Του José Félix Díaz, διευθυντή σύνταξης της As
Η κακώς εννοούμενη κυριαρχία οδήγησε το Μπερναμπέου να συμπεριφερθεί παράλογα απέναντι σε ορισμένους παίκτες
Υπάρχει ένας θρύλος που λέει ότι το κοινό είναι κυρίαρχο,
και μάλιστα, όχι πολύ καιρό πριν, η προσβολή γινόταν δεκτή ως μέθοδος απολύτως
φυσιολογική ώστε να παρακινήσει και λόγω του ότι αφού πληρώνουν μπορούν να κάνουν
τα πάντα. Λοιπόν, όχι, η κυριαρχία ενός οπαδού που σέβεται τον εαυτό του δεν
περιλαμβάνει το να περνά 90 λεπτά σφυρίζοντας, αποδοκιμάζοντας και εκφοβίζοντας
κάποιον δικό του. Φυσικά και μπορεί, αλλά σε καμία άλλη αθλητική ή κοινωνική
δραστηριότητα δεν επιτρέπονται καταστάσεις όπως αυτή που βίωσε ο Βινίσιους στον
αγώνα με τη Λεβάντε.
Είναι εντάξει να δείχνεις αποδοκιμασία για την απόδοση της
ομάδας σου, στην προκειμένη περίπτωση της Ρεάλ Μαδρίτης, αν δεν έρχονται τ’αποτελέσματα,
αλλά η κακώς εννοούμενη κυριαρχία είναι αυτή που οδήγησε το Μπερναμπέου να
συμπεριφερθεί παράλογα απέναντι σε ορισμένους παίκτες, ιδιαίτερα σ’έναν
Βινίσιους, ο οποίος πριν από 6 μέρες στην Τζέντα και πριν από 3 μέρες στην
Αλμπαθέτε, ξεκαθάρισε ότι η δέσμευσή του πάει πιο πέρα από μερικές περιττές
χειρονομίες που έχει κάνει, αλλά πάντα αφότου έχει βγει μπροστά. Δεν κρύβεται
ποτέ.
Ο Βινίσιους ωθείται στα άκρα. Καταδιώκεται μιντιακά. Είτε
κάνει κάτι, είτε όχι. Ακόμη κι ο ίδιος έχει τοποθετηθεί σ’αυτή την οριακή
κατάσταση, αλλά η προσπάθεια να καταστρέψει κανείς ένα δικό του περιουσιακό
στοιχείο δεν μιλάει καλά γι’αυτόν που το επιχειρεί. Σπάνια έχει υπάρξει ένα κυνήγι
(έτσι πρέπει να το αποκαλέσουμε) εναντίον ενός ποδοσφαιριστή όπως αυτό που
συνέβη χθες στο Μπερναμπέου. Είναι ένας παίκτης βιτρίνα για τη Ρεάλ Μαδρίτης
και η ιδέα είναι να κλείσει η ανανέωση του συμβολαίου του το συντομότερο
δυνατό. Συμφωνούσαν σ’αυτό. Θα δούμε τι σκέφτεται μετά από όσα βίωσε. Ο
προπονητής, τ’αποδυτήρια κι ο σύλλογος τον αγκάλιασαν όπως ποτέ άλλοτε.
Πριν από 17 μήνες, η Ρεάλ Μαδρίτης σήκωσε ένα ακόμη Champions
League, λίγες μέρες μετά την κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου της La Liga. Ναι, ξέρω
ότι ακούγεται σαν ρουτίνα, υποχρέωση ή μια λανθασμένη απαίτηση, αλλά είναι πρέπει
να θυμόμαστε ότι ο λευκός σύλλογος προέρχεται απ’την κατάκτηση 6 Ευρωπαϊκών Κυπέλλων
μέσα σε 10 χρόνια, με μια στρατηγική αθλητικής, οικονομικής και κοινωνικής
επιτυχίας, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να λένε το αντίθετο. Δεν υπάρχει
σύγκριση. Μην την ψάχνετε. Δεν θα την βρείτε.
Είναι αλήθεια ότι η στιγμή της ομάδας εγείρει αμφιβολίες,
ότι ορισμένες καταστάσεις θα μπορούσαν να’χαν αποφευχθεί, αλλά αν ψάχνετε για ευθραυστότητα
στη δομή, δεν θα τη βρείτε.
