Οι δικαιολογίες τελείωσαν

Του José Félix Díaz, διευθυντή σύνταξης της As

Τ’αποδυτήρια δεν μπορούν να προσφέρουν επιχειρήματα ώστε να πιστεύουμε ότι η σεζόν μπορεί ακόμα να σωθεί όσον αφορά την κατάκτηση τίτλων

Η Ρεάλ Μαδρίτης γνωρίζει πια από πρώτο χέρι τι σημαίνει να βλέπεις τις επικές ανατροπές των άλλων, αυτές τις νίκες που, στο 90^ο λεπτό και στη σκηνή ενός θριάμβου που άλλαξε το παρόν -που αρχίζει να γίνεται παρελθόν- της λευκής ομάδας, χρησιμεύουν για να πανηγυρίσουν έναν θρίαμβο που έρχεται απ’την πάλη και την ειλικρίνεια προς το έμβλημα που έχει κάθε ποδοσφαιρική φανέλα, μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του αγώνα, που σέβεται τον εαυτό της, όπως ακριβώς έκανε η Μπενφίκα. Αυτός ο θρύλος του οποίου η Ρεάλ Μαδρίτης είναι ένα ζωντανό παράδειγμα (μην το ξεχνάτε), αλλά που αμφισβητείται σε κάθε αγώνα αυτής της σεζόν από αυτά που δείχνουν οι παίκτες της.

Αυτή τη φορά η ευφορία ανήκε στον αντίπαλο. Η Μπενφίκα ερχόταν πληγωμένη, αλλά ήξερε πώς να ενσαρκώσει αυτό που είναι η Ρεάλ Μαδρίτης σ’αυτή τη διοργάνωση. Ο Μουρίνιο εξιλεώθηκε μπροστά στους οπαδούς του, δηλαδή τους οπαδούς της Μπενφίκα κι αυτούς της λευκής ομάδας, αυτής που θυμάται τον Μουρίνιο μόνο όταν τα πράγματα πάνε στραβά στο Μπερναμπέου. Ο δάσκαλος νίκησε τον μαθητή, αλλά επίσης και ορισμένους παίκτες που αυτή τη στιγμή δεν επιδεικνύουν την πνευματική ή ποδοσφαιρική ικανότητα ώστε να ανταγωνιστούν στο επίπεδο και με τη συνέπεια και την αξιοπιστία που απαιτεί η Ρεάλ Μαδρίτης.

Η Ευρώπη στέλνει τη δεύτερη προειδοποίηση στον αδιαμφισβήτητο βασιλιά του Champions League. Αν την περασμένη σεζόν έπρεπε να καταφύγουν στα πλέι οφ για να φτάσουν στους 16 κορυφαίους της Ευρώπης, τώρα επαναλαμβάνουν την ίδια δοκιμασία. Και δεν φταίει πάντα ο προπονητής. Τ’αποδυτήρια, τα ίδια που πριν από ένα χρόνο ξεμπρόστιασε ο Αντσελότι με βίντεο που έδειχναν τη στάση σχεδόν όλων στο γήπεδο, δεν είναι ικανά να δείξουν επιχειρήματα ώστε να πιστεύουμε ότι η σεζόν μπορεί ακόμα να σωθεί όσον αφορά την κατάκτηση τίτλων. Υπάρχει χρόνος, αλλά η πραγματικότητα φαίνεται να το αρνείται.

Οι συγκρίσεις είναι απεχθείς λόγω της ιστορίας του καθένα, αλλά τώρα είναι ο Αρμπελόα, όπως πριν ο Τσάμπι Αλόνσο ή ο Κάρλο Αντσελότι, ο ένοχος για τα πάντα. Δεν το πιστεύω. Ο Βαλβέρδε είπε στο τέλος του madridista βάσανου στη Λισαβόνα -ποιος να το’λεγε μετά την γλυκιά ατμόσφαιρα πριν από τον αγώνα, τόσο γεμάτη αναμνήσεις- ότι έφταιγαν αυτοί, οι παίκτες.

Ο madridismo εκτιμά τέτοιο θάρρος, αλλά ακόμη περισσότερο αν μεταφράζεται σε κάτι περισσότερο απ’αυτό που δείχνουν στο γήπεδο, ή ίσως θα’πρεπε να σκεφτούμε ότι αυτοί που βρίσκονται στον πάγκο δεν είναι υπεύθυνοι για τα πάντα, αλλά μάλλον όσοι βρίσκονται στο γήπεδο. Είναι στα χέρια τους, ή μάλλον, στο μυαλό τους, επειδή, όπως το θάρρος στην παλιά στρατιωτική θητεία, η ποιότητα είναι δεδομένη. Πλέον δεν βοηθάει ούτε και η παρηγοριά ότι ο rojiblanco γείτονας είναι χειρότερα ή εξίσου άσχημα, επειδή αυτό που συνέβη εναντίον της Bodo εκθέτει πολλούς στο Μετροπολιτάνο, ξεκινώντας απ’τον Σιμεόνε.