Ο Florentino Perez αντιστέκεται στο να λάβει την απόφαση να απολύσει τον Μπενίτεθ, αν και φοβάται ότι στο τέλος δεν θα του μείνει άλλη επιλογή, αν τα πράγματα συνεχίσουν σ’αυτήν την πορεία (της ήττας). Αλλά πριν τον χάσει από ασπίδα ενάντια στην οργή των οπαδών του, προτιμά να εξαντλήσει όλες τις επιλογές. Το πρώτο μέτρο θα’ναι να επικαλεστεί την ευθύνη των παικτών, ειδικά τον επαγγελματισμό τους και ιδιαίτερα την ηγετικότητα των Sergio Ramos και Κριστιάνο στ’αποδυτήρια.
Γιατί εκείνοι που παρέμειναν ιδιαίτερα υποδεικνυόμενοι με την απαθή στάση τους στο πρώτο ημίχρονο της Βιγιαρεάλ, ήταν οι παίκτες.
Όταν στα μέσα Μαΐου ο José Ángel Sánchez έπεισε για τον Μπενίτεθ εγκωμιάζοντας το τεχνικό του μοντέλο, ο Florentino πίστευε ότι έφερνε έναν προπονητή μεθοδικό, μοντέρνο, αυστηρό. Κάποιον που είχε αποκρυπτογραφήσει τα μυστικά του ποδοσφαίρου ανάμεσα στα πολλαπλά του δεδομένα, αρχεία κι εκθέσεις.
Στις 4 Οκτωβρίου, βλέποντας με θλίψη το τεμπέλικο παιχνίδι της ομάδας στο Calderon, ο πρόεδρος απογοητεύτηκε. Με ή χωρίς τα δεδομένα, ο Μπενίτεθ δεν είναι προπονητής για την Ρεάλ Μαδρίτης.
Και την Κυριακή, αφού τον άκουσε να δικαιολογεί μια ακόμα ήττα μέσα απ’τα στατιστικά με την άνεση και την διαβεβαίωση ότι "η ομάδα εξακολουθεί να κάνει τα περισσότερα σουτ για γκολ", κατάλαβε ότι ο προπονητής της Μαδρίτης έχει ένα μοντέλο, μια ομιλία κι έναν τρόπο εργασίας. Τον οποίο εφαρμόζει είτε στη Νάπολι, είτε στη Ρεάλ Μαδρίτης είτε στη Γουέστ Χαμ. Με τον Insigne όπως με τον Kroos. Με τον Χάμσικ όπως με τον Cristiano. Ένα μοντέλο που δεν λειτουργεί για μια μεγάλη ομάδα όπως η Μαδρίτη.
Ο Florentino αρχίζει να υποψιάζεται ότι για ένα ρόστερ, γεμάτο αστέρια όπως το δικό του, χρειάζεται περισσότερο κάποιος που δίνει κίνητρο παρά ένας προπονητής. Κάποιος με αρκετή συναισθηματική νοημοσύνη για να συντονίσει μια ομάδα εικοσάρηδων. Κι αυτό επιτυγχάνεται μόνο όταν είσαι νέος στην καρδιά ή έχοντας υπάρξει ποδοσφαιριστής στο παρελθόν. Ως εκ τούτου, πιστεύει ότι τ’αποδυτήρια θα σεβαστούν τον Ζιντάν.


