Ένα ακόμα παιχνίδι deja vu στο Μπερναμπέου. Εάν δεν είναι
ίδιο ή όμοιο με τα προηγούμενα και σέβεται τη θεωρία ότι δεν υπάρχουν δύο παιχνίδια-φωτοτυπία.
Έναντι αντιπάλων της ίδιας κατηγορίας (Γρανάδα, Μάλαγα, Λεβάντε, Λας Πάλμας
...) η συμπεριφορά της Ρεάλ Μαδρίτης είναι παρόμοια. Μόνο ενάντια στη Μάλαγα έπρεπε
να επιμείνει μέχρι τέλους, γιατί η νίκη δεν έρχονταν, ούτε ήρθε, αλλά στους
υπόλοιπους αγώνες, καθάρισε σύντομα με την επιθετική της ικανότητα.
Μόνο η Μπέτις δέχτηκε πολλά γκολ στο Μπερναμπέου ... και
ήταν στην δεύτερη αγωνιστική. Αυτή η νέα Ρεάλ Μαδρίτης κοιτάει, να υπερασπιστεί
το προβάδισμα μόλις το αποκτήσει και να’χει το παιχνίδι υπό έλεγχο. Δεν βρίσκεται
στο αρκετά, αλλά στο σχεδόν. Βρίσκει τις ανοιχτές ρωγμές των τελευταίων πέντε λεπτών,
όταν ο αντίπαλος είναι αποδιοργανωμένος, κι εκεί έχει πάντα ευκαιρίες για ν’αυξήσει
το σκορ. Αυτό θα συνέβαινε ενάντια στη Λας Πάλμας, αν δεν υπήρχαν οι επεμβάσεις
του Javi Varas, ενός καλού τερματοφύλακα, που δικαιολόγησε το μισθό του.
Αυτή η Μαδρίτη δεν ψάχνει για τη νίκη όπως πριν. Στερείται
απληστίας. Είναι ξεθυμασμένη. Δεν τρέχει στους χώρους και δεν έχει εκείνες τις αντεπιθέσεις
που την έκαναν τρομερή. Τώρα ελέγχει περισσότερο. Το επιθετικό της παιχνίδι είναι
πιο επεξεργασμένο και πιο δομημένο, μ’ελάχιστα ρίσκα.
Κανείς να μην δει την εξήγηση αυτή ως ερμηνεία ότι η ομάδα
του Benitez είναι αμυντικογενής. Δεν έχει καμία σχέση. Είναι δύο εντελώς
διαφορετικές έννοιες. Επιμένω ότι σ’αυτή την ομάδα δεν μπορεί να μπει η εν λόγω
ταμπέλα, λόγω των χαρακτηριστικών των παικτών της. Ούτε με τον Μουρίνιο, ούτε
με τον Αντσελότι, ούτε με τον Μπενίτεθ... Ούτε με τον Helenio Herrera, αν μετενσαρκωνόταν
στον πάγκο στο Μπερναμπέου.
Ένα άλλο θέμα. Είναι υπερβολικό να πούμε ότι αυτή τη στιγμή,
η Μαδρίτη είναι οι Keylor, Casemiro, Cristiano και οκτώ ακόμα; Ενδεχομένως η εικασία
να φτάνει στο όριο. Υπάρχουν άλλοι παίκτες σ’εξαιρετική κατάσταση, όπως οι Μαρσέλο,
Jesé και Lucas Vázquez, αλλά αυτοί οι τρεις ξεχωρίζουν ιδιαίτερα.
Για τον τερματοφύλακα, ο οποίος δεν έπαιξε το Σάββατο, έχουν
ειπωθεί σχεδόν τα πάντα και η πανταχού παρουσία των άλλων δύο παικτών, ο
καθένας στον τομέα του, είναι επίσης εμφανής. Σήμερα, ο Casemiro είναι για τη
μεσαία γραμμή ότι είναι ο Κριστιάνο Ρονάλντο για την επίθεση. Καταπληκτικοί. Με
τον Βραζιλιάνο καθαρό μέσο, οι Kroos και Modric συγκλίνουν προς τους φυσικούς τους
ρόλους, στους εσωτερικούς διαδρόμους και συμμετέχουν όλο και καλύτερα στην
κυκλοφορία του παιχνιδιού. Νιώθουν απελευθερωμένοι απ’τα πιο άχαρα καθήκοντα,
μολονότι σ’αυτή τη Μαδρίτη του Μπενίτεθ είναι δύσκολο να μην ανταποκρίνονται
στις υποχρεώσεις τους.
Ένα άλλο ζήτημα που ενδέχεται να’χει αρνητικές συνέπειες στο
όχι και τόσο μακρινό μέλλον. Γιατί ο Μαρσέλο δεν ξεκουράζεται ποτέ; Γνωρίζουμε
ότι δεν υπάρχει άλλος αριστερός μπακ στο ρόστερ κι ότι ο άνθρωπος που καλείται
να τον αντικαταστήσει, ο Arbeloa, είναι τραυματίας, αλλά είναι επίσης αλήθεια
ότι οι Nacho και Cheryshev θα μπορούσαν να παίξουν για λίγα λεπτά, ή για ένα παιχνίδι
σ’αυτή τη θέση χωρίς η ομάδα να πρέπει να υποφέρει.
Το ίδιο Σάββατο, ο Πέπε, επανήλθε, θα μπορούσε να παίξει
στην άμυνα κι αριστερό μπακ ο Νάτσο. Θα μπορούσε να μπει με το σκορ στο 3-1. Ο Μαρσέλο,
πάντα αστρικός, συγκεντρώνει λεπτά επικίνδυνα και το χειρότερο είναι ότι
κανένας δεν παίρνει χρόνο σ’αυτή τη θέση, για να τον αντικαταστήσει σε
περίπτωση πραγματικής ανάγκης.


