Του Carlos Carpio, υποδιευθυντή της Marca
Η Ρεάλ Μαδρίτης αγωνίζεται εναντίον των αντιπάλων της, όπως κι ενάντια σε μια εξάντληση που καθημερινά σηματοδοτεί περισσότερες διαφορές.
Ας ξεκινήσουμε λέγοντας ότι η συντριπτική κυριαρχία της Τσέλσι έναντι της Ρεάλ Μαδρίτης κατά τη διάρκεια των πρώτων 25 λεπτών του πρώτου ημιτελικού του Champions League κάλυψε όλα τα επίπεδα: το τεχνικό, το τακτικό, το σωματικό, το αισθητικό κι ακόμη και το ψυχολογικό. Ήταν λύκοι εναντίον αμνών, ένας μπλε στρατός μ’ένα καλά σχεδιασμένο σχέδιο που εμφανιζόταν παντού για να ανακτήσει τη μπάλα, να την κυκλοφορήσει με τριγωνάκια με μια ιλιγγιώδη ταχύτητα και να ξεπεράσει τις λευκές γραμμές με μια εκπληκτική ευκολία. Μόνο η έλλειψή της στο τελείωμα αρκετών επιθέσεων με αριθμητική ανωτερότητα κι ένας τεράστιος Courtois εμπόδισαν το καθάρισμα της πρόκρισης όταν δεν είχε ολοκληρωθεί η πρώτη μισή ώρα ενός αγώνα που παίζεται σε 180 λεπτά.
Τώρα ας εμβαθύνουμε λίγο περισσότερο στις αιτίες αυτής της κατάφωρης κυριαρχίας έως ότου ο Benzema έβγαλε έναν λαγό απ’το καπέλο του για να ισοφαρίσει. Τόσο ανώτερη είναι αυτή η Τσέλσι απ’τη Ρεάλ Μαδρίτης; Όχι, αν και για κάποιο διάστημα έμοιαζε έτσι. Τι συνέβη τότε, ώστε ο Καντέ, αναμφίβολα ο καλύτερος ποδοσφαιριστής του αγώνα, να μας αποκαλυφθεί ως ένας υπεράνθρωπος, ένα ανεξάντλητο αντίγραφο που ήρθε και πήγαινε κι ερχόταν, ανακτούσε και συνδυαζόταν, έτρεχε και έτρεχε χωρίς λιποθυμία; Το εξηγούν κανά δυο απλοί λόγοι. Πρώτον, ότι ο Γάλλος είναι σπουδαίος ένας παικταράς. Και δεύτερον, ότι την Τρίτη μόλις που συνάντησε αντίθεση. Ο Casemiro, πιθανώς ο μόνος μαζί με τον Fernandinho που μπορεί να του αμφισβητήσει την κατάσταση του καλύτερου αμυντικού μέσου στον κόσμο (αν και φαίνεται ότι η θέση του Kanté είναι ολόκληρο το γήπεδο), ήταν ανίκανος να τον συγκρατήσει επειδή δεν προλάβαινε. Φυσικά, δεν ήταν μια εύκολη δουλειά. Αλλά σύντομα μπόρεσε να διαπιστωθεί ότι ούτε αυτός, ούτε ο Modric, ούτε ο Kroos ήταν στο συνηθισμένο τους επίπεδο και κατά τη διάρκεια του πρώτου μέρους φάνηκαν ισοπεδωμένοι απ’τον έντονο ρυθμό του «μπλε» παιχνιδιού. Γιατί οι τρεις ποδοσφαιριστές που αποτελούν το ισχυρότερο κέντρο του παγκόσμιου ποδοσφαίρου έδειξαν τόσο αδύναμοι; Επειδή είναι εξαντλημένοι, είναι στο όριο των δυνάμεών τους.
"Εντάξει, αλλά όπως όλες οι ομάδες...", θα υποστηρίξουν ορισμένοι. Λάθος. Η υπερφόρτωση των αγώνων που συγκεντρώνουν στα πόδια τους οι Casemiro, Modric και Kroos είναι πολύ υψηλότερη απ’τον μέσο όρο και καθώς πλησιάζει το τέλος της σεζόν το τίμημα της κόπωσης αυξάνεται. Οι τρεις έχουν παίξει το 83%, το 79% και το 72% των συνολικών λεπτών των λευκών αντίστοιχα σε 46 παιχνίδια αυτή τη σεζόν. Αυτή είναι η λογική συνέπεια ενός άσχημα φτιαγμένου ρόστερ, με μια σκανδαλώδη έλλειψη μέσων που ενισχύθηκε με την αποχώρηση του Odegaard τον Ιανουάριο, και με κακή προετοιμασία, κακή διαχείριση σε ιατρικό επίπεδο, πρόληψης και αποκατάστασης. Τα δεδομένα είναι μια ισοπεδωτική απόδειξη: η Ρεάλ Μαδρίτης έχει 54 τραυματισμούς αυτή τη σεζόν σε σύγκριση με τους 32 της Barcelona ή τους 24 της Ατλέτικο Μαδρίτης, τους άμεσους αντιπάλους της και με μια παρόμοια απαίτηση. Από αυτούς, 40 είναι μυϊκοί στην περίπτωση των λευκών, σε σύγκριση με τους 18 για των azulgranas και τους 16 των rojiblancos. Είναι αναμφισβήτητο ότι η Μαδρίτη έχει ένα σοβαρό πρόβλημα στον ιατρικό τομέα που έχει καθορίσει την σεζόν της και που πρέπει να λύσει το συντομότερο δυνατό.
Δεν πρόκειται για αναζήτηση δικαιολογιών αλλά εξηγήσεων. Μάλιστα, ο Ζιντάν είναι ο πρώτος που δίνει το παράδειγμα και δεν υπεκφεύγει κάτω από τη σειρά των απωλειών, των απουσιών και των αλλαγών θέσεων που έπρεπε να αυτοσχεδιάσει σε πολλά παιχνίδια. Η ανάλυση του τέλους της λευκής σεζόν πρέπει να πραγματοποιηθεί λαμβάνοντας υπόψη αυτήν την περίσταση. Γι’αυτό, ανεξάρτητα απ’το τι θα συμβεί στο Λονδίνο και στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές του πρωταθλήματος, η συγκινητική άσκηση επιβίωσης που κάνει η Μαδρίτη είναι άξια επαίνων και αξίζει να τονιστεί.
