Μπορεί να’ναι ότι αυτή τη φορά οι παίκτες της Ρεάλ Μαδρίτης στοχεύουν πιο ψηλά. Ίσως έχουν συνειδητοποιήσει ότι με αυτόν τον πρόεδρο τον αθλητικό πρότζεκτ του καλύτερου club του εικοστού αιώνα είναι ανύπαρκτο
Στο ποδόσφαιρο υπάρχουν πολλά ταμπού. Κι αστικοί μύθοι. Και
μυστικά των αποδυτηρίων που μετά από χρόνια στα οποία τα διατήρησαν σ’ένα
θησαυροφυλάκιο υψίστης ασφάλειας τα υπολόγισαν με ευχαρίστηση. Υπάρχουν εκεί ως
εγγυήσεις σε τρίτους. Παρά το γεγονός ότι αναγνωρίζονται μόνο χρόνια μετά τη
νίκη. Και υπάρχει επίσης αυτός ο τρόπος του να ενωθούν για να διώξουν στη μέση,
αυτόν τον προπονητή που κακομεταχειρίζεται το σύνολο του ρόστερ, επειδή οι
αναπληρωματικοί σχεδόν πάντα σκίζονται για τον τεχνικό, αλλά όταν ακόμη κι
εκείνοι που παίζουν δεν τον υποστηρίζουν, συνήθως η απόλυση περιμένει στη
γωνία. Όπως συνέβη με τον Μουρίνιο στην Τσέλσι.
Στην Ρεάλ Μαδρίτης έχει δοθεί η αίσθηση ότι οι παίκτες δεν
είχαν διάθεση σε κάποιον αγώνα. Συγκεκριμένα, κατά το πρώτο ή το δεύτερο
ημίχρονο κάποιου αγώνα, έπαιξαν καλά το δεύτερο ή το πρώτο ημίχρονο αυτής της αναμέτρησης.
Οι ίδιοι οι παίκτες παραδέχτηκαν αμέσως μετά στους δημοσιογράφους στη μικτή
ζώνη, ότι δεν είχαν καλή νοοτροπία. Είναι αναπόφευκτη η σύνδεση της συμπεριφοράς
τους με τη σχέση τους με τον προπονητή. Και δόθηκε η αίσθηση ότι ο απώτερος
στόχος τους ήταν να προκαλέσουν την αποχώρηση του Ράφα Μπενίτεθ.
Στην περίπτωση της Μαδρίτης, αυτό μπορεί να ερμηνευθεί ως ότι
οι παίκτες πήγαν πιο πέρα. Υπάρχουν πολλές ομάδες που έχουν ενοχοποιήσει τον προπονητή
τους. Αλλά δεν θυμάμαι μια περίπτωση κατά την οποία οι παίκτες μπορεί να
ζήτησαν το κεφάλι του προέδρου. Κι αν στη Μαδρίτη ζητούν το κεφάλι του
Florentino; Επειδή οι οπαδοί δεν έχουν εκφράσει την αγανάκτησή τους μ’ένα
" Muñoz έξω!", που φώναξαν στον θρυλικό προπονητή της Μαδρίτης, αφού είχε
κερδίσει τα πάντα ως προπονητής (εννέα πρωταθλήματα, τρία Ευρωπαϊκά Κύπελλα,
δύο Κύπελλα κι ένα Διηπειρωτικό). Οι madridistas δεν είπαν ποτέ «Μπερναμπέου παραιτήσου!».
Τις προάλλες οι madridistas μετά την ήττα απ’την Μπαρτσελόνα δεν είπαν «Μπενίτεθ
έξω!». Ξέσπασαν άμεσα μ’ένα "Florentino παραιτήσου!", στην ανάπαυλα
του Μαδρίτη-Barça. Κι αυτό επαναλήφθηκε αργότερα με τη Μάλμε στο Champions
League μετά τη σύνδεση απ’τον πρόεδρο, των αποδοκιμασιών με τους ultra sur,
στην δημόσια εμφάνιση που έκανε για να στηρίξει τον προπονητή.
Γι 'αυτό μπορεί να’ναι ότι αυτή τη φορά οι παίκτες στοχεύουν
πιο ψηλά. Ίσως έχουν συνειδητοποιήσει ότι με τον Florentino το αθλητικό
πρότζεκτ του καλύτερου club του εικοστού αιώνα είναι ανύπαρκτο. Οι κινήσεις του
προέδρου είναι εκπληκτικές. Ο σύμβουλός του, ο οποίος ήταν ο ίδιος μ’αυτός του
Θαπατέρο και σχεδόν βύθισε την Ισπανία και τη Ρεάλ Μαδρίτης, έχει βγάλει τα
τεθωρακισμένα κατά του Jose Ángel Sánchez, ανθρώπου κλειδί για τον οποίο η
Μαδρίτη συνεχίζει να χρεώνεται μ’ένα
παραφουσκωμένο λογαριασμό και λειτουργεί ελάχιστα. Το χρήσει τον Γενικό
Διευθυντή αποδιοπομπαίο τράγο, είναι ένα άλλο στρατηγικό λάθος, διότι είναι μια
ασπίδα άγνωστη στα περισσότερα μέλη επειδή εργάζονταν πάντα έξω απ’τα φώτα της
δημοσιότητας. Είναι σίγουρο το ότι ο πρόεδρος αγνοεί τις κινήσεις του τοξικού σύμβουλού
του σ’αυτή την περίπτωση κι αυτό έχει ενεργήσει για λογαριασμό του, για να
«βοηθήσει».
Ο Florentino,
εν τω μεταξύ, δεν τον υπαινίσσεται. Πόσο καλά παρέμεινε, αναγνωρίζοντας το λάθος
στην χρησιμοποίηση του Cheryshev! Αλλά, έτσι έχουν τα πράγματα. Βλέπει παντού
συνωμοσίες. Και είναι αλήθεια ότι μεταξύ των Barca και Ατλέτικο υπάρχει μια
εκστρατεία έτσι ώστε ο Florentino να μην εγκαταλείψει ποτέ την προεδρία της
Μαδρίτης και να γίνει ισόβιος πρόεδρος. Επειδή ποτέ δεν ήταν καλύτερη η
Ατλέτικο και η Μπάρτσα απ’ότι με τον Florentino πρόεδρο. Η αλήθεια είναι ότι
όταν περιφρονείς το ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο θα στο ανταποδώσει. Ίσως αυτή τη
φορά οι παίκτες στοχεύουν στον πρόεδρο κι όχι στον προπονητή. Ίσως οι παίκτες
θα ήθελαν ένα κλαμπ όπου αναπνέει το ποδόσφαιρο κι όλα περιστρέφονται γύρω
απ’τη μπάλα. Όπως στη Barça. Όπως στην Ατλέτικο. Όπως στη Μπάγερν Μονάχου. Τους
τρεις ιστορικούς αντιπάλους της Ρεάλ Μαδρίτης, οι οποίοι, παρεμπιπτόντως, κατά
το τελευταίο έτος του Μουρίνιο ως προπονητή της Μαδρίτης, κατέκτησαν, ο ένας το
Κύπελλο Ισπανίας, ο άλλος το πρωτάθλημα Ισπανίας κι άλλος το Τσάμπιονς Λιγκ,
κάτι που δεν είχε συμβεί ποτέ στην ιστορία. Στοιχεία για τους νοσταλγούς.
Υ.Γ.1 Σήμερα είναι το γεύμα της Ρεάλ Μαδρίτης με τα μέσα
ενημέρωσης. Η αποστασιοποίηση του συλλόγου απ’τη δημοσιογραφία ήταν μεγάλη στη
δεύτερη θητεία του Florentino ως πρόεδρος. Ένα βάναυσο στρατηγικό λάθος. Τόσο μεγάλη
ήταν η διακοπή των σχέσεων που προκλήθηκε απ’τον σύλλογο με προεδρική εντολή,
που πλέον δεν παρατίθεται γεύμα για να μην αναγκαστεί να κάτσει με τους
διευθυντές των «AS» και «Marca», και προσφέρει ένα κοκτέιλ. Θα είμαστε εκεί
γιατί το μεγαλείο της Μαδρίτης είναι πάνω απ’τους ανθρώπους που την διοικούν
περιστασιακά. Και η συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων στη Μαδρίτη είναι γοητευτικοί
άνθρωποι ...
Υ.Γ. 2. Καλές γιορτές σε όλους όσους φτάνουν μέχρι τέλος των
άρθρων αυτού του φόρουμ. Ευχαριστώ για την προσοχή σας κι εύχομαι το καλύτερο.
Υγεία, καλή υγεία για όλους.
