Δεύτερο μέρος: οι misiones salesianas στο Ρίο
Δεύτερο και τελευταίο μέρος του αφιερώματος σχετικά με το
έργο των Misiones Salesianas και του Ιδρύματος της Ρεάλ Μαδρίτης στις φαβέλες
του Niterói, ένα μέρος όπου δεν υπάρχουν ασφαλείς χώροι για να παιχτεί
ποδόσφαιρο
Κάθε χώρα έχει τα θέματά της, τα στίγματα της, τις περισσότερο
ή λιγότερο αληθινές παραδόσεις της. Η Αγγλία φημίζεται για απογευματινό τσάι
της, η Πορτογαλία για τις πετσέτες της, η Ιταλία για τα ζυμαρικά, την πίτσα και
τη Μαφία, το Μεξικό για τα εξαιρετικά μεγάλα καπέλα του, η Ρωσίας για τη βότκα και
η Γερμανία για τα λουκάνικα και τη μπύρα. Ακόμα και η Ισπανία θα συνεχίζει
πάντα με τον ταύρο και τη sevillana. Και δεν μπορούμε να αφήσουμε τη Βραζιλία, τη
samba και το ποδόσφαιρο της. Δεν είναι μόνο αυτοί οι λόγοι για τους οποίους
είναι γνωστές όλες αυτές οι χώρες, αλλά έχουν γίνει τα στερεότυπα τους, που η
προπαγάνδα και η διαφήμιση θα μας κάνουν να πιστέψουμε, ως δόγματα.
Η πραγματικότητα απέχει πολύ από ό, τι προσπαθούν να μας κάνουν
να πιστέψουμε με την προπαγάνδα απ’τη Βραζιλία κι από οποιαδήποτε ευρωπαϊκή χώρα.
«Το ποδόσφαιρο του δρόμου που πουλά η Βραζιλία δεν είναι πραγματικό. Δεν
υπάρχει κανένα μέρος για να παιχτεί ποδόσφαιρο στις φτωχογειτονιές. Δεν υπάρχουν
ασφαλείς χώροι για τον αθλητισμό», λέει ο Lorenzo Herrero, υπεύθυνος της
συμμαχίας Misiones Salesianas-Fundación Real Madrid σε Αμερική και Ευρώπη. Ο
στόχος του Escuela salesiana του Niterói, όπως και των υπόλοιπων αυτών σχολείων
σ’όλο τον κόσμο, είναι να διδάξει, τις κοινωνικές και ανθρώπινες αξίες σ’όλα τα
παιδιά που δέχεται, χωρίς να απαιτούνται «οι αθλητικές τους ικανότητες». Ο
στόχος, αν και ένα μεγάλο μέρος της εκπαίδευσης βασίζεται στο ποδόσφαιρο, δεν
είναι η ανάδειξη ποδοσφαιρικών ταλέντων, αλλά η ένταξη είναι η πιο σημαντική»,
λέει ο Herrero στην El Confidencial.
"Νόμιζα ότι όλα τα παιδιά της Βραζιλίας γεννήθηκαν
γνωρίζοντας πώς να παίζουν ποδόσφαιρο και δεν έχω δει πιο αδύναμη ομάδα απ’αυτήν
που ξεκινήσαμε. Αλλά και όλοι όσοι είναι καλοί, δεν μπορούν να πάνε να προπονηθούν
σε καμία ομάδα, επειδή στην καλύτερη έχουν τα χρήματα για να πάνε, αλλά όχι και
για να γυρίσουν ". Για τον Lorenzo Herrero, τ’ότι παίκτες όπως ο Ρομάριο
και ο Ριβάλντο προήλθαν απ’τις φαβέλες της Βραζιλίας είναι ένα θέμα των
στατιστικών στοιχείων κι όχι επειδή έχουν περάσει τα παιδικά τους χρόνια
κλωτσώντας μπάλες μέσα στους δρόμους των φαβέλων: "το 40% του πληθυσμού
του Ρίο ντε Τζανέιρο ζει σε μια φαβέλα".
Μέχρι ποιο βαθμό είναι απαραίτητο σ’αυτά τα παιδιά το
σχολείο, φαίνεται απ’το ότι "εξυπηρετεί για φαγητό όλη την ημέρα. Αλλά οι
μάγειρες λένε ότι τη Δευτέρα πρέπει σχεδόν να διπλασιάσουν τα τρόφιμα, επειδή
τα παιδιά κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου, τρώνε λίγο ή καθόλου".
Χιλιάδες τα παιδιά που ζουν σε φαβέλες της Βραζιλίας. Τα
αγόρια του Escuela που έχουν κληθεί σ’αυτό το τουρνουά στο Valdebebas προέρχονται
απ’το κέντρο του Νιτερόι, κοντά στο Ρίο. "Το Niterói έχει ένα πολύ σοβαρό
πρόβλημα μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η κυβέρνηση πρότεινε να αντιμετωπίσει τη
διακίνηση ναρκωτικών στις μεγάλες πόλεις, αλλά αυτό που έκανε ήταν να την
μεταθέσει. Το καρτέλ ναρκωτικών πήγε απ’το Ρίο στο Niterói. Το μόνο που έγινε
ήταν ν’αλλάξουν έδρα τα πράγματα. Μας είπαν επίσης ότι κατά τη διάρκεια του
Παγκοσμίου Κυπέλλου αυξήθηκε η παιδική πορνεία των εφήβων κοριτσιών. Το σχολείο
μας έχει παιδιά όλων των προβλημάτων: κακοποίησης, ναρκωτικών, εγκλημάτων ...
Τα λιγότερα προβλήματα που έχει είναι αυτά που είναι «απλώς» φτωχά", λέει ο
Herrero, ο οποίος προειδοποίησε για ένα πράγμα: «Δεν είναι κακοί άνθρωποι,
είναι ότι η κοινωνία τους, τους κάνει έτσι».
Φύγετε για μια στιγμή μακριά απ’την άνετη ζωή σας και ταξιδέψτε
με το μυαλό στο Niterói και
μπείτε στη θέση ενός παιδιού στις φαβέλες. Δεν έχουν τίποτα παραπάνω από μια
στέγη, κάτω απ’την οποία ζουν και ξαφνικά τους συμβαίνουν όλα τα επακόλουθα. "Υπάρχει
η επιλογή της υπόσχεσης του εύκολου χρήματος ένα σχέδιο «που οδηγεί το πακέτο με
μια μοτοσικλέτα, δεν ξέρω πού», το οποίο είναι πολύ πιο δελεαστικό απ’το να
πάνε στο σχολείο με άλλα ογδόντα παιδιά ανά τάξη γνωρίζοντας ότι οι γονείς τους
είχαν εγκαταλείψει το σχολείο, τα μεγαλύτερα αδέρφια τους είχαν εγκαταλείψει το
σχολείο και σχεδόν όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι έχουν εγκαταλείψει το σχολείο. Τι
παραπάνω χρειάζεται να μάθουν για να καταλάβουν ότι το μέλλον δεν είναι
αισιόδοξο; Ως εκ τούτου, δεν έχουν το κίνητρο του πανεπιστημίου, το οποίο σαν
ιδιωτικό είναι πολύ ακριβό και σαν δημόσιο απαιτεί πολύ υψηλή βαθμολογία,
επειδή υπάρχουν λίγες θέσεις". Αυτό είναι το έργο των Misiones Salesianas στη
Βραζιλία: ν’αποτρέψει να εισχωρήσουν στην κακή ζωή.
Αυτός είναι ο κύριος στόχος και παρακινεί τους ανθρώπους σαν
τον Lorenzo Herrero να ξεκινήσουν αυτά τα ανθρωπιστικά πρότζεκτ. Αλλά δεν είναι
ο μόνος. Υπάρχουν άλλοι σκοποί που a priori φαίνονται λιγότερο σημαντικοί, αλλά
μπορούν να αλλάξουν τις ζωές αυτών των παιδιών. «Προσπαθούμε επίσης να ενισχύσουμε
την αυτοεκτίμηση. Ο όρος «afavelado»(απ’τις φαβέλες) αποτελεί προσβολή στη
Βραζιλία. Είναι μια χώρα πολύ ταξική, έτσι αυτά τα παιδιά ανέβασαν πολύ το
ηθικό τους, την μέρα που υψώθηκε η σημαία της Ρεάλ Μαδρίτης στο σχολείο, όταν το
επισκέφτηκε ο Marcelo ... Την πρώτη φορά όπως φαντάζεστε το έκανε εκ μέρους του
Ιδρύματος, αλλά τη δεύτερη φορά μας είπαν ότι ήταν ο ίδιος ο Marcelo που ήθελε
να εκμεταλλευτεί τις διακοπές του για να επισκεφθεί τα παιδιά". Είναι αυτοί
κι όχι άλλοι που έχουν παίξει ενάντια στους παίκτες της Μαδρίτης στην έδρα της Μαδρίτης.
Απ’την είσοδο στο σχολείο, τα παιδιά διδάσκονται αξίες, επιμορφώνονται
και μαθαίνουν σε διάφορα εργαστήρια την βιοτεχνία, την ανάγνωση... «Οι μαθητές
είναι στο κέντρο μας μέχρι τα 17-18 χρόνια τους και στη συνέχεια μεταβαίνουν σ’ένα
κέντρο επαγγελματικής κατάρτισης, όπου μαθαίνουν επαγγέλματα έτσι ώστε να μπορούν
να κερδίζουν χρήματά με την προσπάθειά τους». Αλλά αυτό δεν είναι το τέλος του
δρόμου. Πολλά από αυτά τα αγόρια και τα κορίτσια που δεν ξεχνούν τις ρίζες τους
και "πολλοί έρχονται πίσω για να μας επισκεφτούν και να παρακινήσουν όσους
ξεκινούν". Ο κύκλος της ζωής στο Niterói.



