Παρόμοιο. Ούτε στο 2-6 δεν υπήρχε μια τέτοια απόσταση. Για
να μην πούμε πουθενά. Σε μια γωνία, μια ομάδα που ήξερε τι να κάνει, που ζήτησε
την μπάλα απ’την αρχή και είχε την κυκλοφορία ως ένα τρόπο ζωής. Στην άλλη, μια
ομάδα χαμένη, άσκοπη χωρίς σχέδιο και στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα να
προσπαθεί να απομακρύνει την μπάλα απ’την περιοχή του Keylor Navas για να
αποφύγει τον κίνδυνο. Δεν είχε άλλη λύση. Ανικανότητα. Πλήρης και απόλυτη. Αυτό
έδειξε ο Isco με την αποβολή του. Όχι, όχι δεν είναι λάθος. Η πρώτη ήταν η Μπαρτσελόνα
του Λουίς Ενρίκε και δεύτερη η Ρεάλ Μαδρίτης ενός ξεπερασμένου Μπενίτεθ, η οποία
δέχτηκε τέσσερα γκολ και θα μπορούσαν κάλλιστα να’ναι δέκα.
Ο προπονητής της Μαδρίτης δεν ήταν πιστός στις ιδέες του. Τις
εγκατέλειψε κι όταν γυρίζεις την πλάτη στις αρχές σου, συχνά αποτυγχάνεις. Ο
Μπενίτεθ έβαλε τους 11, απλά για να τους βάλει στο γήπεδο, χωρίς να τους κοουτσάρει
και χωρίς κοινή λογική. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Ο προπονητής της Μαδρίτης επέλεξε τους παίκτες με τα γαλόνια, με το βάρος και την πορφύρα για να καταφέρει
μια 11άδα, να μην κάνει τίποτα απέναντι σε μια Μπαρτσελόνα που άφησε τον Messi
στον πάγκο, σε μια διακήρυξη αρχών, ότι αν δεν είναι έτοιμος να παίξει, καλύτερα
να κάτσει στον πάγκο.
Η Ρεάλ Μαδρίτης είχε μόνο το επιχείρημα του Marcelo για να
βάλει σε μπελάδες τη Barca. Ο James εμφανίζονταν περιστασιακά, αλλά οι υπόλοιποι,
η εικόνα τους, εξαφανίστηκε μπροστά στην τεράστια υπεροχή της Μπαρτσελόνα,
ιδιαίτερα κατά το πρώτο ημίχρονο που κατέληξε με αποδοκιμασίες προς τον πάγκο, στα
επίσημα και στους παίκτες. Το 0-2 ήταν δικαιολογημένο και η κακή εικόνα το εξηγούσε.
Δεν ήταν για λιγότερα. Οι οπαδοί της Ρεάλ Μαδρίτης δεν αξίζουν μια τέτοια προσβολή.
Το δεύτερο μέρος άλλαξε πορεία μόνο στα πρώτα πέντε λεπτά, όσα
χρειάστηκε η Barcelona για να συνειδητοποιήσει ότι το διάλειμμα είχε τελειώσει.
Μια ευκαιρία του Μαρσέλο, ένα σουτ του James και ταλαιπωρία, αυτά ήταν ό, τι έπαθαν
τα πολλά εκατομμύρια των οπαδών της Μαδρίτης που δεν αναγνώριζαν την ομάδα τους.
Ήρθε το τρίτο απ’τον Ινιέστα, το τέταρτο απ’τον Luis Suarez ... κι όποια
απέτρεψαν οι Μαρσέλο, Ράμος ή Keylor, όπως έκανε επίσης ο Claudio Bravo στις μόνες
δύο εμφανίσεις του Κριστιάνο Ρονάλντο στον αγώνα.
Ο Λουίς Ενρίκε ήταν πιστός στο στιλ του. Τίποτα περισσότερο,
τίποτα λιγότερο. Καλός και τον χαρακτήρισε αλήθεια με τα αστέρια του, εκείνα
που δεν φάνηκαν απ’την μεριά των λευκών. Η αλήθεια είναι ότι αυτή η Barcelona πέτυχε,
να εγκαταλείψει το κοινό το Μπερναμπέου, όταν υπήρχε ακόμη μισή ώρα μέχρι το
τέλος του αγώνα, αλλά, βεβαίως, χαρακτηρίζονταν απ’την χαλασμένη συνεργασία μιας
ομάδας, χωρίς ψυχή και χωρίς ποδόσφαιρο. Απέναντι, μια ομάδα αστέρων (Neymar
και Luis Suarez) και παικτών που θέλουν να γίνουν τέτοιοι, όπως ο Sergio
Roberto. Αλήθεια, ο Μέσι μπήκε στο 0-3.
Τέλος, μια υπενθύμιση. Ο Αντσελότι απολύθηκε πέρυσι επειδή χρησιμοποιούσε
πάντα τους ίδιους κι επειδή οι παίκτες του είχαν πολλούς τραυματισμούς. Λοιπόν,
αυτή τη σεζόν, στο πρώτο εμπόδιο έχει αποδειχθεί ότι έπαιξαν και πάλι οι
συνηθισμένοι (ο Μπενζεμά ήταν 40 μέρες μακριά απ’το γήπεδο, για παράδειγμα) και
σε σύντομο χρονικό διάστημα τραυματίστηκαν τρεις φορές περισσότερο. Στατιστικά.
