Το σκηνικό μοιάζει γνώριμο για την ΑΕΚ. Η διοικητική σταθερότητα, η μετοχική ισορροπία στο σύλλογο, φαντάζουν ζητούμενα σχεδόν από τότε που το ελληνικό ποδόσφαιρο έγινε επαγγελματικό. Μόνο μικρά διαλείμματα ηρεμίας και πάλι ξανά από την αρχή.Η ΑΕΚ πηγαινοέρχεται συχνότατα στο σημείο μηδέν. Μόνο που τα τελευταία χρόνια αυτή η διαδρομή μετατρέπεται σε καθημερινότητα. Το πρόβλημα οξύνεται, η ψαλίδα που χωρίζει την Ενωση από τους βασικούς ανταγωνιστές της διαρκώς μεγαλώνει. Το χειρότερο, δε, είναι πως το φως στο βάθος του τούνελ φέγγει ολοένα και λιγότερο.
Η κατάσταση δείχνει ξεκάθαρα πως η ΑΕΚ οδεύει και πάλι προς το σημείο μηδέν. Επιστρέφει σε προβληματικές καταστάσεις, που στερούνται κάθε έννοια προοπτικής και σοβαρότητας για τον σύλλογο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται ως φάρσα.
Ειδικά τα τελευταία τρία χρόνια, από τη στιγμή που ο Νικολαΐδης εγκατέλειψε πρώτος το καράβι, η ΑΕΚ ζει κάθε χρόνο την ίδια ιστορία. Από το πλάνο Κιντή και την πώληση αντί ενός ευρώ, στη λύση του Θανόπουλου. Και από τη διαχείριση Θανόπουλου -που περιλάμβανε μεταξύ άλλων κροίσους και κάθε λογής σωτήρες- η ΑΕΚ οδηγήθηκε στη λύση Αδαμίδη. Το πρόβλημα, όμως, επιστρέφει.
Ελλειμμα δυναμικού
Το μέγα ζήτημα για την ΑΕΚ είναι πως έχει ξοδέψει πλέον πολλές εφεδρείες. Κυρίως σε ανθρώπινο δυναμικό, αλλά και αντοχές. Το μεγάλο στοίχημα του 2004 στηρίχθηκε σε άφθαρτο ηγέτη που μπήκε μπροστά και πολύ κόσμο που πίστεψε και στήριξε ανιδιοτελώς την προσπάθεια. Το 2011 λείπουν και τα δύο. Σε μια ομάδα που έτσι κι αλλιώς φθείρει την ιστορία της, δεν φαίνεται στον ορίζοντα κανείς που να μπορεί να συσπειρώσει γύρω του τον κόσμο και να θεωρείται κοινής αποδοχής. Δεν προκύπτει κανείς που να έχει την αποδοχή του κόσμου και να πείθει πως μπορεί να γίνει ο ηγέτης που αναζητά κάθε φορά η ΑΕΚ για να βγει από το αδιέξοδο.
Ισως βέβαια το μεγαλύτερο ζήτημα να αφορά τις αντοχές του κόσμου της ΑΕΚ. Οι οπαδοί της Ενωσης, η τεράστια δύναμη της ομάδας ειδικά κατά την τελευταία 7ετία, δείχνουν πλέον στα όρια της εξάντλησης. Επειτα από χρόνια απλόχερης στήριξης στις εκάστοτε διοικήσεις, περιόδους που αυτός ο κόσμος αποτέλεσε τον βασικό "αιμοδότη" της ομάδας, προσφέροντας κάθε λογής ενίσχυση (διαρκείας, χορηγίες, μπουτίκ), φαίνεται πια πως έχει εξαντλήσει τις αντοχές του. Δυσπιστεί απέναντι στην ομάδα, κουράστηκε να στηρίζει δίχως να βλέπει την ανάλογη ανταπόκριση και τις επιτυχίες που προσδοκούσε, νιώθει "προδομένος" από τους κατά καιρούς διαχειριστές των ονείρων του.
Το έλλειμμα δυναμικού, οι άδειες "δεξαμενές ανθρώπων" που εμφανίζει η ΑΕΚ, είναι το μεγαλύτερο ζήτημα για την ομάδα. Διότι αυτήν τη φορά η επαναφορά στη ζωή από το σημείο μηδέν φαντάζει πιο δύσκολη από κάθε άλλη φορά. Οσες φορές κι αν δόθηκε το φιλί της ζωής, ο ασθενής βρίσκεται σε κώμα και δεν μπορεί να αντέξει μόνο με παυσίπονα. Απαιτεί εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς και ενδεχομένως μεταμόσχευση, προκειμένου να βγει από την εντατική.
Η κρίση μετά τον Νικολαϊδη
Η ΑΕΚ άρχισε να ολισθαίνει προς το σημείο μηδέν και έφτασε σε διοικητικό τέλμα μετά την αποχώρηση Νικολαΐδη. Η εταιρεία πορεύθηκε για μικρό χρονικό διάστημα ακέφαλη, υπό τη διαρχία των Κανελλόπουλου - Κούλη και βρήκε προεδρική λύση στο πρόσωπο του Γιώργου Κιντή. Τότε τέθηκε για πρώτη φορά το ζήτημα της πολιτικής.
Η λύση του Νοτιά
Προκάτοχος του Αδαμίδη στη διοίκηση της ΑΕΚ και στην αντιμετώπιση της κρίσης στην ομάδα ήταν ο Νίκος Θανόπουλος. Αρχικά διευθύνων σύμβουλος επί διοικήσεως Νικολαΐδη, που αναδείχθηκε πρόεδρος λίγο πριν από το σημείο μηδέν που φαινόταν μετά την αποχώρηση Κιντή ως εκλεκτός του Νίκου Νοτιά.
Το χαρτί του Παππά
Ο τελευταίος που ανέλαβε να βγάλει την ΑΕΚ από το αδιέξοδο και να αναστρέψει την πορεία του συλλόγου προς το σημείο μηδέν ήταν ο Σταύρος Αδαμίδης. Εν μέσω πρωτοφανών καταστάσεων, με την εταιρεία να σύρεται σε επαφές με κάθε λογής επενδυτές αναζητώντας τον μεγάλο... Κροίσο, με τους μετόχους και τη διοίκηση να είναι μονίμως απόντες από το γήπεδο και τους παίκτες έτοιμους να πάνε σε απεργία, εμφανίστηκε ο 37χρονος δικηγόρος.
Εκπρόσωπος του Πέτρου Παππά, το χαρτί ουσιαστικά του εφοπλιστή στην υπόθεση της ΑΕΚ. Ξεκίνησε φουριόζος, ήρθε σε σύγκρουση με πρωταγωνιστές της εποχής (Κοζώνη, εκπρόσωπο Σκόκο), ανέλαβε τη διοίκηση και προσπάθησε να εκπονήσει σχέδιο σωτηρίας. Πολύ γρήγορα συνειδητοποίησε πως τα πράγματα είναι εξαιρετικά δύσκολα.
sentragoal.gr
