Του Carlos Carpio, υποδιευθυντή της Marca
Εκτός από 15 τίτλους και άφθονο μεγαλείο, μία απ’τις πολλές
συνεισφορές του Αντσελότι στη Ρεάλ Μαδρίτης ήταν η ακριβής διάκριση μεταξύ
αισιόδοξων και απαισιόδοξων αμυντικών. Ένας Αντσελότι, παρεμπιπτόντως, τον
οποίο οι madridistas οπαδοί σταδιακά αποκαθιστούν στις μνήμες τους 7 μήνες μετά
την αποχώρησή του, γνωρίζοντας ότι η αποτυχία της περασμένης σεζόν θα’πρεπε να
αποδοθεί στους παίκτες κι όχι σε αυτόν. Μια παρόμοια αλλαγή στην κρίση θα
συμβεί με τον Τσάμπι Αλόνσο τον Ιούνιο, αλλά απ’τον σύλλογο κι όχι απ’τους
οπαδούς. Η αναγνώριση ότι το σφάλμα δεν ήταν δικό του.
Όπως μπορούμε να μιλάμε για αισιόδοξους και απαισιόδοξους
αμυντικούς, μπορούμε να κάνουμε το ίδιο και με τους προπονητές. Στο ντεμπούτο
του, ο Άλβαρο Αρμπελόα ήθελε να είναι ένας αισιόδοξος προπονητής και σύντομα
συνειδητοποίησε ότι έχει περισσότερους από αρκετούς λόγους να είναι
απαισιόδοξος. Λόγους, και πάνω απ 'όλα, ομάδα. Μεταξύ των τραυματισμένων παικτών
και της κατατονικής κατάστασης των περισσότερων υγιών, το να μην πάρει τους
Κουρτουά, Τσουαμενί, Μπέλιγχαμ και Καρέρας στην Αλμπαθέτε είναι μια απερισκεψία
και μια πολυτέλεια που δεν μπορείς να αντέξεις. Πέρα απ’τους Μπαπέ και
Κουρτουά, η Ρεάλ Μαδρίτης δεν έχει βρει πολυτέλειες εδώ και καιρό. Ακόμα κι
έτσι, η ευθύνη για αυτό το φιάσκο στο κύπελλο σαφώς δεν είναι του Αρμπελόα,
ξεκάθαρα.
Η ευθύνη φέρει το στίγμα ορισμένων υποτιμημένων παικτών,
μακριά απ’την ανταγωνιστική ελίτ και χωρίς την παραμικρή υπερηφάνεια για να ενεργοποιηθούν
στο ντεμπούτο του νέου προπονητή τους. Και φυσικά, πέφτει σε έναν πρόεδρο του
οποίου οι πρόσφατες αθλητικές αποφάσεις χειροτερεύουν όλο και περισσότερο εδώ
και καιρό. Το να επιμένεις ότι αυτό το ρόστερ είναι κορυφαίου επιπέδου και δεν
χρειάζεται ενισχύσεις είναι σα να αρνείσαι να αποδεχτείς μια πραγματικότητα που
είναι ξεκάθαρη σε όλους στον κόσμο του ποδοσφαίρου εκτός από αυτόν. Το να βλέπεις
τον Βινίσιους να μην μπορεί για άλλη μια φορά να ξεπεράσει τον αντίπαλό του,
τον Καμαβινγκά να επιδεικνύει την ποδοσφαιρική του οπισθοδρόμηση, τον Χάουσεν
να λιώνει σε κάθε σωματική πρόκληση με έναν αντίπαλο, τον Βαλβέρδε να
εξαφανίζεται όταν το παιχνίδι γίνεται δύσκολο, τον Μασταντουόνο να επιβεβαιώνει
τις χειρότερες υποψίες για το μέγεθός του... Αυτά είναι συμπτώματα ενός
συλλόγου που χρειάζεται βαθύτερες και πιο εκτεταμένες αλλαγές απ’την απόλυση
του Τσάμπι Αλόνσο.
