Μέρα που οι αμφιβολίες, ή θα διαλυθούν ή θα μεγαλώσουν
Οι δύο προπονητές του ντέρμπι μοιάζουν περισσότερο απ'όσο
νομίζετε. Οι δύο τους αγαπούν την ασφάλεια, το συμβατικό και μισούν τον αυτοσχεδιασμό.
Το 4-0 του περασμένου έτους εξακολουθεί να’ναι πολύ φρέσκο στη μνήμη.
Βάλτε τον εαυτό σας για μια στιγμή στο σώμα κάποιου που δεν
του αρέσει το ποδόσφαιρο πάρα πολύ έτσι ώστε να παθιαστεί και καθίστε στην
τηλεόραση για να δείτε ένα ντέρμπι. Ποια νομίζετε ότι θα’ναι η αντίδρασή σας μετά
τα 90 λεπτά; Μάλλον θα είστε κάπως απογοητευμένοι με την εικόνα που θα’χετε
αναγκαστεί να δείτε. Ένα ντέρμπι συνήθως δεν είναι ένα αμάλγαμα δημιουργικότητας
και καλού παιχνιδιού, αλλά μάλλον το αντίθετο: συνήθως, είναι τεταμένο,
συναρπαστικό, αλλά με περιορισμένες, τεχνικές αρετές και αθλητική ομορφιά. Στην
πραγματικότητα, όλα αυτά τα τελευταία χρόνια, η συσσώρευση των αγώνων μεταξύ
των δύο μεγάλων ομάδων της Μαδρίτης έχει οδηγήσει σ’ένα έντονο παιχνίδι, που χαρακτηρίζεται
απ’τις συνεχόμενες διαμάχες μεταξύ των παικτών.
Ωστόσο, πριν από λίγο καιρό υπήρξε ένα Atlético-Real Madrid που
αποτέλεσε ένα πραγματικό θέαμα και που πρέπει να θεωρείται απ’τα πιο σημαντικά
στην ιστορία του ντέρμπι. Το θέμα είναι ότι δεν έμεινε στην καρδιά όλων των
οπαδών, αλλά μόνο στων rojiblancos. Η 7η
Φεβρουαρίου του 2015 έμεινε στη μνήμη κάθε colchonero επειδή ήταν η μέρα που,
μετά από πολλά χρόνια ταλαιπωρίας, η Ατλέτικο μπόρεσε τελικά να απαντήσει στην
Ρεάλ Μαδρίτης με πολλά γκολ και να κάνει πάρτι στο Καλντερόν. Ένα απρόσμενο κι
εντυπωσιακό 4-0 σηματοδότησε την αρχή του τέλους του Αντσελότι ως προπονητή της
Μαδρίτης.
Τώρα στον merengue πάγκο είναι ο Rafa Benitez, του οποίου
κύριο χαρακτηριστικό, όλα τα έτη του ως προπονητής, είναι που έχει μετατρέψει τις
ομάδες τους σε αμυντικούς προμαχώνες, στους οποίους είναι πολύ δύσκολο να
διεισδύσουν οι αντίπαλες ομάδες κι ως εκ τούτου, βαρετές για τους ουδέτερους (αλλά
στην πραγματικότητα και για τους ίδιους τους οπαδούς τους). Και η αλήθεια είναι
ότι προς το παρόν, στη Μαδρίτη, συναντάμε το αναμενόμενο σενάριο: να’χει δεχθεί
μόνο ένα γκολ σε οκτώ επίσημα παιχνίδια και πραγματικά να μην έχει τίποτα
θεαματικό στον τρόπο που παίζει, το αντίθετο μάλιστα.
Ακριβώς για το λόγο αυτό, για την έμφυτη ικανότητα που έχει
ο Μπενίτεθ να δημιουργεί ένα συμπαγές αμυντικό μπλοκ, κανείς δεν μπορεί καν να
φανταστεί ότι μπορεί να επαναληφθεί το ίδιο αποτέλεσμα με πέρυσι, έστω και κάτι
παρόμοιο. Αυτό δεν μπορείς να το περιμένεις από καμία πλευρά, στην πραγματικότητα.
Και περισσότερο απ’τη Μαδρίτη σε σχέση με την Ατλέτικο. Στην πραγματικότητα, η
ομάδα του Simeone χάνει σταδιακά την αμυντική αξιοπιστία της, αλλά οι λευκοί
υποφέρουν στη δημιουργία ευκαιριών. Χωρίς να προχωρήσουμε παραπέρα, ο Cristiano,
ένα καλό κριτήριο για επίθεση της Ρεάλ Μαδρίτης, έχει σκοράρει πέντε γκολ στο
πρωτάθλημα ... αλλά σ’ένα μόνο παιχνίδι.
Οι δύο προπονητές θα συναντηθούν για πρώτη φορά. Ποτέ στο
παρελθόν δεν είχαν τεθεί αντιμέτωποι μέχρι τώρα και θα το κάνουν ως προπονητές
των ομάδων των καρδιών τους. Αυτή που έχει συναντηθεί πολλές φορές, είναι η αθλητική
ιδεολογία τους. Ο Μπενίτεθ κι ο Simeone μοιάζουν πολύ περισσότερο από ό, τι
μπορείτε να σκεφτείτε εκ των προτέρων. Πάνω απ'όλα, το παιχνίδι, η ατομικότητα,
ακόμη και τα γκολ τους, σημαντικότερη όλων είναι η συμπαγής άμυνα κι από εκεί
χτίζουν τις ομάδες τους. Το 4-4-2 είναι το σύστημα που παρατάσσουν και οι δύο,
με την παραλλαγή του 4-2-3-1 ως δεύτερο πλάνο. Και οι δύο έχουν πρόβλημα στο σκοράρισμα
και στο να παίξουν ένα θεαματικό ποδόσφαιρο γιατί ακόμα και όταν έχουν την
ευκαιρία (δηλαδή, όταν έχουν προβάδισμα στο σκορ) δεν απελευθερώνονται.
Είναι φυσιολογικό να περιμένουμε ένα κλειστό ντέρμπι, με τη
Ρεάλ Μαδρίτης να’ναι υποχρεωμένη απ’την Ατλέτικο να πάρει την πρωτοβουλία, να
επιτεθεί και να σπάσει τις γραμμές του Simeone. Θα’ναι ένα παιχνίδι για να
διαλύσουν τις αμφιβολίες τους οι δύο προπονητές σ’αυτό το πρώιμο στάδιο της σεζόν
... ή να τις αυξήσουν και να μετατρέψουν αυτό το διάλειμμα των εθνικών σε μια
κόλαση δύο εβδομάδων. Ο Μπενίτεθ χρειάζεται να ξεκινήσει να πείθει μ’αυτή τη
Μαδρίτη, η οποία στο τέλος, αν και είναι μια δική του ομάδα, δεν μπορεί να
ζήσει μόνο με άγευστες νίκες.
Κι ο Simeone χρειάζεται νερό σα να ήταν στην έρημο, για ν’ανακτήσει
τις αισθήσεις, να επιστρέψει στις νίκες ή τουλάχιστον να μην πέσει και πάλι.
Αλλά αν κάποιος απ’αυτούς τους δύο έχει πραγματικά να χάσει κάτι στο πρώτο
ντέρμπι της σεζόν, είναι η Ατλέτικο κι ο ίδιος ο Cholo. Μόνο μια φορά, από τότε
που είναι προπονητής της Ατλέτικο, έχει χάσει τρία συνεχόμενα παιχνίδια, αλλά
ποτέ στην αρχή της σεζόν. Το να κάνει μια τρίτη συνεχόμενη ήττα θα πυροδοτήσει πολλές
αμφιβολίες στο μυαλό του.




