Το πρότζεκτ που έφερε μια ομάδα παιδιών στη Μαδρίτη
"Είναι πολύ ταλαντούχα παιδιά, αλλά ήταν πολύ άτυχα.
Εμείς προσπαθούμε απλά να τους δώσουμε, μέσω της προπόνησης, μια ευκαιρία να
εκπληρώσουν τα όνειρά τους"
Μια ομάδα παιδιών κάθονταν στο Διεθνές Αεροδρόμιο Galeao με
ανοιχτό το στόμα. Δεν μπορούσαν να το κλείσουν. Όλα όσα έβλεπαν γύρω τους, ήταν
καινούργια. Από το αεροδρόμιο μέχρι και το αεροπλάνο, τα εμπορικά τμήματα που έβλεπαν
μέχρι να επιβιβαστούν. Δεν είχαν πετάξει ποτέ στη ζωή, αλλά μακριά απ’το να’ταν
αγχωμένοι από μια, για πολλούς, τραυματική εμπειρία, αγωνιούσαν για το τι θα υπήρχε
στην άλλη πλευρά της πόρτας, που θα άνοιγε μετά από δέκα ώρες ταξιδιού. Εκεί περίμενε
η Μαδρίτη, το Valdebebas, το Santiago Bernabeu. Περίμενε η Ρεάλ Μαδρίτης.
"Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα όνειρα της ζωής μου. Θέλω
σαν τρελός να δω τον Κριστιάνο Ρονάλντο να παίζει. Παρατηρώ πολλά σ’αυτόν, την
αποφασιστικότητά του και τη σκληρή δουλειά για να πετύχει όλα αυτά που πέτυχε".
Ο ομιλητής είναι ο Guilherme Ferreira, ένα αγόρι 13 ετών απ’τη φαβέλα της Santa
Rosa. «Πρέπει να είμαι ένα παράδειγμα στους αδελφούς μου και το να καταφέρω να επιλεγώ
από το Κέντρο Νεότητας του Salesiano για να ενταχθώ στην ομάδα, λόγω της
συμπεριφοράς και της προσπάθειάς μου, με γεμίζει περηφάνια», λέει κι ακούγεται
σαν ενήλικας, σαν να μην είχε δυσκολίες, σαν η ζωή του να μην ήταν γεμάτη
δυσκολίες. Η ευτυχία του παιδιού αυτού κατέστη δυνατή χάρη στο τεράστιο έργο
που επιτελούν στη Βραζιλία και σε πολλές άλλες χώρες, τα Misiones Salesianas.
Ο Lorenzo Herrero, υπεύθυνος για τη συνεργασία Misiones
Salesianas-Fundación Real Madrid σε Αμερική και Ευρώπη, μας λέει ότι αυτά τα
παιδιά που έρχονται στη Μαδρίτη είναι μόνο μια "μικρή αντιπροσώπευση του
ίδιου του σχολείου, το οποίο έχει περίπου 200 προνομιούχους. Απ’τη συμφωνία που
υπεγράφη με το Ίδρυμα της Ρεάλ Μαδρίτης το 2010, δημιουργήθηκαν αυτές οι δομές σε
κέντρα salesianos". Ο σκοπός του δεν είναι άλλος από «μια δυναμική
προπόνησης στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ που επιδιώκει να διατηρήσει μια εκπαίδευση
σε αξίες, όπως η υγεία, η διατροφή, η ομαδική εργασία ...». Ένας τρόπος για την
έξοδο των παιδιών απ’τις φτωχότερες φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Τι κάνει η Ρεάλ Μαδρίτης για να βοηθήσει; Κάνει μια απ’τις μεγαλύτερες
συνεργασίες και εισφορές αλληλεγγύης που γίνονται απ’το λευκό club σ’όλο τον
κόσμο. Ξεκίνησε με την υπογραφή της συμφωνίας, στις 30 Ιουνίου του 2010. Και
φυσικά, είναι ένας τρόπος που ακούγεται ελκυστικός για αυτά τα παιδιά που δεν
έχουν να φάνε. «Ακούγεται άσχημο, αλλά χρησιμοποιήσαμε το ποδόσφαιρο ως δέλεαρ.
Το να’χουμε από πίσω ένα σήμα, όπως της Ρεάλ Μαδρίτης, βοήθα πολύ. Αποτελεί
κίνητρο», λέει ο Herrero στην El Confidencial. "Μ’αυτό, έχουμε επιτύχει οι
γονείς να συμμετάσχουν πιο ενεργά. Η ημέρα των εγκαινίων στο Ρίο ντε Τζανέιρο, της
συνεργασίας με τη Μαδρίτη, αύξησε την συμμετοχή των γονέων από 8% στο 80%»,
λέει. Το ποδόσφαιρο είναι φανταστικό στο να ενώνει, όπως αποδεικνύουν οι διαιτητές
στην φαβέλα της Σάντα Μάρτα.
«Αυτό που πετύχαμε με αυτή τη συμμαχία με το Ίδρυμα της Ρεάλ
Μαδρίτης -συνεχίζει ο Lorenzo Herrero- είναι ότι υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που
βλέπουν το έμβλημα και τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής κι έρχονται ρωτώντας. Υπάρχουν
περιπτώσεις όπως όταν οργανισμοί υγείας μας ρωτούν αν χρειαζόμαστε ιατρικές εξετάσεις
για τα παιδιά και μας στέλνουν τους ειδικευόμενούς τους. Κι αυτό είναι καλό όχι
μόνο για τα παιδιά μας, αλλά και για αυτούς τους ειδικευόμενους, καθώς τους
δίνουμε την ευκαιρία να αρχίσουν να αισθάνονται γιατροί, οδοντίατροι, οφθαλμίατροι
... Είναι ένα έργο που ξεκίνησε με μια σταγόνα και σιγά-σιγά συμμετέχουν διάφοροι
απ’όλη την κοινωνία», δηλαδή, εκπληρώνουν το στόχο τους που δεν είναι απλώς ένα
σχολείο, αλλά «η δημιουργία μιας κοινότητας».
Και μπορεί ο καθένας να’χει πρόσβαση σ’αυτά τα κέντρα; Η
μόνη προϋπόθεση που πρέπει να πληρούν οι misioneros salesianos είναι ότι «πρέπει
να’ναι μορφωμένοι». Στη συνέχεια, όμως, για ένα παιδί από τις φτωχογειτονιές «το
να μορφωθεί, δεν είναι βοήθεια». Στη φαβέλα, το παιδί τείνει να είναι μόνο του.
Οι γονείς δεν δουλεύουν κοντά στις φαβέλες, αλλά στο κέντρο της πόλης. Ως εκ
τούτου, το αγόρι έχει πολλές πιθανότητες να κάνει κάτι άλλο απ’το να πάει στο
σχολείο. Μπορεί να πέσει στην εκμετάλλευση ανηλίκων, που υπάρχει σε μεγάλο
βαθμό, ή σε κυκλώματα ναρκωτικών. Έτσι, οι διαχειριστές του κέντρου μας, είναι
υπεύθυνοι για μια σχολική διάρκεια».
«Η Endesa, επίσης χορηγός του έργου μας, οργανώνει συνήθως
τουρνουά στη Βραζιλία και το δικό μας, του Ιδρύματος της Ρεάλ Μαδρίτης, κέρδισε
και ανέδειξε τον κορυφαίο σκόρερ και τον καλύτερο τερματοφύλακα, και το βραβείο
ήταν το ταξίδι στη Μαδρίτη. Η ομάδα αυτή επιλέχθηκε για τη δέσμευση, τη συνέπεια,
το σεβασμό, την προσπάθεια, τη σχολική της βελτίωση... όχι για την ποιότητα του
ποδοσφαίρου της. Αλλά έτυχε να’ναι αρκετά καλοί και κέρδισαν».
Αλλά πώς γίνεται η εκμάθηση αυτών των αξιών μέσω του
αθλητισμού; Και πολύ περισσότερο μέσω του ποδοσφαίρου, το οποίο ανέκαθεν
στιγματίζεται ως άθλημα κυρίων που παίζεται από κακοποιούς. "Κάθε μάθημα
έχει ως στόχο να δουλευτεί κάτι: για παράδειγμα σε μια προπόνηση κοντινών πασών
διδάσκεται η αλληλεγγύη. Θα πρέπει να πασάρουν σύντομα σε άτομα κι αυτό τους φέρνει
κοντά. Κι ένα άλλο σημαντικό πράγμα είναι ότι σ’αυτές τις προπονήσεις ενισχύεται
η μόρφωση: μπορούν να μάθουν γεωγραφία παίζοντας ποδόσφαιρο, να μάθουν αγγλικά,
να υπολογίζουν ... Έχω δει μαθήματα που έπρεπε να περάσουν από στεφάνια και κάθε
στεφάνι ήταν η πρωτεύουσα μιας χώρας. Πρόκειται για έναν πολύ ενδιαφέρον τρόπο εκμάθησης".
Αυτή την Παρασκευή, το δεύτερο μέρος: "Η Βραζιλία μας πλασάρεται
ψεύτικα: δεν έχει μέρη για να παιχτεί ποδόσφαιρο στις φτωχογειτονιές".



