Ο Ραούλ φεύγει ως βασιλιάς χωρίς κορόνα. Έχει κερδίσει τα
πάντα με τη Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά η προσπάθεια του απέτυχε, όταν φορούσε τα
κόκκινα. Η συζήτηση του με τον Luis Aragones,
υπήρξε η πιο ανόητη ενέργεια της καριέρας του
Ο Ραούλ έκανε την αντίστροφη διαδρομή με τον Luis. Ο επιθετικός έκανε τα
πρώτα του βήματα στα παιδικά του χρόνια με τα χρώματα των rojiblancos επιδεικνύοντας
στο γήπεδο μια εξαιρετική ικανότητα να σκοράρει. Καυχήθηκε ότι ήταν Ατλέτικο και
έζησε καλά. Ωστόσο, η κακή απόφαση του Jesús Gil να απαλλαγεί απ’τις
χαμηλότερες κατηγορίες, άλλαξε τη ζωή του. Η Ρεάλ Μαδρίτης τον υποδέχτηκε μ’ανοιχτές
αγκάλες και αν και η Ατλέτικο προσπάθησε να τον ανακτήσει χρόνια αργότερα, ο
κύβος ερρίφθη. Ένας Ατλέτικο από κούνια, έγινε είδωλο της Ρεάλ Μαδρίτης. Ο Luis, του οποίου η παιδική
προτίμηση είναι άγνωστη, φόρεσε τα rojiblanco. Περνώντας απ’την ακαδημία της
Ρεάλ Μαδρίτης, δανείστηκε απ’τον σύλλογο σε άλλους, μέχρι που η Μπέτις, που
είχε τα δικαιώματά του, συμφώνησε να τον πουλήσει στο Manzanares. Πράγματι, ο Aragones, σε μια εκτενή
συνέντευξη του τον Σεπτέμβριο του 2010, αναγνώρισε τις διαφορές του με τον
Ραούλ. Ήταν στο «Cadena Cope»:
«Ποτέ δεν συγκρούστηκα ούτε μαζί του ούτε με κανέναν. Έπρεπε να κάνουμε
πράγματα για το καλό του ισπανικού ποδοσφαίρου. Κάποιοι παίκτες, όπως ο Ραούλ,
δεν ανταποκρίνονταν σ’αυτό που ήθελα. Υπήρξε μια στιγμή που είχε γίνει μεγάλος
μέσα στην εθνική».
Η απουσία του αρχηγού βελτίωσε την συνύπαρξη
Είναι αλήθεια ότι ποτέ δεν συζητήθηκε. Σχεδίασε ακόμη και μια
θλιβερή παράσταση για να φρενάρει τη βιασύνη των μέσων ενημέρωσης που θα
δέχονταν ο τότε προπονητής. Σε μια κλήση έκπληξη την οποία ανακοίνωσε σε μια
συνέντευξη Τύπου. Η Ισπανία χωρίστηκε στη θρυλική μονομαχία. Κάτι σαν ένα Μέσι-Κριστιάνο,
Ναδάλ-Φέντερερ, Senna-Prost, Magic-Bird, Κάρποβ-Κασπάροβ ... Η δημόσια σύγκρουση Luis-Raúl μας άφησε καλές όψεις, μισό-χαμόγελα, αλλά ένα μακρινό,
κενό μήνυμα. Κανείς δεν είχε τίποτα εναντίον του άλλου. Ο Ραούλ ήταν απλά ένας
ακόμη. Η έναρξη του σκηνικού δεν παρείχε αξιοπιστία. Ήταν τόσο στείρα όσο η απόφαση
που είχε ληφθεί. Ο προπονητής δεν αμφέβαλε: η απουσία του αρχηγού θα βελτίωνε
την συνύπαρξη ανάμεσα σ’εκείνους που συνέχιζαν. Ο Luis δεν ξέχασε ούτε
τι συνέβη, ούτε σκόπευε να άρει την τιμωρία.
Δεν ήταν πάντα κακή η σχέση μεταξύ τους. Στην πρώτη διετία του
Aragonés στον πάγκο της εθνικής, ο «Σοφός» συνδέθηκε με τον αρχηγό. Πριν απ’το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, διατηρούσαν μια
άνετη σχέση. Ο Luis
ήξερε ότι έπρεπε να βασίζεται στον Ραούλ κι ο Ραούλ κατανοούσε ότι ήταν ο υπεύθυνος
για τη σύνδεση μεταξύ του τεχνικού και των πάντα περίεργων διεθνών αποδυτηρίων.
Επιπλέον, ο madridista γνώριζε ότι η άφιξη του προπονητή ήταν καθοριστική για
την εθνική συναίνεση. Μέχρι τις παραμονές του 4-0 επί της Ουκρανίας όλα ήταν
σχεδόν τέλεια. Ο Luis
είχε προειδοποιήσει ότι θα κάνει rotation, ότι το Mundial ήταν για όλους κι ότι μια ομάδα είκοσι ενωμένων
πλησίαζε πολύ πιο κοντά στη νίκη. Ο προπονητής άφησε τον αρχηγό στον πάγκο και τ’απρόσμενα
πολλά γκολ τον ανάγκασαν να επαναλάβει την ίδια 11άδα κόντρα στην Τυνησία. Ο Ραούλ
έδειξε την αποξένωση του με τον πάγκο και την οργή του που έκατσε σ’αυτόν όταν,
μετά από μια ισοφάριση, πήγε σε αυτόν, αλλά για να γιορτάσει με ... τους Salgado και Cañizares. Το ειδύλλιο είχε χαλάσει γιατί δεν ένιωθε καθόλου
σημαντικός. Αυτή η αναμενόμενη και μη διευθετημένη διαφωνία προκάλεσε την
αρνητική στάση του αρχηγού, όταν συνέχισε να’ναι αναπληρωματικός, μετά το
Παγκόσμιο Κύπελλο.
" Όποιος δεν θέλει να έρθει, να κατεβεί τώρα"
Η ήττα απέναντι στην Γαλλία, για μια Ισπανία που θεωρούνταν
φαβορί πριν απ’τον αγώνα, βύθισε την ομάδα. Εκείνο το βράδυ διεξήχθησαν, σ’ένα
θλιβερό δείπνο, τα γενέθλια του Ραούλ, ο οποίος έλαβε ένα ρολόι ως δώρο, ένα
δώρο απ’την Ομοσπονδία. Στο τέλος, σχεδόν όλοι κατέφυγαν στη μοναξιά του
δωματίου τους, αν και ορισμένοι έδειξαν ότι δεν επηρεάστηκαν απ’τον αποκλεισμό.
Το δεύτερο και οριστικό επεισόδιο της αποξένωσης παίχτηκε τον Σεπτέμβριο. Ο Luis υποδέχτηκε
την ομάδα μ’ένα διαλλακτικό μήνυμα, αλλά ευθύ και ξεκάθαρο: «Ξεκινάμε κάτι νέο.
Το ποδόσφαιρο σου δίνει πάντα μια ευκαιρία για εκδίκηση. Είστε εδώ οι ίδιοι,
όπως πριν από ένα μήνα, γιατί θέλω να ξέρω αν κωπηλατούμε όλοι μαζί προς μια
κατεύθυνση. Το πλοίο αναχωρεί σήμερα και φεύγουμε όλοι μαζί. Όποιος δεν θέλει
να έρθει, να κατεβεί τώρα». Αυτή η δεύτερη ευκαιρία αρκούσε για τον Raul που
έλαβε την κλήση. Ο αρχηγός είχε ορισμένες αξιώσεις, τις οποίες εξέθεσε σε μια
συνάντηση πριν τον αγώνα στη Βόρεια Ιρλανδία, τις οποίες ο προπονητής εξέλαβε
ως ανταρσία. Η χαλασμένη σχέση, τέλειωσε μερικές ώρες αργότερα. Η ήττα ήταν το σημείο καμπής.
Οι εκατόν δύο συμμετοχές με την εθνική, τα σαράντα τέσσερα
γκολ που σκόραρε με την φανέλα της, η παρουσία μαζί της σε τρία Παγκόσμια
Κύπελλα, δύο Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες ήταν στείρα
στα μάτια εκείνων που αισθάνθηκαν την προδοσία. Η ιστορία αφήνει σήμερα τον
Ραούλ στην όγδοη θέση των συμμετεχόντων με την εθνική και δεύτερο στην κατάταξη
των κορυφαίων σκόρερ. Η πικρή αίσθηση του να είναι πρωταθλητής παντού, εκτός απ’την
la Roja, αφήνει το «7» στο περιθώριο των μεγαλύτερων επιτυχιών του ισπανικού
ποδοσφαίρου. Αυτός, ο οποίος αγωνίστηκε τόσο να κάνει την εθνική μεγαλύτερη,
έπεσε στον τελευταίο αγώνα, ο οποίος την οδήγησε να κερδίσει τα πάντα ... χωρίς
τον Ραούλ. Ίσως, ως προπονητής, μία μέρα να’ναι σε θέση να βγάλει αυτό το
αγκάθι.




