Φέτος, η ομάδα μου θύμιζε εκείνη τη Μίλαν. Το αποτέλεσμα,
δεν ήταν βέβαια ακριβώς το ίδιο. Γιατί 15 χρόνια αργότερα, το ποδόσφαιρο έχει
γίνει πολύ πιο γρήγορο και πολύ πιο αθλητικό. Πλέον η εμπειρία είναι σημαντική,
σε πάει μακριά, αλλά δεν σε φτάνει μέχρι το τέρμα. Δεν μπορεί να εξουδετερώσει
την φρεσκάδα του αντίπαλου, όχι όπως μπορούσε τότε. Εμείς στο κέντρο είχαμε τους
Κρος, Μόντριτς και Κασεμίρο. Τέρατα του ποδοσφαίρου. Αλλά οι δυο πρώτοι έχουν
γράψει πια πάρα πολλά χιλιόμετρα. Αυτοί είχαν τους Ζορζίνιο και Καντέ. Δεν τους
έλειψε ούτε καν ο Κόβασιτς. Η διαφορά στα δυο παιχνίδια ήταν ακριβώς αυτή. Απόψε
είχαμε ουσιαστικά 2,5 τελικές της προκοπής. Τις δύο του Μπενζεμά στο πρώτο
μέρος, όπου ο Μεντί κάνει μεγάλες αποκρούσεις, και του Αζάρ στο δεύτερο που δεν
δυσκολεύεται ιδιαίτερα να την βγάλει. Αυτοί είχαν πολλές περισσότερες και
καλύτερες, κι αν το σκορ δεν άνοιξε κι άλλο, οφείλεται στα δοκάρια και στον
Κουρτουά. Όπως και να’χει η πορεία ήταν παντελονάτη και πέσαμε με ψηλά το
κεφάλι.
Δύο χρόνια τώρα, πληρώνουμε τις εξελίξεις με τους Αζάρ και
Ασένσιο. Δύο παίκτες που τους έχουν φάει οι τραυματισμοί. Ειδικά τον πρώτο,
έναν παίκτη που κόστισε 160 εκ. Όταν ξοδεύεις τόσα για έναν παίκτη και οι
τραυματισμοί δεν τον αφήνουν να πάρει ανάσα, μετά το πράγμα δύσκολα
διορθώνεται. Ούτε τα λεφτά γυρίζουν πίσω, ούτε και να τον πουλήσεις μπορείς,
όταν έχει πατήσει τα 30 του. Πιθανόν να έγιναν και λάθη στον τρόπο
αντιμετώπισης των τραυματισμών του, στο πως τον δούλεψαν γιατροί και
φυσιοθεραπευτές μετά το χειρουργείο και τους μετέπειτα τραυματισμούς που είχε,
αλλά η αλήθεια είναι ότι αν δεν τα’χουν καταφέρει οι επαγγελματίες, το πράγμα
κάθε άλλο παρά εύκολο ήταν. Προφανώς μιλάμε για εξεζητημένη και πολύ δύσκολη
περίπτωση. Επίσης πληρώνουμε και την εξέλιξη με τον Γιόβιτς. Ένας παίκτης για
τον οποίο ο σύλλογος δαπάνησε 60 εκ. και βλέποντας σε τι κατάσταση βρισκόταν ο
Μπενζεμά, αποφάσισε να κάνει τουρισμό και να συμπεριφερθεί σαν δημόσιος
υπάλληλος, έχοντας αποδειχτεί ΧΑΒΑΛΕΣ. Κι ούτε και τον Όντεγκααρντ τον τιμάει η
πρεμούρα του να σηκωθεί να φύγει τον Γενάρη και να μην δείξει λίγη περισσότερη
εμπιστοσύνη στον Ζιντάν.
Η ομάδα χρειάζεται ενίσχυση. Ζιντάν και Πέρεθ θέλουν τον
Μπαπέ. Λογικά θα καταφέρουν να τον φέρουν. Εφόσον τον θέλει ο Ζιντάν, εμένα δεν
μου πέφτει λόγος. Και είναι αλήθεια ότι βραχυπρόθεσμα, μια τρίαινα με Μπενζεμά,
Μπαπέ και Βινίσιους/Αζάρ/Ασένσιο/Ροντρίγκο, μπορεί να αποδειχθεί πολύ
ικανοποιητική. Μακροπρόθεσμα όμως, δηλαδή σε κανά δυο χρόνια που θα τελειώσει
ηλικιακά ο Μπενζεμά απ’την ομάδα, θα υπάρχει πρόβλημα. Διότι πολύ απλά,
Μπενζεμά είναι ένας, και δεν ξαναβγαίνει. Δεν ξαναβγαίνει φορ με τη δική του
ποιότητα, τη δική του παικτική ικανότητα, που να μην χαλιέται να την δίνει στον
περιφερειακό επιθετικό/εξτρέμ για να σκοράρει εκείνος, αντί να ψάχνει να
σκοράρει αυτός. Να δουλεύει για να σκοράρει εκείνος, αντί για να σκοράρει ο ίδιος.
Δεν υπάρχει άλλο τέτοιο φορ που να μπορεί και να θέλει να κάτι τέτοιο. Όταν λοιπόν
τελειώσει, τι κάνουμε; Ακόμη κι αν η ομάδα καταφέρει να φέρει στη συνέχεια και
τον Χάλαντ, το πρόβλημα δεν θα λυθεί. Ο Μπαπέ θα θέλει τη Χρυσή Μπάλα και θα
ψάχνει να σκοράρει. Ο Χάλαντ θα θέλει τη Χρυσή Μπάλα και θα ψάχνει να σκοράρει.
Και το θέμα είναι ότι απ’τους δυο, ο καθαρόαιμος φορ κίλερ του οποίου πρώτο και
κύριο μέλημα είναι το γκολ, είναι ο Χάλαντ. Για να μην αναλύσω κι άλλα
αγωνιστικά χαρακτηριστικά των δυο τους τώρα. Ίσως κάποια άλλη στιγμή. Κι ούτε κι ο Ζιντάν θα υπάρχει για πάντα στον
πάγκο, πιθανότατα ούτε καν σε 3 χρόνια από τώρα, ώστε να δίνει λύσεις με την
προσωπικότητα και την διαχείρισή του. Έτσι δεν κάνουμε δουλειά. Γι’αυτό,
μακροπρόθεσμα, η σωστή κίνηση είναι να αποκτηθεί φέτος ο Χάλαντ. Πάντα εφόσον δεν
βγει στο Τσάμπιονς Λιγκ η Ντόρτμουντ, και ζητήσει να φύγει. Αλλά αν ο Μπαπέ
είναι μια απ’τις βασικές προϋποθέσεις για να συνεχίσει ο Ζιντάν στον πάγκο, θα
τον καταπιώ. Πάσο και τα βλέπω.
Από’κει και πέρα, θα’ρθει ο Αλάμπα ως ελεύθερος. Θα πρέπει
να δούμε τι θα γίνει με τους Ράμος και Λούκας, που θεωρώ ότι θα ανανεώσουν. Και
κατά πάσα πιθανότητα θα πωληθεί ο Βαράν που μοιάζει φευγάτος. Και θα δούμε αν
με τα λεφτά του θα αποκτηθεί άλλος στόπερ. Διότι στον σύλλογο μπορεί να πουν
ότι έχουν τέσσερις, μετρώντας τον Αλάμπα εκεί. Και για το αριστερό μπακ να πουν
ότι έχουν τον Μεντί και τον Γκουτιέρεζ. Καθώς εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, ο
Μαρσέλο θα τελειώσει. Όπως κι ο Ίσκο. Ο Όντεγκααρντ θα γυρίσει, και είναι
πιθανόν για έκτος χαφ να υπολογιστεί κάποιος απ’την Καστίγια. Πχ ο Μπλάνκο. Μια
Καστίγια που βγάζει μια καλή φουρνιά, η οποία πέρυσι κατέκτησε το Youth League, και μπροστά στις οικονομικές
δυσκολίες λόγω κόβιντ, είναι ευκαιρία να αξιοποιηθεί. Να αξιοποιηθούν παίκτες
που έχει δουλέψει και γνωρίζει καλά ο Ραούλ, ο πρώτος υποψήφιος για διάδοχος
του Ζιντάν όταν έρθει η ώρα.
Αν και πέρασα ήδη στο καλοκαίρι, η σεζόν δεν τελείωσε. Υπάρχει το πρωτάθλημα και οι 4 αγωνιστικές του που απομένουν. Η ομάδα έχει να πάρει σερί πρωτάθλημα απ’το 08, με πρόεδρο Καλντερόν. Με Πέρεθ δεν έχει πάρει ΠΟΤΕ. Φέτος υπάρχει πραγματική ευκαιρία. Τώρα υπάρχει απογοήτευση απ’τον αποκλεισμό. Ο Ζιντάν πρέπει να αναλάβει να τους ετοιμάσει να νικήσουν τη Σεβίλλη, η οποία μετά την προχθεσινή ήττα έμεινε λίγο πίσω και το κίνητρό της σίγουρα δεν θα’ναι ίδιο μ’αυτό που θα’ταν αν είχε κερδίσει την Αθλέτικ. Θεωρώ δυσκολότερο το μεσοβδόμαδο παιχνίδι με τη Γρανάδα, μια καλή ομάδα, που την προηγούμενη βδομάδα έβγαλε διπλό στη Μπάρτσα, σ’ένα ματς που ο Ζιντάν θα κάνει κάποιο rotation μετά από σερί ματς με Τσέλσι και Σεβίλλη, και είναι πιθανόν να δούμε στην εντεκάδα παίκτες όπως οι Οντριοθόλα, Ίσκο και Μαρσέλο. Εκεί φλερτάρουμε με οδυνηρή και μοιραία γκέλα.
