Έκανε ένα μεγάλο πρώτο ημίχρονο και κατέληξε να υποφέρει
Το πρώτο ημίχρονο της Μαδρίτης στο Balaídos θα μπορούσε να ήταν
το καλύτερο της χρονιάς, αλλά το δεύτερο έδειξε το χειρότερο στυλ του Μπενίτεθ:
υπέφερε απέναντι σε μια ομάδα με δέκα κι έστειλε ένα μήνυμα με την αλλαγή του
Modric
Όταν ο Robert Louis Stevenson, έγραψε την περίεργη υπόθεση
του Δρ Τζέκιλ και Μίστερ Χάιντ το 1886, σίγουρα δεν το έκανε για να
δημιουργήσει ένα μεταφορικό παράδειγμα για ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, αλλά για να αναδείξει
την εσωτερική σύγκρουση που γίνεται στον άνθρωπο ανάμεσα στο καλό και το κακό, που
όπως είπε ο αυτοκράτορας Palpatin, δεν είναι πλέον «απόψεις». Αν ο Stevenson
είχε μια χρονομηχανή και μπορούσε να’ρθει στο Vigo και να μπει σε μια ταβέρνα
και στην ταβέρνα να τον παρότρυναν να δει πώς παίζουν στην Ισπανία αυτό που
εφευρέθηκε στη χώρα του, δηλαδή, το ποδόσφαιρο, και έτσι να παρακολουθήσει τον
αγώνα πρωταθλήματος ανάμεσα στην Celta και τη Ρεάλ Μαδρίτης, σίγουρα θα
μπορούσε να είχε εμπνευστεί και πάλι να γράψει μια συνέχεια για τις
αντιξοότητες που αντιμετωπίζει ο Μίστερ Χάιντ.
Σα να ήταν Βρετανή, η Μαδρίτη έφτασε πολύ συνεπής στο
ραντεβού με το γκολ, όταν μάλιστα τον τελευταίο καιρό είχε χάσει κάπως την
επαφή με τον φίλο της. Αλλά αυτή τη φορά μέσα σε δέκα λεπτά την βρήκε.
Ολοκλήρωσε ένα εξαιρετικό πρώτο ημίχρονο τόσο επιθετικά όσο και αμυντικά, όντας
ταυρομάχος μπροστά και νηφάλια και αποτελεσματική στην άμυνα. Και τότε,
ξαφνικά, μετά την είσοδο στ’αποδυτήρια, βγήκε στο γήπεδο δείχνοντας μια εικόνα
κουρελιασμένη, αδύναμη, αν και εξυπηρετική και γενναιόδωρη. Τώρα, θα πρέπει να
σταματήσουμε και να κάνουμε μια διάγνωση για το ποια από τις δύο εκδοχές είναι
η πιο κοντινή στον Μίστερ Χάιντ. Μήπως η επιθετική του πρώτου ημιχρόνου ή η
παθητική του δεύτερου;
Πλέον το δεύτερο μέρος ταιριάζει στο προφίλ του Δρ Jekyll. Ο
Μπενίτεθ έχει πετύχει κάτι που δεν έμοιαζε απλό: να πετύχει, η Μαδρίτη χωρίς
τους Μπέιλ και Μπενζεμά, να φαίνεται πιο επικίνδυνη απ’τη Μαδρίτη μ’αυτούς.
Ποιος θα το’λεγε. Είδαμε τον Κριστιάνο με τον Jesé και τον Lucas Vázquez να’ναι
απείρως λιγότερα απειλητικοί από ό, τι το «BBC». Κατάφεραν να δημιουργήσουν πολλούς
κινδύνους στην πρωταθλήτρια Γαλλίας, στο Παρίσι, και στη συγκάτοικό τους στην
κορυφή του πρωταθλήματος, την Θέλτα. Μάλιστα, ο Lucas έχει τρεις ασίστ στο
πρωτάθλημα και μία στο Τσάμπιονς Λινγκ, που δεν είναι κακός αριθμός για έναν
παίκτη με λίγα λεπτά. Κι ο Jesé μοιάζει όλο και περισσότερο στον Jesé.
Γιατί δούλεψε η Μαδρίτη στο πρώτο μέρος; Επειδή έπαιξε ως
ένα συμπαγές μπλοκ σε άμυνα και επίθεση. Τόσο πολύ έτσι, ώστε μετά τον Kroos, που
ήταν βασικός στην δημιουργία, ήταν οι δύο πλάγιοι, οι Marcelo και Danilo, οι
δύο παίκτες που έδωσαν τις περισσότερες σωστές πάσες στο παιχνίδι, σύμφωνα με
την ιστοσελίδα WhoScored.com. Δηλαδή, στη δημιουργία, συμμετείχαν όλοι, αλλά
κυρίως οι πλάγιοι. Μ’αυτό πέτυχε τον περιορισμό του αντιπάλου, που ένιωθε ότι
μπορούσε να δεχθεί επίθεση απ’όλα τα μέτωπα. Οι πλάγιοι στη Μαδρίτη, ειδικά ο Μαρσέλο,
είναι απαραίτητοι για τη δημιουργία του παιχνιδιού.
Δύο γκολ και η υπεράσπισή τους, όπως μια μικρή ομάδα που έχει
κερδίσει ένα πολύτιμο λάφυρο σε μια δύσκολη έδρα. Ήταν ένα λάθος; Λένε όχι,
γιατί στο τέλος αυτό που μετράει είναι οι τρεις βαθμοί και περισσότερο σε ένα
γήπεδο όπου η Barça κάηκε. Αλλά αξίζει τον κόπο να διακινδυνεύσεις δύο βαθμούς,
όπως έγινε εναντίον της Θέλτα; Η αίσθηση που έδινε το παιχνίδι μετά το γκολ του
Nolito ήταν πολύ πιο κοντά στο 2-2 από ό,τι στο τελικό 1-3. Αν δεν έγινε
νωρίτερα το 1-2, οφείλεται στον Keylor Navas, τον νέο νούμερο ένα δημόσιο εχθρό
στο Vigo, για τις εξαιρετικές και επανειλημμένες αποκρούσεις του. «Η διαφορά
ήταν στην απόδοση του τερματοφύλακα τους», είπε συνοπτικά ο Eduardo Berizzo.
Αλλά αυτό που είναι αξιοσημείωτο, δεν είναι το γεγονός ότι η
Μαδρίτη υπέφερε ενάντια στη Θέλτα, κάτι που ενάντια στην ομάδα του Berizzo δεν
είναι εντελώς παράξενο, αλλά τ’ότι έπαιξε για περίπου 38 λεπτά ενάντια σε δέκα
παίκτες, λόγω της αποβολής (λίγο εύκολα απ’τον Clos Gómez) του Gustavo Cabral. Εκείνη
τη στιγμή που η Θέλτα έμεινε χωρίς αμυντικό, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν έψαξε το τρίτο,
αλλά προτίμησε να στηριχτεί στον Navas, χωρίς καν να προσπαθεί να υπερασπίσει
την κατοχή της μπάλας. Έχανε γρήγορα τη μπάλα, δεν έπαιζε μυαλωμένα, αλλά περίμενε
πίσω σαν να περίμενε απλά κάποια σπασμωδική κίνηση κόντρα στην εξέλιξη.
Το βλέμμα του Benitez στον Cristiano όταν έχασε ένα τετ α
τετ (κοιτώντας τον με παράπονο) έδειξε το φόβο που ένιωθε ο προπονητής. «Κάναμε
ένα μεγάλο παιχνίδι κόντρα στην PSG και είχαμε πολλές ευκαιρίες για να τελειώσουμε
την Θέλτα νωρίτερα. Στο τέλος υποφέραμε, επειδή δεν καταφέραμε να βάλουμε αυτό
το τρίτο γκολ. Πρέπει να είμαστε ικανοποιημένοι γιατί πήραμε άλλη μία νίκη σ’ένα
τόσο δύσκολο γήπεδο όπως αυτό», είπε ο προπονητής.
Για να ολοκληρώσουμε, με την Θέλτα να στηρίζεται και πάλι
στον Nolito μ’ένα γκολ στο στυλ του Μέσι
(δηλαδή, παίρνοντας την ομάδα στην πλάτη του και σκοράροντας απολύτως όλες τις στιγμές που παίζει η Θέλτα) ο
Μπενίτεθ έστειλε ένα μήνυμα μέσω της αλλαγής. Αντικατέστησε τον Modric, ο
οποίος προέρχονταν από τραυματισμό, με τον Nacho Fernández. Ένας παραπάνω
αμυντικός, για να ενισχύσει αμυντικά την δεξιά πλευρά του. Ενίσχυση που υπήρξε
στην ομάδα του, μ’έναν πιο κατάλληλο για αυτόν το σκοπό, παίκτη. Πήγε καλά,
αλλά χωρίς αμφιβολία φοβήθηκε.




