιάστηκε στο έλεος αυτού που υποτίθεται
ότι είναι η δημόσια εικόνα. Το οποίο είναι αλήθεια, ήδη φαίνεται αυτήν την ώρα.
Υ.Γ.: Αναρωτιέμαι μερικές φορές. Τι θα έκανε ο Μπερναμπέου;
Κατά τη γνώμη μου, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο το 1963, για παράδειγμα, και υπό το
φως του θρύλου -ναι, είναι αλήθεια ότι ένα μεγάλο μέρος απ’τα στελέχη της RFEF
ήταν της Μαδρίτης-, η Κάντιθ δεν θα έκανε καταγγελία: ο Benzema θα’παιζε μαζί
τους στο δεύτερο ματς και στο υπόλοιπο της σεζόν. Στη συνέχεια θα πήγαιναν
σ’αυτούς οι Danilo και Casemiro και η Μαδρίτη θα’παιζε δωρεάν για 10 χρόνια στο
Carranza. Μετά την επιστροφή στη Μαδρίτη, όμως, οι όρκοι του Δον Σαντιάγο θα
ακούγονταν στις Τέσσερις Οδούς. Ήταν διαφορετικές χρονικές στιγμές, ξεκάθαρα.
